La Casa dalle Finestre Che Ridono (1976)

Aparte italo-thriller met een diabolisch tintje. Een restaurateur van fresco's ontdekt dat zijn huidige opdracht een duister geheim herbergt, waarvan de sleutel zich in een vervallen landhuis bevindt. De film is in een sluier van mysterie gehuld. Met mondjesmaat worden de puzzelstukjes tot het grotere geheel aangereikt en dat zorgt voor een voortdurende spanningsboog die evenwel sporadisch knapt door de gratuite romantiek. Gelukkig passeren er een aantal bizarre personages de revue die de op zich al erg vindingrijke plot nog meer kleur geven. Het slot, waarvoor in een eerdere scène reeds een hint gegeven wordt, sluit daar naadloos op aan.

Helaas verzuimt Avati om de inhoud door te trekken in de cinematografie, want het visueel potentieel van de locaties (afgelegen huis met ontelbare kamers en een kerk) wordt slechts zelden benut.

De eerste film van Pupi Avati die ik gezien heb en ook gelijk een voltreffer. Mooi plot en een heerlijk horrorsfeertje. Het duurde wel even voor de film echt op gang kwam maar het laatste half uur werd de spanning toch behoorlijk naar een climax opgedreven. Ik was wel bang dat het op het einde alsnog op een anti-climax zou uitdraaien, maar dat werd het gelukkig niet. Integendeel zelfs. Het slot verraste me zelfs compleet en zo hoort het natuurlijk ook. Oh ja, die Francesca zag er best wel lekker uit. Wel jammer dat ze aan zo'n tragisch einde kwam.. Ik moest gelijk aan de films van Argento denken. Ook daarin worden mooie vrouwen nooit gespaard.

4,5* dankzij het verrassende einde.

Een restaurateur van oude schilderijen krijgt de opdracht naar een Italiaans plattelandsdorpje te gaan om zich in de plaatselijke kerk over een zwaar verminkt fresco van Sint Sebastiaan te ontfermen. Het werk zou afkomstig zijn van de krankzinnige, inmiddels overleden kunstenaar Legnani, die berucht werd omwille van het uitbeelden van mensen in hun doodstrijd. Geleidelijk aan slaagt hij erin het tafereel in zijn vroegere staat te herstellen, maar dan openbaart zich de raadselachtige aanwezigheid van twee vrouwen die de heilige met messen doodsteken. Het blijkt dat zij de spoorloos verdwenen zusters van de schilder zijn, die decennia voordien een aantal slachtoffers doodmartelden om hun broer de nodige artistieke inspiratie te bezorgen. Ondanks de ostentatieve tegenkantingen van de plaatselijke bevolking, een aantal dreigende naamloze telefoontjes en het verdachte overlijden van een man die op het punt stond een belangrijke ontdekking over de zaak te doen, zet de restaurateur vastberaden zijn taak verder. Wat hem tot een zeer macabere ontdekking zal leiden.

"La Casa dalle Finestre Che Ridono" ademt een morbide, bevreemdende sfeer uit die bij de kijker alle geruststellende zekerheden wegneemt. De gebeurtenissen krijgen de allures van een gigantisch Kafkaiaans complot waarbij alle lagen van de bevolking daar verbeten afrekenen met een tegendraads individu dat het aandurft hun vermolmde structuren in vraag te stellen.

Pupi Avati schotelt ons hier een meesterlijke giallo voor die de kijker beslist het nodige kippenvel zal bezorgen. Wat mij betreft een schitterende kijkervaring, waar ik echt de rillingen van kreeg. Fotografie en muziek zijn uitstekend en dragen bij tot de geslaagde schepping van een angstsfeer. Een must voor fans van Euro-horror.

Heerlijke film. Het pakt soms redelijk spannend uit maar is bovenal kleurrijk, mysterieus, sfeervol, grotendeels mooi in beeld gebracht (met bijvoorbeeld een bevreemdend effect ergens in het begin) en dan dat einde... Bevalt me hier ook beter dan in een andere horror die een soortgelijke ontknoping heeft.

