Ingrid Goes West (2017)

Goede film, jammer van het einde.

Sociale media als platform voor de narcistische psychopaat. In 'Ingrid Goes West' (2017) kan de mentaal instabiele Ingrid (Aubrey Plaza) werkelijkheid en beeldvorming niet meer van elkaar onderscheiden als ze zich opdringt aan influencer Taylor (Elizabeth Olsen). Voor de kijker is 't allang duidelijk dat Taylor's perfecte leventje aan alle kanten rammelt, maar voor muurbloempje Ingrid straalt haar 'hartsvriendin' alleen glamour en succes uit. Bij vlagen is 'Ingrid Goes West' (2017) een vileine zedenkomedie waarin 't smullen is hoe de stalker barstjes slaat in het omhulsel van die irritant perfecte mensen. Toch wil 'Ingrid Goes West' (2017) nooit écht een sterke kritiek op sociale media of de influencerscultuur worden. Het blijft allemaal wat te voorspelbaar met een generieke thrilleropzet waarin een obsessieve fan het leven gaat overnemen van een idool. Ik vind 't ook flauw dat het psychologische vuurwerk tussen Ingrid/Taylor wat lafjes gaat sissen als Taylor's hufterige broer Nicky (Billy Magnussen) bijkans nog gestoorder blijkt dan de stalkster zelf.

Ingrid Goes West is in aanzet een interessante film, maar wordt dat in het verloop steeds minder. De film is geen pure komedie maar heeft eigenlijk veel meer een dramatische insteek dan een komische. Met hoofdpersonage Ingrid wier leven één tragische beleving is, valt daar wel iets voor te zeggen. In de eerste minuten wordt al duidelijk dat Ingrid psychisch ziek is en dat aan dat feit weinig of geen humor zal worden onttrokken. Haar psychische stoornis wordt nauwelijks humoristisch uitgebuit. Of misschien is het aan mij voorbij gegaan.

Best jammer. Het personage leent zich er goed voor. Ze functioneert tamelijk gebrekkig in het sociale verkeer. Ze reageert veel te intens en interpreteert signalen verkeerd. Ze overleeft digitaal en leeft een eenzaam en oppervlakkig bestaan in de wereld van de sociale media. Geen humor daar. De humor ligt vooral bij de andere personages. Die vertonen, gekleed in hun eendimensionale jas, overdreven humoristisch gedrag, waar ik niet om kon lachen.

De wereld van trends is vermoeiend. Een plastic wereld. De wereld van de hippe drankjes, fantastische verborgen cafeetjes, imposante vakantieoorden en briljante boeken, die niemand ooit heeft gelezen. Die onechte wereld houdt weinig meer in dan een immer voortgaande jacht op ‘likes‘ en een trendy aanzien. Ingrid die moeite heeft met de echte wereld, probeert het, maar houdt zich zelfs niet staande in die namaakwereld. Reden om helemaal opnieuw te beginnen. Ingrid goes west, zogezegd.

Audrey Plaza speelt de manische en ziekelijk eigenzinnige Ingrid uitstekend. Geestelijk in de war. Waandenkbeelden. Achterbaks. Alles voor de roem. Geen aangenaam persoon. Ze is stereotiep vorm gegeven maar is desondanks het interessantste personage in de film. Ondanks de clichématige aanpak, intrigeert ze. De overige personages deden me daarentegen helemaal niet veel. Ze leiden een luxueus of zorgeloos bestaan zonder dat daar zichtbare arbeid tegenover staat. Ik heb een hekel aan dergelijke personages, tenzij ze met enig vernuft geridiculiseerd worden of scherpe en humoristische tekstjes mogen spuien. Dat gebeurde hier te weinig, naar mijn smaak.

Ingrid Goes West heeft een simplistisch verhaal en grossiert in clichés. Het verhaal is even oppervlakkig als de wereld die in de film wordt beschreven. Heel passend, maar ook niet heel boeiend. Optisch ziet de flm er goed uit. Audrey Plaza is goed. Die dingen hielden me op de been. Ik was blij dat het volbracht was.

Vermakelijke roadfilm met een sterk acterende Plaza. Olsen doet ook nog mee, maar ik zal eerlijk bekennen dat ik die alweer bijna ben vergeten. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat Spicer iets duidelijk wilde maken. Daardoor blijft de film geregeld stilstaan bij de gedachtegang van Plaza, al is die niet altijd even interessant. Hierdoor kent de film een behoorlijk wisselvallend tempo dat niet altijd even lekker kijkt, maar al bij al best degelijk is. Het is niet bijzonder grappig, meeslepend of uniek, maar het doet wel waarvoor het gemaakt is en dat is vermaken en vertellen. Het moraal ligt er nooit te dik bovenop en de regie voelt nergens amateuristisch of middelmatig aan. Het is daardoor een best aardige film geworden, maar niet eentje die een blijvende indruk maakt.