Sunset Blvd. (1950)

Prachtige film over een scenarioschrijver aan de grond die de hulp accepteerd van een vergeten actrice uit de periode van de stomme film. Een voor de tijd behoorlijk bittere en scherpe film over Hollywood. Een onderhoudend verhaal, uitstekend in beeld gebracht en mede door de voice-over is de film erg sfeervol. De casting kon niet beter en Gloria Swanson is onvergetelijk in een rol die wel heel dicht bij haar zelf stond. Met recht een klassieker.

Licht tegenvallende klassieker. Mijn derde film van Wilder, na The Apartment en Double Indemnity. De film begon goed, met een aanvankelijk interessant verhaal. De voice-over vond ik zeker niet storend. Het acteerwerk naar verloop van tijd wel. Dat Norma Desmond moet worden neergezet als een vergane filmster, die nog in een droomwereld leeft begrijp ik wel. De manier waarop Swanson dat doet begon echter al gauw te irriteren. Holden acteert daarentegen wel goed.

De muziek werd af en toe gebruikt op momenten dat dit helemaal niet nodig was. Het kwam daardoor soms nogal koddig over, jammer. Het script wordt er echter ook niet boeiender op. De romance met Betty Schaefer was voorspelbaar, dat hing gedurende de hele film al in de lucht. De uiteindelijke afloop was ook ronduit tegenvallend. Daarnaast had het karakter Max wel wat meer mogen worden uitgediept. Het verhaal kon helaas niet de gehele speelduur boeien. Al met al gaat de film na een goed begin hard bergafwaarts.

Hypnotiserende character study over een oudere vrouw die de overbrugging van de stille film naar de geluidsfilm niet heeft doorstaan en blijft hangen in de illusie dat zij nog steeds een zalen trekkende diva is. Wanneer een jongen scenarioschrijver in haar leven komt - een glansrol van William Holden- dan is de tijd voorbij dat ze kan blijven hangen in dat waanbeeld. Het briljante van de film zit hem in hoe het verschillende klassieke filmgenres als de film noir en het melodrama met elkaar mengt, maar deze vervolgens gebruikt voor een verhaal over het proces van het maken van een studiofilm. Op deze manier krijgen de clichés en conventies van die genres een nieuwe dimensie omdat het een beeld schetst van de totstandkoming van een film.

Deze al een paar keren in lijstjes teruggevonden en maar eens besloten hem te bekijken.

De film verraste wel, want de film bevatte in het begin nogal wat humoristische dialogen, maar 'k had het gevoel dat na een uurtje de vaart wat uit het verhaal begon te geraken. Daarom dat 'k deze film iets minder goed vindt dan dat je op de meeste forums vind. Het is natuurlijk geen slechte film en 'k ben eens blij dat 'k hem heb gezien, maar hij is zeker geen waw film. Misschien is het onderwerp (een ouder wordende eenzame vrouw) minder m'n ding. 'k vond Citizen Kane dan toch iets sterker/interessanter. Voor de rest speelde de cast wel overtuigend.

Orginele film die de stille film weer tot leven brengt. Gloria speelt een glansrol, maar kan er toch niet voor zorgen dat deze film een van mijn toppers wordt. Ligt het aan het verwachte (hoewel niet spectaculaire) einde? Ligt het aan de af en toe doodse momenten waarop de aandacht wordt weggetrokken.

Hoedanook, zeker een pareltje; maar net niet dàt pareltje waar ik voor zou thuisblijven. Daarom een 'brave' 3.5*

Een verhalende film over een, op ervaringen van Wilder's leefwereld gestoelde, exorbitant rijke vrouw (gebaseerd op Norma Talmadge) die een eenzaam leven leidt na haar glansrijke filmcarrière in 'the silent era'. Akelig subliem gespeeld door Gloria Swanson, die als het ware in haar eigen rol kroop. Een authentiek verhaal, dat mooi de vergankelijkheid en gekheid van het Amerikaanse filmwezen portretteert. De bekende subtiele humor van vroegere prenten, het sterke begeleidende orkest, de scherpe (en goed getimede) dialogen en de wel heel prettige rol van 'Golden Boy' Holden maken deze film bovengemiddeld aantrekkelijk.

4*

Herzien na bijna vier jaar, deze 'Sunset Boulevard'. En wat ik toen verwachtte, komt nu uit; een film die na herziening omhoog gaat in mijn waardering. Naar de volle score! Werkelijk briljante film.

