Mudbound (2017)

Goeie film over twee boerengezinnen in het zuiden van de Verenigde Staten. Een mooi verhaal dat zich hier langzaam ontvouwt. De eerste helft van de film die zich voornamelijk concentreert op het harde boerenleven was het beste. De tweede helft heeft iets meer plot. Behoorlijk rauw, maar tegelijkertijd ook mooi in beeld gebracht. Goed acteerwerk van de gehele cast.

Begint veelbelovend, maar word na het eerste gedeelte steeds minder, om uiteindelijk weer het niveau weer wat op te vijzelen met een dramatisch slot . Film duurt eigenlijk net wat te lang met enkele onnodige, nauwelijks iets toevoegende verhaallijntjes, zodat je je na afloop vooral afvraagt wat nou eigenlijk het punt was wat de makers wilde maken. Ook enigszins storend: Mudbound is volgepropt met allerlei voice overs die met hun wazige teksten nauwelijks iets bijdragen. Bovenal een typische Netflix productie: oerdegelijk, zorgvuldig gemaakt met enkele fraaie shots van de landschappen, maar met dit basismateriaal(en waarschijnlijk een hoger budget) had je echt een knaller van een film kunnen hebben. Ook het acteerwerk is dik in orde. Prettig om hier Hedlund en Mulligan goed werk te zien afleveren, maar het is vooral Banks die met zijn bijdrage van de vol met haatgevoelens zittende opa van de familie het gebeuren extra cachet geeft. Was de rest van Mudbound net zo gedenkwaardig geweest als zijn bijdrage dan ware we deze productie niet zo snel vergeten als nu het geval zal zijn.

Het moet wel dat in gevaar (hier WO II) mensen leren beter om te gaan met rassenonderscheid.

Het verklaart de vriendschap tussen Jamie en Ronsel in deze zoveelste film over extreme rassendiscriminatie in de States.

Geweld en felle emoties zijn voortdurend aanwezig in deze film die we nu ook niet als buitengewoon in dit thema moet aanzien, maar die toch, ondanks misschien een niet altijd opperbeste montage en ook wel onnodig enkele flashbacks herhaalt, toch een degelijk niveau haalt en kan rekenen op geslaagde vertolkingen.

Klassiek historisch drama dat zich afspeelt in de jaren veertig. Aan het begin van die jaren veertig koopt de familie McAllan (wit en rijk) een omvangrijk stuk land in ruraal Mississippi, waarvan een deel gepacht wordt door de familie Jackson (zwart en arm). Gaandeweg raken hun levens steeds meer met elkaar verbonden. Die verhoudingen worden extra op scherp gezet als de tweede wereldoorlog eindigt, en twee zonen terugkeren naar Amerika. Zoon Ronsel Jackson krijgt te maken met de Jim Crow-wetten en zoon Jamie McAllan met PTSS. Die geschiedenis van Amerika is teruggebracht naar klein, persoonlijk leed. Nu is racisme van vooral in de zuidelijke staten, een regelmatig terugkomend thema. Maar heel onderscheidend is deze Mudbound tussen die andere ook niet. Daarnaast zet regisseur Dee Rees menigmaal minder overtuigende poëtische voice-overs in om meer dramatiek te creëren. Ze gaat zelfs helemaal over de schreef met het zoetsappige einde, inclusief foute muziekkeuze. Hierdoor balanceert de film soms gevaarlijk op het randje van kunst en kitsch. Het is dan ook vooral aan de acteurs te danken dat de film aan de positieve kant zit. Met in het bijzonder de onherkenbare Mary J. Blige. Is het trouwens iemand opgevallen dat de blanke hoofdrolspelers eerder genoemd worden dan de donkere spelers? Is dit toeval of heeft dat te maken met het diepgewortelde probleem? Enfin de film blijft aan de veilige kant en is vooral oer-degelijk.

Mudbound

Sterk. Ik moest er even inkomen, maar na een half uur begon het steeds interessanter te worden. Rassenscheiding en racisme speelt een grote rol in de film en vooral het contrast tussen het leven op het platteland in Mississippi en Jamie en Ronsel, die meevechten in Tweede Wereldoorlog, is mooi weergegeven. Bommen en kogels maken geen kleurenonderscheid, wil Dee Rees er maar mee zeggen.

