Ingrid Goes West (2017)

Best geinig, 'tragisch' komedietje. Facebook is echt vreselijk 2010 - 2015 aan het worden volgens mij, Instagram is de nieuwe hype die mensen ontspoort. Ti's maar net in hoeverre je jezelf laat meeslepen natuurlijk. Ingrid haar remleidingen zijn doorgesneden inzake dit social media leventje. De film laat met een heerlijk dikke schep zout zien hoe het zo'n beetje gaat tegenwoordig. Het echte leven wordt steeds digitaler. Dit levert, in deze film, een paar leuke momenten op. Aubrey Plaza is natuurlijk perfect gecast.

Redelijk filmpje maar helaas niet wat ik ervan verwacht had.

Plaza speelt echt wel leuk in deze film en Olsen is gewoon een prachtvrouw..die hoeft alleen maar aanwezig te zijn

De film is soms erg grappig maar soms ook een beetje rommelig...maar al met al best een apparte kijkervaring.

Zelf dacht ik aanvankelijk dat dit vooral een instagram-socialmedia kritiekfilm was, met een geobsedeerde stalkster als Ingrid, maar later draait het meer om haar psychische issues en wat dat allemaal veroorzaakt dan om de daadwerkelijke instagram-invalshoek.

Best beklemmende film soms en ook wel interessant om iemand met een toch wel enigszins zieke geest aan het werk te zien. Ook de hele hipster-instagram-façade is leuk, hoewel dat van mij nog wat sterker neergezet had mogen worden. Dat Taylor eigenlijk een kutleven heeft bijvoorbeeld, altijd leuk.

Al met al best oke, alleen ietwat all over the place soms. Die kidnapping van Nicky kon bijvoorbeeld echt niet. Elders las ik ook iemand schrijven dat het geen slechte film is, maar dat hij totaal niet entertaining is of echt leuk om te kijken, met name door alle niet-likeable personages en nare irritante dingen die gebeuren en daar kan ik me ook wel in vinden.

3*

Aubrey Plaza stijgt boven zichzelf uit als ingrid.

Had altijd al een zwak voor haar, maar haar rollen leken voor het grootste deel wel heel erg op elkaar .

Dit is echt een intense en overtuigende rol,als instabiele naar vriendschap en aandacht hunkerende jonge vrouw .

Een behoorlijk goede indie Drama met als rode draad de social media,wat dus niet geheel op de voorgrond speelt,maar wel een belangrijke rol heeft.

Maar het is geen Black Mirror of zo.

Omdat het net te weinig te bieden heeft geen ruime voldoende.

Maar zeker een kijkbeurt waard.

Een grappig maar tegelijkertijd ook een wat triest verhaal. Leuke rol van Plaza als stalker die wanhopig de vriendin van een hippe instagrammer wil worden. In de eerste helft lijkt het een standaard riedeltje te worden maar gelukkig gebeuren er in de tweede helft nog wat dingen die de film boven water weten te houden. Over het einde heb ik ook gemixte gevoelens, aan de ene kant best grappig maar door een bepaalde opmerking toch ook weer niet. Niet slecht maar ik had op iets beters gehoopt.

“Hashtag: I am Ingrid.”

Die Ingrid heeft natuurlijk wel gelijk, Elizabeth Olsen is perfect. Dat Ingrid (Plaza) steeds obsessiever het leven van Olsen (die Taylor Sloane speelt) binnendringt en haar begint te stalken, is dan weer wat minder en levert uiteindelijk een tragische en komische film op.

De gevaren van social media hebben al een aantal aardige films opgeleverd, en Ingrid Goes West kan ook aan dit rijtje worden toegevoegd. Plaza en Osen zijn perfect in hun rollen, en de film laat zien hoe obsessief mensen bezig kunnen zijn met maar aardig gevonden worden door mensen die ze niet eens kennen. Het einde is sterk, en je zou er hard om kunnen lachen als het niet zo deprimerend en tragisch was.

Een erg leuk regiedebuut van regisseur Matt Spicer over Instagram 'beroemdheden' (meestal vrouwen) die hun leven transformeren in een "merk." En natuurlijk ook over de gevaren die deze sub-cultuur van sociale media met zich meebrengt. Ergens aan het begin post Taylor Sloane (Elizabeth Olsen) een foto van Joan Didion’s ‘The White Album’ met als onderschrift de beroemde zin; “We tell ourselves stories in order to live.” Hoewel dit moment maar vluchtig is te zien en meer dienst doet als introductie in Taylor's zorgvuldig samengestelde wereld, is deze zin wel passend met betrekking tot hoe de dames in de film de sociale netwerken gebruiken of misbruiken. Aubrey Plaza die obsessieve volger Ingrid Thorburn speelt, is perfect gecast. En ook Elizabeth Olsen doet het meer dan prima. Daarnaast valt ook O'Shea Jackson, Jr. (zoon van Ice Cube) nog op. Alles bij elkaar is het resultaat een fascinerend gitzwarte film die zowel deprimerend als komische momenten bezit en zeer sterk eindigt.

Redelijke film over een jonge vrouw die geobsedeerd raakt door een vrouw op Instagram. Een niet altijd even goed werkende mix van komedie, drama en thriller met een hoofdpersonage die voor stalker kan doorgaan in het tijdperk van sociale media. De personages zijn bijna allemaal nogal irritant (ondanks de fijne cast). Zeker wel een aantal vermakelijke scenes (zoals de momenten tussen Aubrey Plaza en O'Shea Jackson, Jr).

Films over domme mensen zijn doorgaans niet leuk. Dit is wellicht de spreekwoordelijke uitzondering op de regel. Het is een vermakelijk filmpje over een jonge vrouw met een gebrek aan eigenwaarde, die via associatie haar leven een boost wil geven. Het duurt wel wat lang voor de oogkleppen opengaan.

