Nightmare (1964)

Een jonge vrouw wordt ten gevolge van een jeugdtrauma - ze was als kind getuige van de moord door haar moeder op haar vader - gekweld door nachtmerries en vreest dat ze net als haar moeder in een krankzinnigengesticht zal belanden. Wordt ze werkelijk gek of is ze het slachtoffer van een boosaardig complot?

Het griezelig oud huis waar ze woont draagt bij tot de spanning. Opnieuw een effectvolle horror-thriller uit de Hammer-stal, nogmaals van Freddie Francis. Een film die deel uitmaakt van de knappe acht-delige (regio 1) Hammer box-set van Universal. (Alle films hebben Engelse ondertitels en de kopies werden digitaal gerestaureerd).

Ten tijden van het succes van Frankenstein, Dracula en The Mummy maakte Hammer Film Productions ook een aantal Thriller /horrorfilms die bekend stonden als "mini-Hitchcocks". Dit waren low-budget thrillers en vaak in zwart-wit. Nightmare was de derde uit dat rijtje. En een zeer mooie sfeervolle film. Wat ook niet heel gek was aangezien de regisseur Freddie Francis was. Een cameraman die veel lof kreeg. Direct aan het begin is dat al te zien met een prachtige donkere scene van een verlaten donkere gang. Dit oude huis is ook een belangrijke factor die bijdraagt aan de goede spannende sfeer. Janet ( Jennie Linden) is op haar elfjarige verjaardag getuigen geweest van de moord op haar vader. Die moord werd gepleegd door haar moeder en zij wordt dan ook opgenomen in een psychiatrische kliniek. Op haar zeventiende heeft Janet last van verschrikkelijke nachtmerries en vreest dat ze ook gek aan het worden is. Dit verhaal deed mij vooral denken aan Gaslight (1944) Maar ik zag ook wat invloeden van Psycho (1960) en Hammers eigen Taste of Fear (1961) Halverwege is er een twist en deze kondigde ook een soort stijl-breuk aan. Helaas was die niet heel positief. Het leek alsof er opeens een andere cameraman/regisseur aan roer stond. Toch is het een zeer goede, fijne psychologisch suspense-film met een prima onverwacht einde.

En weer een Hammer-film die zich afspeelt in het heden....1964 that is. Iets minder thrills dan in Scream of Fear van 3 jaar eerder. De eerste helft met Janet en haar nachtmerries is wel een beetje bekend terrein. Gelukkig neemt het plot dan een scherpe bocht en wordt het in de tweede helft allemaal een stuk interessanter.

Openingsscène is geweldig. Zo goed wordt het nooit meer, maar het blijft een behoorliijk goede Hammer. Natuurlijk lijkt het op Les Diaboliques en is de wat meer gothische kant van Hitchcock ook aanwezig plus een beetje Psycho en ook iets als The Innocents. Lekker overdadig met schaduwen enzo en niet subtiel, maar het werkt prima.