Wanneer Jamie en Ronsel terugkomen van de oorlog begon Mudbound pas echt indruk te maken. De één is wit en heeft last van PTSS, de ander is zwart en krijgt gelijk te maken met de keiharde werkelijk in Mississippi. Door de voordeur lopen is er niet meer bij... Dee Rees weet de verschillende verhaallijnen op een fantastische manier samen te brengen en ook het acteerwerk is subliem. De boodschap van de film is 'love trumps hate'. Klinkt cliché, maar het werkt wel.

Zoals al meerdere kijkers hier vertellen, een prima film met een goed verhaal.

Mooiste van de film vond ik de vriendschap tussen de blanke Jamie en de zwarte Ronsel.

En ook de reactie van de 'gegoede' blanke samenleving hierop sprak boekdelen, helaas was men van tevoren 'geprogrammeerd' om hier zo mee om te gaan.

Hoe dan ook, een prachtfilm!

8!

Mooie film van Netflix. Uitstekende cast, aangrijpend verhaal en erg mooi gefilmd. Wel behoorlijk heftig en een tikkeltje lang. Maar de film blijft interessant.

4*

Een beetje hetzelfde gevoel als bij Call Me by Your Name, met een heerlijke sfeerzetting het eerste uur en het tweede uur dan meer plot om de film tot een einde te brengen. Alleen stoorde me dat hier minder omdat de goede punten uit het eerste uur bleven. Wel is de film niet helemaal in balans, in het tweede uur verplaatst de aandacht ook ineens naar andere mensen. Dus wat voor film is dit? Over mensen die terugkeren uit de oorlog? Daar lijkt het het volle eerste uur niet op. Of een sfeerschets? Daar lijkt het tweede uur dan weer minder op. Sowieso ontspoort de film ineens als er witte puntmutsen in beeld komen. Natuurlijk, je kent de omgeving en tijd waar dit speelt en er is steeds zo'n sluimerende spanning, maar dit was weinig subtiel en onnodig.

Maar goed, de positieve punten overheersen. Prachtig gespeeld, alle rollen zijn doorleefde volle en geloofwaardige personages. Ook zo'n Blige, volkomen onherkenbaar voor mij, speelt een mooie rol. En de film ziet er schitterend uit. De kale graslanden met hier en daar wat struikgewas of bomen, dat geeft al een zekere troosteloosheid. Maar ook met de wolken, de ondergaande zon, de regens. Met veel gevoel voor mooie plaatjes geschoten in een heerlijk rustig tempo dat helemaal past. Zo nu en dan schiet Netflix dus wel raak. 4,0*.

Aangrijpende film over racisme en discriminatie in het zuiden van de Verenigde Staten. Het verhaal speelt pakweg 70 jaren geleden, maar is in feite nog steeds actueel. Immers, hoewel het uiterlijk vertoon inmiddels een stuk minder is dan toen, is het racisme in het dagelijks leven nog steeds voelbaar.

Hoewel ik al talloze films over dit thema heb gezien, zal ik er nooit aan wennen dat mensen elkaar op deze manier bejegenen, louter en alleen gebaseerd op bekrompen vooroordelen.

Ook in deze film, waarin de emoties regelmatig hoog oplopen, legio scènes die je van de kaart brengen. Daarom vind ik de slotscène bijzonder mooi. Ondanks z’n simplisme schonk die mij enige genoegdoening.

Waar gaat ‘Mudbound’ over?
Over hoe het voelt om zwart te zijn in een witte wereld.
Over hoe het voelt om zoon te zijn van een wrede vader.
Over hoe het voelt om de vrouw te zijn van een mokkende man.
Over hoe het voelt om een moeder te zijn van een nauw-verbonden nest.
Over hoe dat voelt: een oorlog die blijft duren.
Over hoe dat voelt: de tijd die stil blijft staan terwijl de wereld tolt en het leven spint.
Over hoe dat voelt: de aarde, de modder, het land, eigendom.
Over praters en zwijgers, liefde en haat, verdriet en alcohol, gemeenschap en eenzaamheid, arbeid en ledigheid.
Over ...
Euhm, waar gaat ‘Mudbound’ niet over?