Alleen muzikaal is het niet mijn ding en het acteerwerk is (uiteraard) niet altijd stabiel, dat kerk-hulpje en daarbij komen dan nog die maffe inwoners; het maakt het soms charmant klungelig zónder dat het teniet doet aan het boeiende mysterie. En een totaal hulpeloze, mooie vrouw mag natuurlijk niet ontbreken.
Btw La Casa dalle Finestre Che Ridono, de film is zoals de titel klinkt.

Mysterie/horror met relatief rustig verteltempo en origineel gegeven en zonder al te veel gebruikelijke genre-cliché's.

Restaurateur komt een fresco herstellen in een kerkje in een dorpje waar ook de inwoners allemaal een beetje eigenaardig lijken te zijn en iets te verbergen lijken te hebben.

Regisseur Pupi Avati is voornamelijk bekend vanwege een aantal van deze tamelijk intelligente horrorfilms (tussendoor maakte hij ook gewoon comedy en romcom) en dit huis met de lachende vensters zou wel eens z'n beste kunnen zijn.

Fijn!! Avati vind ik nochtans niet uitblinken qua camerawerk, laat veel potentie onbenut in dat sfeervolle Noord-Italiaanse dorpje. Doet wel veel vermakelijke pogingen om 't dorp en z'n inwoners wat mystiek mee te geven. Alleen al dat shot van de iet wat fatsige mevrouw die haar eten nogal luid verorberd... schitterend!

Film wordt veelal onthaald als ''minder stilistisch dan z'n genre- en tijdsgenoten'', maar desalniettemin erg positief. Komt grotendeels door het geduld dat Avati in het script heeft gestopt en de kijker tegelijkertijd het gevoel weet mee te geven dat het hoe dan ook leidt tot iets wat de moeite waard is. En ja; dat is het. Beetje Sleepaway Camp (1983)-esque eind zelfs

Het 'volkse' van deze House with Laughing Windows doet inderdaad wat denken aan bijv. Wicker Man; 'folk horror'. Vreemd genoeg ook een zeer persoonlijk werkje, aangezien hij vele elementen van verhalen (scary fairytales, bedtime stories) uit z'n jeugd op het platteland verwerkt heeft in diverse scenes.

Tja, bizar filmpje om te beoordelen. Het verhaal komt erg traag op gang en weet zeker in het eerste uur niet te beklijven. Mijn aandacht verslapte door deze tergende trage opbouw en door heel het mysterieus gegeven die rond de film verweven zit. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik door mijn slappe aandacht achteraf toch hier of daar wat gemist heb ( ook geen enkele ondertitels zullen hier ook geen goed aan doen). Zo beland ik op een gegeven moment bij het laatste half uur waarbij mijn aandacht plots in stijgende lijn gaat en warempel tot constatering komt dat je toch naar een speciaal interessant filmpje zit te kijken die achteraf misschien wel wat meer aandacht verdiende in het eerste uur. De plottwist is inderdaad grandioos en het slot zet de kijker zelfs twee keer een hak. Toevallig deze week Sleepaway Camp voor het eerst gezien en ja...het slot heeft er iets van weg. Al vond ik de eindscène in Sleepaway Camp wel meer impressie vol met dat eindshot. Dit is een film die gezien mijn kijkervaring een tweede kijkbeurt zou verdienen. Liefst met Nederlandstalige ondertitels. Weet niet als je deze met ondertitels kunt kopen? Al zou met ENG sub ook al goed zijn. Voorlopig een 7/10

Een Giallo-light want veel van de zo kenmerkende elementen zijn niet aanwezig in deze film. Het enige thema dat wortels in de Giallo heeft zijn de obsessie en waanzin. Het is echter wel een zeer mooie atmosferische mysterieuze Italiaanse horror. De filmt begint met de aankomst van restaurateur Stefano in een rustig Italiaans plattelandsdorpje. Hij heeft de opdracht om een bijzondere fresco van de lokale kerk te restaureren. Die fresco van de bloederige dood van de martelaar St. Sebastiaan is gemaakt door Buono Legnani. In het verder verloop van de film ontdekken we wat er met hem is gebeurd. Die ontknoping zit trouwens ook gedeeltelijk verwerkt in die fresco. De film zit verder vol met lange interacties tussen de personages, wat detectivewerk en romantiek. De personages in de film zijn stuk voor stuk zonderlingen. Als Stefano in het grote huis zijn intrek neemt, hangt daar een fijn spookhuis-sfeertje. Ook zijn er een aantal zeer mooie scènes. Waaronder één met een oude taperecorder. Echter heeft de film ook mindere punten. Vooral op het vlak van monteren van de scenes is het erg rommelig. Ze springen van de hak op de tak of worden soms plots zomaar afgebroken. Voor wie dit op de koop toe neemt heeft met deze film een zeer goede Euro-horror te pakken!