De sfeer die Billy Wilder creëert met z'n magistraal (in zwart-wit) geschoten beelden van Hollywood, Los Angeles is schitterend en de voice-over van Holden die regelmatig met een heerlijk cynisch toontje ons z'n verhaal vertelt is briljant gevonden. Prachtig gespeeld van Holden en Swanson en het script is één van de besten ooit. En werelds geregisseerd door Wilder, één van m'n favoriete regisseurs.

De film is hilarisch, spannend, eng en aangrijpend. Echt briljant hoe Wilder dit zo prachtig tot één geheel heeft gesmeden. Het grote huis is een sterk en sfeervol fundament en het einde is meesterlijk. Eigenlijk heb ik alleen maar dikke bulten lof over voor deze prent. Groots meesterwerk.

Deze film weet heel goed een bepaald creepy onderbuik gevoel vast te houden en dat maakt deze film heel sterk voor mij. Ik weet niet of dat nu komt door het acteerwerk of door de regisseur die de sfeer er goed in weet te houden maar ik was daar wel van onder de indruk.

Wat acteerwerk betreft heb ik een dubbel gevoel. Nu weet ik dat het theatrale en misschien wat overdreven acteerwerk bij de tijd van toen hoort en ik hou er normaliter wel van. Maar dit keer kon ik me af en toe wel wat irriteren aan Norma. Ik vond haar toch echt af en toe net iets tè waardoor het verhaal iets gemaakts kreeg. Ik weet wel dat dat ook bij haar personage hoorde maar dan nog ....Dat is eigenlijk het enige wat me af en toe een beetje tegenstaat. Voor de rest vind ik het een dijk van een film.

Alleen al de beginscène waarin Joe in het water drijft met alle fotografen achter hem is echt waanzinnig. En dat geeft gelijk al de sfeer voor de rest van de film aan. Het einde had eerlijk gezegd van mij wel wat theatraler gemogen zoals Norma in het echte leven ook was maar verder echt een geweldig goede film.

Billy Wilder is zonder twijfel een van de beste regisseurs en scenarioschrijvers, die ooit in Hollywood rondgelopen hebben. In deze film fileert bij op vlijmscherpe wijze de Hollywood-mythe, zoals die door veel mensen die betrokken zijn bij de filmwereld keihard aan den lijve ondervonden is.

Aan de ene kant een afgeschreven superster, die samen met haar duvelstoejager acteert en leeft alsof het nog steeds de Roaring Twenties zijn. Aan de andere kant een gesjeesde schrijver, die maar niet aan de bak komt.

Los van het schrijnende verhaal zijn het in de eerste plaats de vertolkingen (incl. die van de vaak vergeten Nancy Olson), die dit tot een heel bijzondere film maken.

Absoluut een film, die elke liefhebber toch minstens één keer gezien moet hebben.

Sunset Boulevard vertelt een intrigerend verhaal over een wanhopige en gedesillusioneerde vrouw die maar al te graag weer in de schijnwerpers wilt staan. Dit wordt weergaloos neergezet door Gloria Swanson, die de emoties overtuigend overbrengt en waarvan de pure gekte van haar ogen afspat. William Holden als Gilles en ook de schone Nancy Olson leveren meer dan prima acteerprestaties af en zijn een genot om naar te kijken. Sunset Boulevard geeft tevens een mooi beeld van de periode waarin de stomme acteurs moeilijk aan de bak kwamen in Hollywood door de intrede van geluid in films en bevat gevatte verwijzingen naar “het filmwereldje”. Bekende namen uit de stomme films zoals Cecil B. DeMille en Buster Keaton komen ook voorbij in kleine rollen waarin zij zichzelf spelen. Wellicht zou je je kunnen afvragen of de voice-over daadwerkelijk nodig was en of de impact sterker zou zijn als de huidige beginscène achterwege was gelaten, maar dat mag het kijkplezier niet wegnemen in dit boeiend schouwspel.

Wat een broeierige film en wat een fenomenale Swanson! Het is interessant wat Wilder weet te bereiken: de karikatuur die Swanson neerzet; de vaak komische dialogen; de luchtigheid waarmee naar het oude Hollywood (en Swansons carrière) wordt verwezen... het maskeert tot driekwart de film in het schrijnende drama dat eronder verborgen ligt. En wanneer Wilder dat vervolgens tevoorschijn tovert, komt het dan ook aan als een mokerslag. Hartverscheurend (mooi) is dat ene shot, waarin Norma Desmond langs alle verstilde politieagenten en journalisten de trap afdaalt, volledig in het ongewisse over de realiteit en de verschrikkelijke misdaad die ze begaan heeft. "I'm ready for my close-up now, Mr. DeMille."

Ik heb me er eindelijk maar aan gewaagd, grotendeels omdat het de nr. 1 van mjk87 is, en teleurstellen deed Sunset Blvd. zeker niet!