Een indringend portret is het, een tragedie waarin de volle complexiteit van het leven zich openbaart. Personages worstelen niet meer één probleem per keer, maar voeren een continue strijd tegen een spectrum aan intrinsieke en extrinsieke demonen. Ze vechten tegen zichzelf, tegen de ander, tegen de tijdsgeest en tegen de elementen – tegen een wereld die het verdomt om ook maar een duimbreed toe te geven. En dat stuk voor stuk in hun eigen taal, verteld vanuit hun eigen perspectief, gefilmd vanuit een ongewone nabijheid bij de personages en de getijden.

(Had Dee Rees de ceremoniële Ku Klux Klan-bijeenkomst en de nogal gekunstelde afwikkeling van de plot links kunnen laten liggen? Jazeker. De film zou er zelfs aan impact door gewonnen hebben. Niettemin toont ‘Mudbound’ treffend hoe mensen zich gebonden weten aan hun roots, hun afkomst, hun omgeving, hun klimaat…aan de modder die hen aan de aarde vast ketent.)

3,5*

Een film die niet aanmoddert.

Een prachtige film met veel diverse thema's en aamdacht voor alle personages. Blank of zwart.

Ik kan het eigenlijk niet beter verwoorden dan mijn voorganger.

Grappig, Mary J Blige herkende ik niet eens.

Film zit nog in mijn hoofd sagen later. Dat is een teken dat het een goede indrukwekkende film is geweest.

Aanrader!

Een originele film die in het begin goed gebruikt maakt van de voice overs van de verschillende personages, die vooral helpen bij de sfeersetting en het gat opvullen van het gebrek aan een duidelijke sturing de eerste helft van de film. De tweede helft krijgt de film veel meer smoel en een duidelijke richting welke kant het opgaat. Een film die ontroert en op één scene (in de schuur) na niet teveel uit de bocht vliegt.

Een beetje ondergesneeuwd, maar zeker geen slechte film.

3,5*

Oscar bait.

Tenminste, ik vermoed toch dat deze film wel wat Oscars(nominaties) heeft binnengehaald..? Een zeer dankbaar verhaaltje over racisme, in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. De twee families en hun doen en laten contrasteren alleszins genoeg. Er wordt veel tijd genomen, o.a. met voice-overs, om een breed beeld te krijgen van wat er in ieders hoofd afspeelt.

Het is dan ook wat teleurstellend dat het nooit echt goed samenkomt. De mayonaise pakt om één of andere reden niet echt. Het blijft te vlak en het is niet duidelijk waar de film nu eigenlijk naar toe wil... tot we dan de scène met de Ku Klux Klan krijgen. Mijns inziens is dat er nogal met de haren bij getrokken. Het degelijke acteerwerk en de puike aankleding redden wat puntjes, maar niet de ganse film.

2,5

Sterke film over een tijdperk en een plaats waar slechts de witte man het voor het zeggen heeft. Zet een schrijnend beeld neer van de manier waarop vrouwen ondergeschikt zijn en zeker zwarten, ook al is de slavernij op papier afgeschaft, nog steeds min of meer in dienst staan van.

De film kent mooie momenten als het wil laten zien dat de overeenkomsten en niet de verschillen tellen. De beide moeders die voor elkaar klaar staan en zich herkennen in het leed van de ander, en de twee oorlogsveteranen die na de oorlog hun plek in de maatschappij moeten terugvinden na trauma ofwel racisme.

Het begint allemaal redelijk onderhuids, maar laat steeds meer het schokkende racisme zien als op het einde ook de Ku Klux Klan ten tonele verschijnt. Een harde film over een hardvochtige locatie en tijd in Amerika (je zou soms denken dat de film zich 100 jaar eerder afspeelt) die daardoor eigenlijk wel heel de tijd boeiend blijft.