Al met al niet meer dan een verdienstelijk tussendoortje.

Fijn filmpje, welk op speelse wijze iets te zeggen heeft over de krachtige invloed van de tegenwoordig dominante sociale media op het leven van doodgewone mensen die zich bijna dwangmatig graag bijzonder willen voelen. Een wat vreemde kijkervaring deze Ingrid goes West, omdat je als kijker niet goed weet of je nou moet lachen of triest moet worden van de escapades van net hoofdpersange, maar lekker wegkijken doet dit zeker. Compliment voor regisseur Spicer die laat zien een verhaal te kunnen vertellen. Een minder serieuze tegenhanger van de destijds succesvolle thriller Single White Female is deze film eigenlijk, maar hoewel niet per se spannender is deze losse satire op zeker bij vlagen wel pijnlijker om te zien. Sterke rol ook van Plaza, die de ook niet onverdienstelijke Olsen bijna van het scherm blaast.

Aubrey Plaza schittert in dit tragikomische drama met satirische ondertonen als Ingrid, een getroebleerde jonge vrouw die de kwaliteit van haar eigen leven spiegelt aan dat van influencer Taylor Sloane [Elizabeth Olson]. Ze besluit alles op alles te zetten om deel uit te maken van het ogenschijnlijk perfecte leventje dat Taylor met haar vriend Ezra [Wyatt Russell] leeft. Haar komst naar Los Angeles brengt haar nieuwe contacten, zowel goede als slechte, maar Ingrid lijkt alleen maar oog te hebben voor Taylor, met alle gevolgen van dien.

Hoewel Ingrid in feite een stalker is, voorziet Plaza - geholpen door het scenario van Spicer en David Branson - haar personage van een menselijkheid waardoor je je ondanks haar twijfelachtige motieven en daden met haar kunt blijven identificeren. Goed ondersteunend werk van O'Shea Jackon Jr, maar vooral van Billy Magnussen als de man die Ingrid als eerste ontmaskert en probeert daar een slaatje uit te slaan.

Ingrid Goes West is in aanzet een interessante film, maar wordt dat in het verloop steeds minder. De film is geen pure komedie maar heeft eigenlijk veel meer een dramatische insteek dan een komische. Met hoofdpersonage Ingrid wier leven één tragische beleving is, valt daar wel iets voor te zeggen. In de eerste minuten wordt al duidelijk dat Ingrid psychisch ziek is en dat aan dat feit weinig of geen humor zal worden onttrokken. Haar psychische stoornis wordt nauwelijks humoristisch uitgebuit. Of misschien is het aan mij voorbij gegaan.

Best jammer. Het personage leent zich er goed voor. Ze functioneert tamelijk gebrekkig in het sociale verkeer. Ze reageert veel te intens en interpreteert signalen verkeerd. Ze overleeft digitaal en leeft een eenzaam en oppervlakkig bestaan in de wereld van de sociale media. Geen humor daar. De humor ligt vooral bij de andere personages. Die vertonen, gekleed in hun eendimensionale jas, overdreven humoristisch gedrag, waar ik niet om kon lachen.

De wereld van trends is vermoeiend. Een plastic wereld. De wereld van de hippe drankjes, fantastische verborgen cafeetjes, imposante vakantieoorden en briljante boeken, die niemand ooit heeft gelezen. Die onechte wereld houdt weinig meer in dan een immer voortgaande jacht op ‘likes‘ en een trendy aanzien. Ingrid die moeite heeft met de echte wereld, probeert het, maar houdt zich zelfs niet staande in die namaakwereld. Reden om helemaal opnieuw te beginnen. Ingrid goes west, zogezegd.

Audrey Plaza speelt de manische en ziekelijk eigenzinnige Ingrid uitstekend. Geestelijk in de war. Waandenkbeelden. Achterbaks. Alles voor de roem. Geen aangenaam persoon. Ze is stereotiep vorm gegeven maar is desondanks het interessantste personage in de film. Ondanks de clichématige aanpak, intrigeert ze. De overige personages deden me daarentegen helemaal niet veel. Ze leiden een luxueus of zorgeloos bestaan zonder dat daar zichtbare arbeid tegenover staat. Ik heb een hekel aan dergelijke personages, tenzij ze met enig vernuft geridiculiseerd worden of scherpe en humoristische tekstjes mogen spuien. Dat gebeurde hier te weinig, naar mijn smaak.

Ingrid Goes West heeft een simplistisch verhaal en grossiert in clichés. Het verhaal is even oppervlakkig als de wereld die in de film wordt beschreven. Heel passend, maar ook niet heel boeiend. Optisch ziet de flm er goed uit. Audrey Plaza is goed. Die dingen hielden me op de been. Ik was blij dat het volbracht was.

Vermakelijke roadfilm met een sterk acterende Plaza. Olsen doet ook nog mee, maar ik zal eerlijk bekennen dat ik die alweer bijna ben vergeten. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat Spicer iets duidelijk wilde maken. Daardoor blijft de film geregeld stilstaan bij de gedachtegang van Plaza, al is die niet altijd even interessant. Hierdoor kent de film een behoorlijk wisselvallend tempo dat niet altijd even lekker kijkt, maar al bij al best degelijk is. Het is niet bijzonder grappig, meeslepend of uniek, maar het doet wel waarvoor het gemaakt is en dat is vermaken en vertellen. Het moraal ligt er nooit te dik bovenop en de regie voelt nergens amateuristisch of middelmatig aan. Het is daardoor een best aardige film geworden, maar niet eentje die een blijvende indruk maakt.