I am big. It's the pictures that got small

Een overwegend leuke film, vooral door hoe het geschreven is. Ondanks de leeftijd is de humor nog regelmatig fris en best snedig.
De rollen zijn leuk ingevuld, de voice-over geeft het de luchtigheid die het nodig heeft en de hele setting van zo'n groot landhuis is leuk om te zien. Een stijlvolle film, hoewel je dat kijkend met een hedendaagse bril waarschijnlijk altijd wel kunt zeggen van de 50'er jaren.

Jammer is wel dat het na een heel vermakelijke eerste helft niet echt ergens naar toegaat, en als de film dat wel beoogt daar niet heel erg in slaagt. Je weet natuurlijk in het begin al dat hij doodgeschoten gaat worden, maar erg benieuwd naar het hoe en wat werd ik eigenlijk niet. Uiteindelijk was ik van de ontknoping ook niet echt onder de indruk. Misschien dat die weggever in het begin niet echt de beste keuze was (hoewel we dan wel dat aardige shot vanuit het zwembad hadden gemist ).

Een bijzonder lange film is het niet maar tegen het einde begint het toch wel erg lang te duren.
Uiteindelijk een mindere film dan het zich liet aanzien in het begin.

3,5*

Vergane glorie. Schijnbaar niet iets wat voor de film opgaat. Ergens een venijnige, bijtende satire die de industrie afpelt, maar ik kom niet veel verder dan een tandeloze tijger die al vrij snel barstjes vertoont. Een voice over die dingen vertelt die de kijker op een of andere manier zelf ook wel kan waarnemen. De tennisbaan bijvoorbeeld. En dat in een talkie die een sneer uitdeelt aan dialogen.

Dat kan nog, maar met Swansons aanstellerij worden het breuken. Het hoe en waarom is me duidelijk, maar het spreekt me totaal niet aan. Sterker nog, hoe meer ze aanzet, hoe meer ze zo'n waxwork wordt waar Joe het over heeft. Sleutelmomentje is wanneer Norma op de set aankomt en DeMille zich ermee gaat bemoeien. Dat moet natuurlijk een bittere, zielige scène opleveren.

Iets waar je in een donkere bui eventueel om kunt lachen, maar het sorteert op deze manier nauwelijks enig effect. Het is daar dat de film voor mij definitief kopje onder gaat. Jammer, want Max heeft nog iets aardigs te vertellen. Sowieso een van de leukste karakters aan Sunset Boulevard en van die Chaplin act krijg je bijna plaatsvervangende schaamte. Die tragiek heeft het dan nog wel.

Sunset Blvd. is een echte straat in Hollywood, maar tegelijk is de titel een metafoor voor de ondergang van een ster. Norma Desmond (Gloria Swanson) voldoet aan alle kenmerken van een narcistische persoonlijkheidsstoornis: ze vindt zichzelf uitzonderlijk getalenteerd, laat zich omringen door bewonderaars, gebruikt mensen en gedraagt zich verwaand en jaloers.

Narcissus werd verliefd op z'n eigen spiegelbeeld in het water. Het beeld van Joe Gillis' (William Holden) lijk in het water is van bovenaf geschoten met een spiegel in het water. De camerabewegingen stuwen het verhaal vooruit. Het gebruik van schaduwen en stof voor de camera geven een griezelige atmosfeer aan Norma's riante villa die tijdens de roaring twenties gebouwd werd.

Dit is een zeldzaam voorbeeld van een misdaadverhaal dat uit het standpunt van het slachtoffer verteld wordt. De voice-over stoort nooit, omdat Holden een aangename stem heeft en omdat de tekst zo goed geschreven is door Billy Wilder en Charles Brackett.

De personages zijn sterk onderbouwd, want ze hebben een verleden. Je vraagt je af waarom Max (Erich von Stroheim) zich zo voor Norma wegcijfert, maar als hij vertelt over vroeger, begin je het te begrijpen. Destijds was ze een energiek jong talent, hij heeft van haar een ster gemaakt. Ze is in haar eigen mythe gaan geloven en leeft sindsdien in een fantasiewereld.

Een thema is de tegenstelling tussen fantasie en werkelijkheid. In hun privébioscoop kijken ze naar Queen Kelly met Gloria Swanson, geregisseerd door Von Stroheim. De scène waarin Cecil B. DeMille zichzelf speelt tijdens de opnames van Samson and Delilah lijkt bijna een documentaire over de Paramountstudio's. Behalve de vier bridgespelers ("waxworks") speelt ook roddeljournaliste Hedda Hopper zichzelf.

