Ningen no Jôken (1959)

Het eerste gedeelte was .

Het tweede gedeelte teveel van hetzelfde. De ene Japanner naar de andere krijgt een klap om zijn oren en dat heb je na een tijdje inderdaad wel gezien. De cliffhanger was toch wel aardig, wat mij toch wel weer benieuwd maakt naar deel drie. 4*

Deel I vond ik nog lichtelijk tegenvallen, maar met deel II zat ik toch flink te genieten. Maar misschien komt het doordat ik het hoofdpersonage beter begin te kennen en met hem mee begin te leven! Wel vind ik dat Kaji zich wel èrrug vaak op zijn bek laat slaan, zelfs door gasten lager in rang dan hem?

Mooi het stukje waarin Kaji’s vrouw hem onverwachts opzoekt en waar hij (ondanks dat als subversief element verdacht en veracht wordt) tòch een nachtje in privacy met haar mag doorbrengen!

Leuk verpleegstertje ook! Dat zal mij nou nooit overkomen! Ik wil wedden dat ik door een lelijke hork verpleegd wordt indien ik ooit in een hospitaal moet worden opgenomen (maar hopelijk gebeurt dat nooit; ik klop het meteen af!).

Ja vond dit deel ook iets minder dan deel 1, maar zeker niet slecht! Het gaat in het eerste gedeelte wat te lang door met hetzelfde. Het tweede gedeelte van deze film, en dan met name inderdaad het laatste half uur maakt veel goed. Ontzettend spannend gefilmd!

Zaten mooie symbolische stukjes in en zelfs zeer emotionele zoals het bezoek van machiko, de zelfmoord van zijn 'vriend' en dus het einde dat ze zich verschuilen in die zelfgemaakte kuilen.

Laat deze even zinken en begin volgende maand aan deel 3. Nogmaals een tussentijdse hulde aan dit fantastische epos!

Human Condition II heeft een kortere speelduur dan deel I en de setting is ditmaal aan het front. Desondanks vond ik dit deel een stuk minder boeiend dan het eerste. Hoofdpersoon Kaji kennen we inmiddels al, maar gelukkig zijn er nog enkele redelijk interessante personages naast hem. Er is wat mij betreft iets te weinig ontwikkeling en iets te veel bitch-slapping aan het front. Toch is ook dit deel een prachtige oorlogsfilm die een intrigerend inzicht biedt in de praktijken van de Japanners.

3.5*

Ik deel de mening van de meerderheid, dat dit tweede deel toch een stukje minder is dan het sublieme eerste deel.

Dit komt voor een groot gedeelte misschien wel door het feit dat dit deel, vooral in de eerste helft van de film qua opzet een soort herhaling is van de vorige film. De setting is natuurlijk anders, maar Kaji fungeert wederom als een soort van tussenfiguur tussen de hogere rangen en de jonge onervaren recruiten in het leger. Zo'n rol had hij in deel 1 natuurlijk ook al. Daarnaast vond ik de overige personages deze keer iets minder boeien.

Toch is ook dit best een goede film en heeft de film wederom sterk acteerwerk een uitstekende cinematografie en enkele sterke scenes. Vooral het laatste gedeelte van de film is erg sterk gefilmd en vooral ook best spannend. Zeker ook, omdat je al snel doorhebt hoe kansloos Kaji en zijn mannen zijn. Verder is ook het moment dat Kaji's vrouw hem komt bezoeken erg mooi.

Ja iets minder dus dit vervolg, maar nog altijd een bovengemiddeld goede film. Leuk om WOII ook eens vanuit dit oogpunt te hebben kunnen aanschouwen.

3,5*

Het was tijd voor deel II. Nu zit ik met de idee dat deel III ook nog moet passeren, de gedachte alleen al. Neen, zo negatief bedoel ik het niet, maar ik denk dat de meesten met hetzelfde zitten: uitstekende miniserie die de hoge scores kunnen rechtvaardigen, maar waarom moet dit zo lang duren? Zes uur voor de drie delen samen was al goed genoeg geweest, maar neen, je hebt er nog eens drie voor de boeg. En laat me eerlijk zijn, het is niet meteen iets waar ik in al mijn enthousiasme naar uitkijk. Vreemd weliswaar ...

Deel II vond ik alvast minder dan deel I. Waar de eerste al vrij repetitief was, was dit in deel II niet anders. Veel geroep en getier in het Japanse leger en eveneens de nichterige meppen vliegen in het rond, in die mate zelfs dat het vervelend werd. Maar de film biedt wel (ruimschoots) een realistische inkijk op de harde militaristische dictatuur die heerste binnen het Japanse leger. Kaji treedt ook in deze film op als een idealistische pacifist die opkomt voor de onmenselijke en vernederende behandeling van zijn medesoldaten. De lijdensweg van Obara was hier een illustratief voorbeeld van hoe een mens door vernedering volledig gekraakt kon worden.

Cinematografisch en qua acteerprestaties is de film top. Echt mooi gedaan. Ook de zwart-witbeelden dragen bij tot de sfeer van de film. Het zag er allemaal best prima uit. Het einde van de film is het beste van deel II: het slagveld was een welgekomen spektakel met de opkomende tanks en de mangaten. Kaji, die een begenadigd schutter is, blijft zijn pacifistische zelf: als korporaal (dacht ik) gaf hij zijn soldaten de opdracht om net als hij als hij bang was zich diep onder de grond te verschuilen. Wat het nut was van de anti-tanksleuven was me onduidelijk, want erg veel last hadden ze er niet van. Het einde is desalniettemin aangenaam om volgen en doen me nog een nipte voldoende geven met 3,0*. Op naar deel III zou ik zeggen!

Dit tweede deel vind ik het minste deel van de trilogie. Ik heb door de bank genomen niet zoveel met soldatenfilms en dat speelt allicht een rol in mijn wat mindere waardering van dit deel. Opvallend is de brute wijze waarop de soldaten elkaar bejegenen, maar misschien zit dat ingebakken in de Japanse cultuur (van toen).