4*

Mudbound is een film die uiteenvalt in twee delen. In het eerste gedeelte wordt gefocust op het leven van de impulsieve Henry en diens vrouw Laura. Hij geeft alles op om een nieuw bestaan op te bouwen ergens in de Mississippidelta. Het boerenleven is hard en wordt niet geromantiseerd. Een bepaalde scène verwoordde het goed met de cyclus van het leven van zweten, ploegen, ploeteren, eten, enz...

Gezien we in de jaren 40-50 zitten hebben we ook te maken met discriminatie en racisme tegenover de zwarte bevolking. Het gezin Jackson pacht de landbouwgrond en ondanks hun inspanningen is hun leven uitzichtloos.

Na WOII verandert het plot met de terugkerende zonen Jamie en Ronsel die beiden maar moeilijk kunnen aarden in de bekrompen levensmentaliteit of arbeidsomstandigheden. Hun vriendschap werd mooi uitgewerkt en het was wachten op de ontnuchtering. De KKK was misschien niet nodig geweest in dit sereen drama, maar hun inbreng was gelukkig beperkt.

Prima sfeersetting en goede acteerprestaties ook. Speciale vermelding ook voor Jonathan Banks, de racistische opa, die we ook kennen van oa Breaking bad.

Vrij goed maar met iets teveel subplotjes. De opbouw focust eigenlijk lange tijd op de twee verschillende gezinnen die elk een familielid hebben die meevecht tijdens de oorlog. Het verschil is echter groot. Bij de blanken besteden ze er weinig aandacht aan Jamie de gevechtspiloot. Bij de zwarte familie bidden ze allemaal jarenlang voor de oudste zoon Ronsel dat hij veilig mag thuiskomen.

Het interessante is dat Jamie en Ronsel eigenlijk de hoofdpersonages van de film zijn. Maar dat wordt pas na ruim een uur in de film duidelijk. Er zijn zeker wat emotionelere en pakkende momenten, het echte wauweffect blijft uit maar desalniettemin een prima drama. Ook niet te politiek aangezet naar mijn mening.

Fijn drama, al zijn er wel betere films over racisme gemaakt. Toch sloeg het een andere weg in dan ik verwachtte. Het gaat in de film in de eerste plaats over het harde dagelijks leven van de boeren in de Mississipi regio, en de kloof tussen landeigenaars en pachters, waarover ze denken te beschikken. De segregatie leeft wel doorheen Mudbound, maar de ku klux klan scène op het einde vond ik dan misschien te ver gaan en bracht niet veel bij. De laatste 15 minuten vond ik dan ook het zwakst. De vriendschap tussen Jamie en Ronsel, die elkaar door de oorlog als "brothers in arms" zien vond ik sterk en geeft de film diepgang. Hedlund en Mitchell vond ik dan ook de sterkste acteurs. Jason Clarke ook natuurlijk; zijn harde boerenkop hoort hier prima thuis. Wat Mulligan betreft dacht ik eerder dat de film rond haar zou draaien; als hoger opgeleide vrouw die in ellendige omstandigheden in een landbouwersleven raakt was er genoeg materiaal om uit te werken, maar haar personage kent uiteindelijk geen wending. . Hier en daar een vreemde keuze maar wel een bovengemiddelde film.

Zeer aangrijpende film, met overtuigend acteerwerk. Het is erg belangrijk dat hier een film over gemaakt is. Terugkerende soldaten uit de oorlog waren vaak sowieso al getraumatiseerd, moet je je voorstellen dat je dan ook nog zwart bent en dan je van vooraan in de frontlinie in de oorlog bij je "thuiskomst" ineens weer achterin de bus moet gaan zitten en in winkels de voordeur niet eens mag gebruiken.

Als ik de film met 3 woorden moet omschrijven zeg ik: Beklemmend, ontroerend en hoopvol.