Zelfs de personages die nog beide voeten op de grond lijken te hebben, leven in een fantasiewereld. Betty (Nancy Olsen) heeft een gecorrigeerde neus en zegt dat ze meer van de nepstraat op een filmset houdt dan van om het even welke andere straat. Billy Wilder haalde een grapje uit toen hij Holden en Olsen heel lang liet kussen, totdat mevrouw Olsen woedend "cut!" riep.

Componist Franz Waxman gaf de twee hoofdpersonages elk een leidmotief. Wanneer Joe in z'n appartementje zit, wordt dat motief op een soort honkeytonkpiano gespeeld. Wanneer hij Norma's huis intrekt, tijdens de regenvlaag, klinkt datzelfde motief rijk georkestreerd.

Dankzij de topacteurs, het spitsvondige scenario en de mooie beelden is dit een onomstoteijke klassieker. En Norma Desmond is de allergrootste.

Billy Wilder is een van meest consistente Hollywood-regisseurs en hij komt dan ook moeiteloos weg met het tonen van de achterkant en onderkant van het filmparadijs. De merkwaardige verteltrant (door de reeds overleden hoofdpersoon) is de enige zwakke schakel in dit verder perfecte verhaal.

Vorig weekend eindelijk gezien. Had hem wel erg lang uitgesteld, maar had er dan toch echt zin in.

Erg goede film en aangrijpend ook hoe die Norma Desmond zo vergeten afgetakeld is na haar tijdperk in de silent-movies. Ze leeft in een soort illusie en creëert een beeld dat ze nog steeds gewild en aanbeden wordt in de business. Ook die verstandhouding met haar eerste man Max vond ik erg aangrijpend.

Ook viel me op dat er erg goed werd geacteerd. Zeker voor die tijd. Ik vind het bij sommige zwart-wit films uit die tijd een beetje houterig, maar hier had ik het gevoel alsof het de tijd vooruit was.

“No one ever leaves a star. That's what makes one a star.”

Geweldige klassieker. Vooral de wisselwerking tussen een door zichzelf geobsedeerde voormalig filmster (Norma Desmond) en een ambitieuze schrijver (Joe Gillis) is geweldig, en Swanson en Holden acteren de pannen van het dak. Zij als oude filmster die aan de aandacht verslaafd is (die nooit meer terugkomt), en hij als een man die steeds meer gewend raakt aan het luxe leventje.

Sunset Boulevard straalt aan alle kanten het oude Hollywood uit, met de vele scènes rond de filmstudio's als beste voorbeelden. Vooral de scene tussen Holden en Olson, die ‘s avonds laat op een grote filmset rondlopen is schitterend. Maar ook de scènes met Cecil B. DeMille geven goed weer hoe vergankelijk roem is, en het is een les die beide hoofdrolspelers te laat leren. Sunset Boulevard behoort toe aan Holden en Swanson (en Von Stroheim uiteraard), en het tragische verhaal van Norma en Joe is 'one for the ages'.

Wow! Deze film stood the test of time. Heb hem net uninterrupted door reclame op PBS kunnen zien, de slaap toch niet kunnen vattend vanwege de jet lag (ik zit in San Jose, Ca). "Norma, you're 50!" zegt William Holden tegen de Yesteryear actress voor wie hij gezelschapsheer speelt. Oud dus. Gelukkig is er nu veel veranderd, en kun je een Michelle Pfeifer regelmatig in films zien opduiken. Maar toen... Norma dateert uit de tijd van de stomme film, zoals degeen die haar vertolkt ook is (Swanson). Intelligent script, waarbij je je afvraagt of de voiceover door Holden nodig was, totdat je beseft dat er toegevoegde waarde is vanwege de script binnen het script opzet. Ik miste de naam van Buster Keaton in de aftiteling. Toch herkende ik hem als één van de kaartspelers in het huis van Swanson. Sunset Blvd. tuurlijk ook een prachtige naam voor de film.

Met het verder afwerken van de top 250 stuitte ik op Sunset Blvd. Aanvankelijk had ik er niet zo heel veel zin in. Je kent dat: zwart-wit, film uit 1950, een praatfilm enz ... maar wat heb ik me vergist! Werkelijk een topfilm en terecht onder de status van klassieker gebracht. Het begint al erg intrigerend met de zwembadscène. Wat een prachtig shot ook vanop de bodem van het zwembad! Ik werd meteen de film ingezogen.

