Zangiku Monogatari (1939)

Behoorlijke gevoelslyriek van Mizoguchi,die zich weer een meester toont van zowel psychologische analyse als van cinematografie.Wat dat laatste betreft moet je toegeven dat de extreem lange shots,vaak trekkend,de film vooral in het begin een aanslag laat doen op het concentratievermogen.Meest geslaagde filmische aspect zijn de ensceneringen van de kabuki-uitvoeringen(het speelt immers in dat milieu),met als hoogtepunt de centrale sequentie waarin K. als acteur doorbreekt,na een opvoering van de leeuwenkoning nog wel(het verhaal daarvan loopt parallel aan de intrige).

De thematiek is,zoals reeds uit de synopsis blijkt,trademark Mizoguchi:nobele dame offert zich op voor sukkel die juist door die opofferende liefde het sukkel-zijn ontstijgt.Dit feministisch noemen zoals sommigen doen op IMDB is natuurlijk een giller,het is eerder het volmaakte tegenovergestelde.

Ik vrees overigens dat het slot de moderne sensibiliteit niet zal aanspreken,hoe prachtig in beeld gebracht ook.

Aardige film van Mizoguchi, al zal ik zeker niet ontkennen dat ik hem een tikkeltje aan de lange kant vond.

Het verhaal is zeker niet slecht. Een romantisch drama, waarbij de liefde een absolute hoofdrol speelt in het uiteindelijk drama, dat zich hier ontspint. Aangezien de hoofdrolspeler een acteur speelt, zien we ook regelmatig toneeluitvoeringen, waarbij de hoofdrolspeler zijn acteerkunsten tentoonspreidt. Die uitvoeringen zijn leuk en afwisselend en een fijne onderbreking van het verhaal.

Het verhaal zelf heeft wel een redelijk verloop, al duurt het richting het einde dus wel wat lang en daarnaast is het ook wel behoorlijk sentimenteel richting het einde. Visueel ziet het er goed uit, met veel lange takes en mooie camerastandpunten.

Uiteindelijk zorgt dit alles ervoor dat dit een leuk tijdverdrijf is geworden. Maar van alle Mizoguchi’s die ik tot nu toe zag is het echter wel de minst indrukwekkendste.

3,0*

Een Japans melodrama en 'inter-class romance' waarin een vrouw uit een lagere sociale klasse zichzelf fysiek en mentaal opoffert om de carrière van haar man te bevorderen. Opvallend is het overvloedige gebruik van long takes, waarin de camera vaak op een 'dolly' is gemonteerd en de acteurs zijwaarts volgt. Sommige takes duren minuten aan een stuk en bevatten meestal aanzienlijke porties dialoog. Er zijn tevens weinig of geen close-ups of reactieshots te zien, waardoor een afstandelijkheid wordt gecreëerd. Ik had in het eerste uur moeite met het vormen van een emotionele connectie met de twee hoofdpersonages, maar na hun hereniging in Osaka werd het inlevingsvermogen sterk aangewakkerd. De latere interactie tussen het koppel is echter het enige dat deze film enigszins draaglijk maakt en de traagheid die in zowat elke scène zit verweven begint al vlug op de zenuwen te werken. De regisseur laat duidelijk ruimte in de scènes, wellicht om de emoties uit te melken of de kijker wat tijd te gunnen om de beelden te interpreteren, maar ik vond het verhaal hiervoor te mager. Het hoogtepunt was het einde, alwaar de vrouw haar laatste adem uitblaast terwijl haar geliefde buigt voor zijn fans.