Het zuiden van de VS in de jaren '40. Slavernij is afgeschaft, maar gelijkheid is nog ver te zoeken. We krijgen dit keer niet de arme zwarte en de rijke blanke te zien, maar 2 gezinnen die tegenslag kennen en dromen van een eigen grond en een toekomst voor hun gezin. Dan wordt het al snel duidelijk dat de kansen puur afhangen van je huidskleur. En dat het verleden nog nazindert bij de meeste mensen. En die kansen, of net het gebrek er aan, lijkt ingebakken in de hoofdpersonages. Opvallend voorbeeld is Laura die het wat zwaar vindt om voor haar kinderen te zorgen en het vanzelfsprekend is dat de zwarte Florence dan maar komt helpen. Als Hap van zijn dak valt zal Henry niet helpen, in tegendeel. Als Hap hulp wil, moet hij de muilezel maar huren. Henry ziet er eerder een opportuniteit in om van de situatie nog wat te profiteren...

Na de oorlog komen de 2 soldaten terug in Amerika, waar de verschillen duidelijk zijn. In Europa waren ze op de eerste plaats soldaten die vochten voor de vrijheid. In Amerika mag je nog de grootste held zijn, je huidskleur komt op de eerste plaats. Geen begrip ook niet voor het leed van wie terug komt van de oorlog.

Mudbound komt traag op gang omdat de gezinnen eerst worden voorgesteld en het nog niet duidelijk is waar de film naar toe wil. Maar het verhaal opent zich al snel en de spanning komt snel boven. Een verhaal dat misschien al een keer verteld is, maar dat niet genoeg kan getoond worden. En Mudbound bouwt ook op tot een climax. Waarin getoond wordt hoe de dingen konden gebeuren die er gebeurd zijn (of nog altijd...). Qua film is het niet altijd even speciaal, maar op zich wel goed gemaakt. Goed geacteerd, boeiend verhaal en een regie met aandacht voor het menselijk, minder dan de gewoonlijke sensatie.

De blanke Jamie McAllan [Garrett Hedlund] en de zwarte Ronsel Jackson [Jason Mitchell] hebben afzonderlijk gediend in het Amerikaanse leger tijdens WOII en proberen nu de draad op te pakken in de boerengemeenschap in Mississippi waar ze vandaag komen en waar racisme nog altijd de orde van de dag is. Maar Ronsel laat zich niet opnieuw koeieneren, ook niet door Jamies door en door racistische familie onder leiding van Pappy [Jonathan Banks]. Bovendien raakt Jamie verscheurt tussen zijn familiewaarden en het respect dat hij heeft voor een man die, net als hij, bereid was om zijn leven te geven voor het vaderland. Mitchell en Hedlund zijn goed, maar Rees gaat te nadrukkelijk voor vaak onaangenaam melodrama waardoor dit als kritiek op de behandeling van zwarte oorlogsveteranen na WOII onvoldoende overtuigt.

Interessante leven over het leven in de Mississippi Delta rond de Tweede Wereldoorlog. De film begint een beetje apart met voice-overs van diverse personages, waardoor het lastig is een centrale lijn te ontdekken, maar op een gegeven moment wennen de verschillende invalshoeken. Na verloop van tijd wordt duidelijk dat de belangrijkste personages de twee soldaten zijn, die ondanks hun verschillende etniciteit een bond ontwikkelen vanwege hun oorlogservaringen. De film stipt verder de nodige punten aan: het zware boerenleven, PTSS dat de soldaten opgelopen hebben, en natuurlijk racisme.

De beelden zijn meer dan degelijk en hetzelfde geldt voor het acteerwerk. Interessant om Jonathan Banks, die ik als Mike van Breaking Bad ken, terug te zien. Bij acteurs van bekende series blijft vaak hun rol in die series beklijven, maar algauw kon ik Banks los van zijn Mike rol zien, omdat zijn karakter hier echt een hele nare oude racistische man is. Wat wel ergens een gemiste kans is, is dat we nooit de gedachten van zijn karakter in een voice-over te horen krijgen, waardoor hij nogal ééndimensionaal blijft.

Uiteindelijk snap ik wel de kritiek dat het lastig is om een of meer hoofdpersonen aan te wijzen en dat de film zich op nogal wat zijpaden uitweidt, maar ik vond het eigenlijk wel interessant om al die zijpaden te zien. Het geeft een wat uitgebreider beeld van het leven. 3,5*.