De film doet me lichtjes denken aan Psycho van Hitchcock een tien jaar later. En ook The artist uit 2011 en The player (Robert Altman) flitsten even voor de ogen. Norma Desmond is een vergane glorie in de Hollywoodwereld. Na een succesvolle carrière als actrice in stomme films werd ze door de techniek en ontwikkeling opzij geschoven wanneer het geluid zijn intrede doet in de filmindustrie. Ze kan het verleden moeilijk loslaten en gelooft nog steeds dat de wereld op haar zit te wachten. Haar vreemde butler speelt het spelletje mee en ensceneert zelfs fanmail voor haar. Wie succes heeft, kent vele vrienden, het tegenovergestelde is het dumpen en de eenzaamheid. Niet zo'n fijn beeld dus dat wordt geschetst van het glorieuze Hollywood, zeker not done in die tijd...

De setting is prachtig in een statig met kunst versierde villa. Norma is manipulatief en bezitterig, maar het is vooral haar grootheidswaanzin en narcisme die haar parten speelt, uitstekend vertolkt door Gloria Swanson overigens. Ze is de spin in het web voor Joe Gillis, een aan lager wal geraakte writer die zijn scenario's niet meer aan de man kan brengen in de filmwereld. Wat volgt is een ongelooflijke subtiele chemie tussen beide personages. Beiden hebben elkaar nodig en kunnen niet zonder.

Het fijne aan de film is dat Sunset Blvd. non-fictie met fictie tracht te verweven door gebruik te maken van echte namen en locaties zoals de Paramount-studio's. Zelfs Gloria Swanson zelf was ook een vergane glorie in de filmwereld. Mooi gedaan deze fictie en realiteit in de film! Echte topper van Wilder met de uitstekende dialogen, setting en cinematografie. 4,5* dubbel en dik waard!

Ik voel me bijna schuldig door hier alleen 3* aan toe te kennen, de film is een duidelijke hommage aan (de vergane glorie van) Hollywood. Over acteerprestaties en in zekere zin ook over het script valt er eigenlijk weinig te klagen, toch had ik tweemaal moeite om de concentratie vast te houden, de eerste keer was dat na ongeveer 45 minuten, toen de mannelijke hoofdrolspeler het huis wou verlaten, toen was ik het verhaal binnen dat huis zelf net zo beu. De film vond ik helaas niet over de hele linie sterk en evenwichtig genoeg, veel te veel valt het in herhaling met het ijdele en het labiele van de vrouwelijke hoofdpersonage. 3* dus.

Tweede visie van deze klassieker. Echt een film waarin alles op zijn plaats valt en die blijft uitnodigen tot herbekijken. Veel valt er niet toe te voegen aan wat er al geschreven is op dit forum. Behalve misschien dat het uniek is dat twee legendarische regisseurs - Cecil B Demille en Erich Von Stroheim - acteren in de film van een al even legendarische collega. Een genot om de heren aan het werk te zien naast de andere voortreffelijke acteurs.

En wanneer je verder kennis neemt van de geschiedenis die zich in het echte leven heeft afgespeeld tussen Gloria Swanson en Erich Von Stroheim ... ontroerend vind ik dat. En Von Stroheim casten als de butler ... dat getuigt van visie én ballen in het pleasende Hollywood van toen. Misschien is het wel Von Stroheim die in deze film op mij het meest indruk heeft gemaakt, met een onderkoelde performance die tegelijk Hollywood in het gezicht mept.

Kundig en sfeervol.

De film begint als intrige met een fijn shot van een drijvend lichaam in een zwembad, maar gaandeweg schudt het dat film-noir-complotgehalte steeds meer van zich af. Nooit helemaal, want de broeierige sfeer en snedige voice-over blijven hun werk doen, maar uiteindelijk worden de femme-fatale-elementen van Desmond overschaduwd door de tragiek van een actrice op leeftijd, die niet kan accepteren dat de wereld haar niet meer adoreert.

Goede rol van Swanson, die haar overdreven delivery en mimiek als oud-silent-movie star goed kwijtkan. De rol van de butler zet het sneue karakter van haar personage mooi aan, terwijl Gilles steeds meer onderworpen wordt aan haar manipulatieve greep, tot het uiteindelijk te laat wordt om eraan te ontsnappen.

Minpuntje was het gebrek aan chemie tussen Gilles en Schaefer, overduidelijk een plot device om hem wakker te schudden zonder dat er effectief in geïnvesteerd wordt. Ergens op driekwart van de film vallen de laatste stukjes intrige weg en is het wachten tot de uitgerangeerde actrice definitief doorslaat. Een fijne eindscene, maar ook een beetje een sisser.

