Ningen no Jôken (1959)

Afgeschrikt door de lange speelduur heb ik deze sociaalpsychologische oorlogstrilogie jaren links laten liggen tot ik eindelijk de moed vond om de drie delen —eigenlijk zijn het zes delen— verspreid over twee dagen nagenoeg naadloos te bekijken. Er komt in de bijna tien uur, dat de trilogie duurt, zoveel ellende voorbij dat ik aan mezelf merkte dat ik dat daar tijdens het laatste deel een beetje immuun voor begon te worden. Daar komt bij dat ik sommige scènes niet erg geloofwaardig vond, al wordt dat meer dan afdoende gecompenseerd door de indringende close-ups, die veelvuldig ingelast worden. Het is een hele zit, die zonder meer de moeite waard is. Wel vermoed ik dat het lezen van de boeken mij meer voldoening gegeven zou hebben., maar ik weet nog niet of ik daar ooit aan begin.

Deel 1: ****

Deel 2: ***

Deel 3: ***½

The human condition trilogy Arrow Academy 574 min (1 stem)

Er was vandaag de kans deze trilogie in Eye te zien, dus ik zou met de trein naar Amsterdam... Om een of ander vage reden, iets met een storm ofzo, gaat dat voor mij dus niet door... Dik balen!!

Jaaaa, nog een kans, op 5 maart! Superbedankt, Eye!

Nou, dat was een forse filmervaring. Qua tijd natuurlijk, maar ook mooi diverse delen met toch sterk een thema als rode draad. Soms sleepte het, wat onlogische dingen soms maar ook vaak ronduit episch en bij vlagen prachtige beelden. Ik heb genoten. Score drie delen: 4*-3.5*-4* waarbij het eerste deel het krachtigst narratief gefocust is en het meest "klassieker" deel.

Op 8 mei wordt de gehele trilogie vertoond in Kino Rotterdam The Human Condition (1959 - 1961) - a 35mm presentation ▶ KINO - kinorotterdam.nl.

Zaterdagavond dan eindelijk de vakantie afgetrapt met een biertje, pizza en deze The Human Condition part One die ik gekregen had op mijn verjaardag en waar ik toch wel behoorlijk hoge verwachtingen van had. Dus kom maar op met deze zelfkritische Japanse visie van de oorlog, en poeh...dan krijg je ook wat

Het verhaal mag simpel genoemd worden met karakter Kaji, en zijn vrouw, die klerk wordt van een ertsmijn in Mantsjoerije. En laat de beste man nu niet bepaald hard zijn, een pacifist zelfs, en dat het leger geen fijne optie is dus hallelujah vrijstelling, maar wind de Japanse behandeling van gevangenen ook niet bepaald prijzen. Sterker nog, de Chinezen zijn ronduit verschrikkelijk behandeld met verschillende bloedbaden en oorlogsmisdaden tot gevolg. En dat is vervolgens wat leidend is waar de harde aanpak kenmerkend is net als de logica dat het aantal ontbrekende gevangenen niet belangrijk is maar men wel aan het quota moet en wil voldoen. Een Japanner klaagt namelijk niet, in ieder geval niet tegen hoger op de ladder, maar is eerbiedig, onderdanig en gehoorzaam is en zet de schouders er onder en geeft de gevangenen een paar klappen extra, want er mag niet gefaald worden.

Bijzonder is dan dus ook het karakter Kaji die niet bepaald met de stroom meegaat en het logische idee heeft dat men met een betere behandeling meer kan delven. Kaji op de barricade dus waar zelfbehoud ondergeschikt is, maar het is tegen beter weten in waar de militairen alleen maar de harde aanpak kunnen en willen hanteren. En die aanpak is behoorlijk hard, en dat beeld wordt niet geschuwd waar rijkelijk wordt uitgedeeld en gevangenen zonder blikken of blozen worden doodgeschopt. En zo gaat het maar door met uitbuiting, slechte behandeling, verschillende pogingen tot ontsnapping, straffen en executies wantrouwen en vieze spelletjes, waar Kaji ondanks zijn goede inzet regelmatig van alle kanten onder vuur komt te liggen ook van de gevangenen. Voeg daar een bijzonder mooie stijl aan toe, altijd dol op zwart wit, die er ook nog eens haarscherp uitziet in bluray en je hebt toch heel wat met deze duistere en donkere geschiedenis in al net zo zware setting.

Toch zijn er nog wel wat minpuntjes te noemen die soms aan de film maar ook aan mezelf liggen. Want het is moeilijk inkomen met d gebruikelijke afstand tot de taal en intonatie waar ik puur op Engelse subs moet vertrouwen. Tevens helpt de kalverliefde in het begin niet zo en is Michiko regelmatig op het irritante af. En dan is er natuurlijk de aanzienlijke speelduur van 3,5 uur waar we toch eigenlijk regelmatig het zelfde zien, mijn inziens had de film dan ook wel een uur korter gekund. Goed is part One wel te noemen maar een heel dik cijfer krijgt de film vooralsnog waar ik wel optimistisch uitzie naar het vervolg.