Ik had hier, op grond van de verhalen die ik zo her en der gelezen had, wel hoge verwachtingen van. Sfeervol, mysterieus, mooi gefilmd, het klonk interessant en in het algeheel als het type film wat ik goed zou moeten kunnen waarderen. Helaas was het toch een beetje een tegenvaller, door de bank genomen. En voornamelijk zijn het lage tempo van de eerste helft waarin weinig gebeurt terwijl ook niet echt een pakkend mysterie wordt gecreeerd, en het uiteindelijke plot wat op mij vrij warrig overkwam, daar de oorzaak van.

We volgen een restaurateur die naar een Italiaans plattelandsdorpje wordt gestuurd, om een beschadigd en incompleet fresco van de schilder Legnani te restaureren. Legnani blijkt nogal een morbide figuur geweest te zijn, die in het recente verleden samen met zijn zusters dubieuze praktijken er op nahield. En wat heeft dit allemaal te maken met de zich raar gedragende figuren in het dorp, de vreemde dreigtelefoontjes, en in de loop van het verhaal de moorden die plaatsvinden? Dit klinkt als een groep ingredienten waar potentieel wel een interessant mysterie van te bakken is. En toegegeven, sfeer heeft de film wel een beetje, al maakt de setting op het Italiaanse platteland en dorpsleven dat relatief gemakkelijk. Maar het verhaal vond ik wat flauw en gezocht, en hoewel ik traag op zich prima kan waarderen, sloeg deze film vaker dan me lief was door naar saai. De film lijkt ook wat slordig ge-edit, met vaak wat rare overgangen, met weinig echt interessant film- of acteerwerk. De laatste twinting minuten zorgden nog wel voor wat meer spanning mede doormiddels van een leuke twist, en dan is het jammer dat de uiteindelijke climax ook weer zo gezocht is. Geen complete mislukking, maar helaas toch verre van het stijlvolle horror-mysterie waar ik toch op hoopte.

Ben er meer van onder de indruk dan ik had verwacht.

De film is erg lang (voor een Horror) en ook nog eens behoorlijk traag. Anderzijds heb ik me er totaal niet mee verveeld. Plot wordt goed opgebouwd, de locaties zijn vaak haast perfect en de soundtrack is eenvoudig maar werkt uitstekend. Het acteerwerk leek mij ook wat beter dan de gemiddelde (soort van) Giallo.

Het grootste minpunt is het camerawerk dat vaak ronduit lelijk is, met een opvallend zwak gevoel voor compositie. Dit had wellicht juist makkelijk de sterkste troef kunnen zijn.

Al met al heb ik tóch naar een behoorlijk sfeervolle film zitten kijken. Te danken aan de mooie locaties en zijn sfeer versterkende soundtrack.

40 films staan er van regisseur Pupi Avati op Moviemeter, en deze uit 1976 is de eerste die ik zie. Een wat ongewone Giallo wanneer je hem met de Bava’s, Argento’s en Fulci’s vergelijkt, door de afwezigheid van een on screen moordenaar. Ook gratuit naakt hoef je hier niet te zoeken, wat ik stiekem bijna jammer vind, gezien de beeldschone Francesca. Gelukkig valt er ook iets te zeggen voor overlaten aan de verbeelding.

Het plot wordt door meerdere users als ‘wat warrig’ omschreven en ik snap dat wel. Ik had tijdens het kijken sommige scenes ook een ‘ok that was random’ gevoel, en kan ook achteraf niet bedenken wat de toegevoegde waarde van die dialoog was voor het plot. Dat is toch zonde. Verder is er wel een mysterieus Folk Horror sfeertje, en maakt het laatste half uur zeker wat goed, maar ik heb toch ect een voorkeur voor de andere giallo grootmeesters.

3*