Uiterst fijn sfeertje toch, maar doe mij maar Double Indemnity. 3,5*

Prachtige film noir van Billy Wilder. Wat kan die man filmen. Goed verhaal dat wel altijd treurig blijft omdat je het einde al kent. De setting (het gedateerde huis inclusief inwonende) past hier perfect bij. Geweldig geacteerd ook door iedereen. Het personage Max was mijn favoriet, ook hoe hij in beeld werd gebracht.

Wilder had oorspronkelijk een zeer lugubere openingsscène in een mortuarium met overledenen die elkaar vragen hoe ze zijn omgekomen. Dit werd (helaas) massaal afgekeurd in de sneak preview. Ik had die scène graag willen zien.

Meesterwerk van Billy Wilder, die alsnog niet in mijn top 5 van zijn films zou verschijnen; zo’n fantastische filmmaker is het nu! Sunset Boulevard is het fantastische cynische verhaal over Hollywood, hoe je als ster op een gegeven moment vergeten kan worden en daardoor langzaamaan kan doordraaien. Dit alles zien we door Norma Desmond, een werkelijk fenomenale rol van Gloria Swanson en misschien wel één de mooiste filmrollen aller tijden. Haar verhaal (evenals dat van butler Max) is tragisch en enorm boeiend. Het verhaal wordt verteld vanuit de mislukte scenarist Joe, een nogal stijve hark, die op een gegeven moment een wat ongeloofwaardige relatie krijgt met ene Betty. Dit onderdeel in Sunset Boulevard is niet bijster sterk en - gezien wat Wilders normaliter kan met romantiek in films - zelfs erg karig te noemen. Maar het is maar een smetje op een verder ijzersterke film, van het iconische begin tot het iconische eind.

4 sterren.

Sterke film zo met dat bijzondere vertelperspectief. Sterke teksten en acteerwerk ook. De personages zijn ook boeiend. Toch ben ik hier niet helemaal ondersteboven van. Het personage van Swanson is weliswaar intrigerend maar ik ben blij dat er af en toe wordt uitgeweken naar de normale wereld met Betty Schaefer en consorten. Het gebeuren in de villa vind ik enigszins vervelend.

Tof om gezien te hebben dat zeker.

De eerste keer dat ik Sunset Blvd zag, ik vermoed 15-20 jaar geleden, kon ik het allemaal nauwelijks plaatsen: Gloria Swanson kende ik niet, ik had toen sowieso nauwelijks nog een stomme film gezien, von Stroheim was me onbekend, etc. Toch vond ik het toen al een fascinerende prent. Waarom ik deze film nu pas heb herkeken- geen idee, maar het is duidelijk dat die diepere laag en fijne ironie- Swanson die inderdaad een ster was uit het zwijgende tijdperk die nooit de overstap heeft kunnen maken naar de geluidsfilm, oud-regisseur von Stroheim die regelmatig botste met Hollywood- de film nog een stuk extra cachet geeft.

Het is een perfecte film over film, zowel parodiërend als beschuldigend. Swanson is fenomenaal, misschien wat overdreven voor sommigen, en irritant, maar zo was haar personage. Ik vond haar angstaanjagend en tragisch tegelijk. Prachtig verbeeld, die trots en hoogmoed in haar stem ("I am big, it's the pictures that got small!") met dat geweldige huis, een ego-document in optima forma, als achtergrond. Hoe ze in de laatste scène traag de trap afdaalt, de ogen open gesperd, de mond vertrokken in een grimas, het is een beeld dat me altijd is bijgebleven. Spijtig dat ze de Oscar niet heeft gekregen. Von Stroheim die in zijn eigen films zo vaak een hoge militair speelt is ook sterk. Grappig dat hij als chauffeur moest optreden, hij kon namelijk niet autorijden. Holden speelt misschien wel zijn beste rol als opportunistische schrijver, die je in het begin meteen op het verkeerde been zet door als dode de voice-over te verzorgen.

De film begint heerlijk droogkomisch en een tikkeltje absurdistisch. Meerdere keren moest ik hardop lachen. De eerste akte van deze klassieker is perfect, een mooie aanzet tot een interessante film. Het middendeel sleept nogal eens, en richting het eind merkte ik dat ik mijn aandacht begon te verliezen. Niet omdat het slecht was, maar het werd wat trager, de komische noten steeds minder en de actrice werkte nogal op mijn zenuwen.

Het slot maakt veel goed. De waanzin die deze vrouw doormaakt is goed neergezet en leidt tot een komische en tevens triest einde.

Een mooie film om eens gezien te hebben.

