Léon Morin, Prêtre (1961)

Net als Le Silence de la Mer (1949) nogal een buitenbeentje binnen het oeuvre van Jean-Pierre Melville. Ook nu weinig actie en veel dialogen met een aanzienlijk filosofisch gehalte tussen een priester en een atheïste. Inhoudelijk deed het mij allemaal weinig. Het is wel gedurfd om Jean-Paul Belmondo te casten in de rol van een begripvolle, zachtmoedige priester.

Vreemde film wel. Een soort Ingmar Bergman thematiek maar dan onder regie van noir-icoon Melville.

Je hebt door de montage en pacing tijdens de katholieke dialogen dan ook telkens het idee dat er ergens een lijk op gaat duiken. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Belmondo en vooral Riva zijn verder uitstekend.

Verrassend deze op Netflix tegen te komen. Melville behoort wel tot mijn favoriete Franse regisseurs, en hoewel het religieuze thema nou niet direct de handen op elkaar krijgt kan ik die kans moeilijk laten schieten. Belmondo doet weinig verkeerd als jonge priester die vooral jonge, "zondige" vrouwen weet te verleiden terug te keren in de schoot van de katholieke kerk. Zijn theologische dialogen met Riva zijn niet allemaal even interessant -Belmondo is in tegenstelling tot de Bergman-priesters nogal zeker van zijn zaak- al waren er af en toe wel aardige observeringen. Zoals de katholieke kerk die -althans volgens Morin- in essentie jong is, maar wordt geleid door conservatieve oude mannen.

De ster is Emmanuelle Riva, uit wiens perspectief het verhaal verteld wordt. Haar bedoelingen zijn op zijn minst twijfelachtig, is zij echt weer gelovig of zoekt haar eenzaamheid en frustratie naar een moeilijk begaanbaar geitenpaadje? Eigenlijk laat de film er weinig twijfel over bestaan dat het toch vooral dat tweede is. Riva speelt haar rol subtiel en menselijk, en steekt positief af tegen de nogal eendimensionale rol van Belmondo. Ook de onderonsjes met haar collega's en vriendinnen zijn best boeiend. Hoewel de Duitse bezetting een bijrol speelt is die steeds wel op de achtergrond aanwezig wat een aantal sterke momenten oplevert, met name de kennis over het meisje dat op een dodenlijst staat. Melville zorgt er wel steeds voor dat de film niet van toon verandert, dus de handelingen van de Duitsers en het Franse verzet blijven buiten beeld.

Misschien niet zo pakkend als Melville's crime films maar interessanter dan vermoed. Overigens laat de vertaling op Netflix zoals wel vaker te wensen over (hérétique wordt bv vertaald als kluizenaar).

Verfilming van een boek waar ontzettend veel dialoog aan te pas komt, die in essentie alleen daarom draait. In de kern zeker interessant om de spanning te observeren tussen Belmondo (als priester!) en Riva. Bij Belmondo moest ik wel een knop omdraaien omdat ik hem voornamelijk ken als de bon vivant uit andere films. Melville heeft opnieuw de keuze gemaakt om een film te maken die zich afspeelt tijdens de bezettingsjaren van de Tweede Wereldoorlog. Die achtergrond geeft richting aan bepaalde gebeurtenissen, al staat het nooit op de voorgrond. Naar onderwerp toe - vrouw is verliefd op priester - is het eigen aan de tijd van toen en moet je ook met die ogen willen bekijken. Voor mij duurt het toch iets te lang om dit in wezen simpele verhaal verteld te krijgen. Het is wel zeker mooi in beeld gebracht door Melville.