3,5*

Vanaf 2010 al stond deze film op mijn nummer 1 en sindsdien heb ik hem ergens nog weleens gezien, maar dat zal ook al 8 jaar terug zijn geweest. In al die jaren is mijn smaak veranderd en zijn er ook films bijgekomen die dicht in de buurt kwamen. Of eigenlijk waarvan ik wist dat ik ze beter vond, in ieder geval There Will Be Blood. Maar ik wilde eerst deze Sunset Blvd dan weer eens herzien.

Enfin, om maar direct met de deur in huis te vallen, die 5* blijven wel staan maar ik heb overduidelijk een nieuwe favoriet en Sunset zakt ook wel wat verder dan naar plek 2. Uit weemoed houd ik hem nog op plek 9 maar het zal me niets verbazen als ik hem op den duur helemaal de top 10 uit haal. Dat zegt niet eens zoveel over de film zelf, eerder over mijn smaak die wat veranderd is. En heel simpel ook, de film is meer dan 70 jaar oud en daarmee ook wat verouderd. Alle oude films zijn dat op een zekere manier, de een wel meer dan de ander, maar het is vooral dat de beleving daarmee net wat minder is.

Neemt niet weg dat dit een fantastische film blijft. Wilder weet als geen ander op zijn minst een vermakelijke film te maken en het tempo is geweldig. En Wilder weet als geen ander ook een voice-over te gebruiken (nu ja, Scorsese komt wel in de buurt) als een echte verteller met goed geschreven teksten. Visueel ook ijzersterk, qua locaties en camerastandpunten en contrast van zwart en wit met hier en daar iconische shots - elk shot überhaupt weet wel te boeien. Inhoudelijk wordt er ook genoeg interessants gezegd en tussen Gillis en Olson heerst meer dan genoeg chemie om deze love interest echt onderdeel te laten zijn van de film.

Sunset Blvd. van regisseur en coauteur Billy Wilder biedt een cynische blik achter de schermen van de Hollywoodse droomfabriek. Achter de wereld van glitter schuilt een wereld met diepe afgronden. Een duistere wereld waar uitgerangeerde filmsterren leven. In het Hollywoodse kan iemand vandaag een gevierde filmster zijn en morgen een vergeten reliek. Het is een wereld waar men liever niet mee wordt geconfronteerd. Hollywood staat immer voor glitter en glamour. Voor succesvolle blockbusters. Voor filmsterren die het aardse zijn ontstegen. De andere wereld vergeet men liever. Niet Billy Wilder. Hij neemt de kijker mee naar de wereld achter de schitterende decors en toont het deprimerende universum waar uitgerangeerde filmsterren vertoeven.

Norma Desmond (Gloria Swanson) is een gevallen ster uit het stomme filmtijdperk woonachtig in een vervallen villa. Ze vult haar dagen met melancholische mijmeringen over haar glorieuze verleden en leeft in de verwachting dat regisseur Cecil. B. DeMille haar op ieder moment zal bellen voor een filmrol. Zij ontmoet Joe Gillis, afgezant van het moderne tijdperk van de geluidsfilm, een jonge scriptschrijver zonder succes en met schulden. Twee verschillende achtergronden. Twee werelden die met elkaar botsen maar elkaar ook aantrekken.

Met Erich von Stroheim die de huisknecht speelt, zijn alle archetypen verzamelt. Eens was hij de succesvolle regisseur Max Von Mayerling die de films van Norma Desmond regisseerde. Evenals de andere hoofdrollen vertolkt hij een intrigerend personage en vervolledigt een soortement heilige archetypische drie-eenheid bestaande uit actrice, schrijver en regisseur. Billy Wilder laat de constellatie van de drie personages spannend met elkaar interacteren. Dat doet hij met behulp van prachtige beeldtaal en uiteraard via prachtige dialogen.

Sunset Blvd. is een typische film noir met een perfecte stilering en een atmosfeer die zowel een beetje magisch als mistroostig, duister en raadselachtig is. Opkomst en ondergang, succes en tegenslag liggen in Hollywood dicht bij elkaar. Norma Desmond maakt het mee. Zij is een slachtoffer van een technische verandering en een wispelturige smaak van filmmakers en publiek. Ook Gilles en Von Mayerling zijn slachtoffers van wispelturigheid en verandering. Tragische figuren zijn zij. Alle drie. Von Mayerling die zijn bestaan, zijn ego en lot verbonden heeft aan Nora Desmond is misschien nog wel de meest tragische figuur.

De visie van Billy Wilder op de droomfabriek is een cynische visie. Zijn kritiek op de snelle vergankelijkheid van Hollywoodse principes en op de oppervlakkigheid van de filmwereld in het algemeen komt in het fijnzinnige script en in de doordachte beeldcomposities goed tot zijn recht. De film is een afrekening in een film noir-omhulsel. Een film met tijdloze personages en een tijdloos verhaal. Sunset Blvd is werkelijk een schitterende film.

Stars are ageless... are they?

Ja wel sterk; een geslaagde combinatie van karakterstudie en film-noir over een afgedankte actrice uit de "silent era" die gevangen zit in haar eigen wereld van zelfverheerlijking. Daarachter schuilt natuurlijk ook de tragiek van een vrouw die bang is om in eenzaamheid vergeten en irrelevant te worden... Een angst die haar volledig opvreet, maar waartegen haar butler Max haar beschermt. De laatste scène maakte haar erg zielig maar ook dat bezoekje aan Cecil B. De Mille zorgde bij mij voor plaatsvervangende schaamte. Hoe hij haar liefst zou afschepen maar uit respect voor de status die ze ooit had, toch met de nodige honneurs behandelt.

Joe Gillis, een kleine scriptwriter die in financiële problemen zit, raakt bij toeval verstrikt in haar web en wat ik hier bijzonder vond, is dat hij alles vanuit het hiernamaals vertelt via voice-over. Voice-overs werken niet altijd, maar hier lijkt dit onontbeerlijk. Gillis raakt geïnfecteerd door de rijkdom en weelde waar Norma hem mee overstelpt.

Gloria Swanson toont hier een staaltje eerste-generatie acteren, iets wat men in de moderne cinema niet meer ziet. Met veel lichaamstaal en drama. Haar prestatie achtervolgt mij nog nadat de film is afgelopen. Er zit ironie in Sunset Blvd in de manier hoe fictie en werkelijkheid elkaar aanraken maar het grotere verhaal is hier in mijn ogen in de eerste plaats het leren accepteren van je eigen vergankelijkheid en eindigheid. Of om het in Gillis bewoordingen te stellen : 50 zijn is geen ramp, tenzij je 25 probeert te blijven

En ja, ook klassieker zondag bracht een herkijk met deze Sunset Boulevard die ik wel redelijk op waarde schatte de eerste keer maar die ik toch ook een beetje aan de taaie en spanningloze kant vond. Zeg maar een tartaar terwijl je een malser stukje vlees verwacht met zulke cijfers en een Top 250 notering. Maar helaas, er zat geen verbetering en ik twijfel of ik ook mijn cijfer naar beneden moet bijschaven.

Duidelijk is wel dat het een klasse film is met een degelijk en goed uitgesponnen verhaal met twee acteurs in goede doen waar ik Holden altijd erg goed vind. Langzaam wordt Joe naar binnen gezogen door de dame, die weliswaar een precaire geest heeft en levend in haar eigen fantasie omkomt van eenzaamheid, maar die, behalve dat, weinig ongelegen laat en alles aangrijpt om Joe binnenboord en voor zichzelf te houden. En uiteraard bezit de film het nodige aan sterke momenten.

Maar daartussen in is het me te saai, gebeurt er te weinig, ontbeert het een beetje spanning en heb ik ontzettend moeite de aandacht erbij te houden. Het cijfer naar beneden bij stellen doe ik uiteindelijk toch niet maar ik persoonlijk heb hier onvoldoende mee voor een topwaardering.

Sunset Blvd. behoort niet tot mijn absolute favoriete films van Billy Wilder, maar een schande is dat zeker en vast niet, want zijn oeuvre is best indrukwekkend. Ik heb me opnieuw best vermaakt met deze film en in de eerste plaats is dat de verdienste van Gloria Swanson. Ze zet hier een erg indrukwekkende prestatie neer als een vergeten actrice die zich nog steeds wanhopig vastklampt aan haar vergane glorieperiode van de stomme film. Vooral de trapscène waarbij ze een illusie beleeft dat ze de grote ster in een film is, is erg sterk en wat mij betreft ook het hoogtepunt uit de film. Ook William Holden doet het voortreffelijk en ook zijn voice-over vind ik hier een meerwaarde (wat me overigens in de meeste gevallen wel stoort) met zijn cynische toon.

Wilder weet ook een heerlijk donkere sfeer te creëren dat perfect past in het verhaal. De sfeer wordt al meteen gezet met de openingsscène waarin we Joe zien drijven in het zwembad. Ook wanneer hij aankomt aan het landhuis van Norma Desmond nadat hij autopech heeft gehad, wordt er een duistere sfeer gecreëerd die de hele tijd blijft hangen. Alleen heb ik het gevoel dat in het middenstuk de film bij momenten een beetje inzakt, maar Wilder weet op het einde wel sterk te herpakken.

3.5*