Dead Man (1995)

Jim Jarmusch is op zijn minst een interessant regisseur te noemen. Hij duikt overal op in lijstjes en de twee films die ik tot nu toe van hem zag, waren ook verre van slecht te noemen. Het werd daarom ook hoog tijd om weer eens wat van hem te zien en toen kwamen we uit bij deze Dead Man, een surrealistische western met Johnny Depp in de hoofdrol.

Wat gelijk al hieraan opvalt is het prachtige zwart-wit, waarin Dead Man geschoten is. Visueel ziet het er bij vlagen echt prachtig uit en daarnaast zorgt het zwart-witte voor een soort van versterking van het surrealistische sfeertje. Naast de sfeer ben ik hier vooral onder de indruk van de soundtrack. Die soundtrack is krachtig, mooi en past vooral erg goed bij de film en het verhaal dat hier geschetst wordt. Dead Man bevat een hoop rare personages. Depp zelf is, zoals wel vaker, vrij apart, maar speelt hier een redelijk ingetogen rol. De bijrolletjes zijn wat dat betreft nog iets bizarder, waarbij vooral Nobody op een bijzondere wijze opvalt.

Ondanks dat is het mooi vond om naar te kijken mistte de pogingen tot humor soms net hun doel bij mij. Ik vond sommige zaken soms net wat te geforceerd overkomen, waardoor het juist minder grappig was dan bedoeld. Ook zaten er af en toe wel wat stukjes in dat het algehele niveau wat inzakte. Gelukkig duurde dat niet al te lang. Dead Man is in ieder geval een aparte kijkervaring. Lekker surrealistisch en bevreemdend, met een sterke soundtrack.

Jammer dat de humor niet echt aan mij besteed was hier. Jarmusch is echter wel een regisseur waar ik meer van wil zien. Als alles op zijn plaats valt, zou er bij hem nog wel eens een meesterwerkje tussen kunnen zitten. Dat gevoel heb ik tenminste wel.

3,5*

Dit vond ik eigenlijk een mindere van Jarmusch, wat wilt zeggen dat hij nog altijd aan schone 3.5* verdient

Zoals altijd bij Jarmusch terug een goed verhaal dat niet echt diep wordt uitgespit maar sterk gehouden wordt door de goede (, korte en schunnige) dialogen, vreemde doch logische situaties, prachtig geschoten beelden en de humor die voortvloeit uit deze elementen. En de soundtrack zeker niet vergeten!

Dit alles in een ingetogen sfeertje dat rustig zijn gang gaat zonder zich te haasten noch te dralen.

Deze keer kon het mij echter minder pakken dan in zijn andere films. Ik kan er niet direct mijn vinger op leggen maar alles vind ik niet net niet zo goed als in zijn andere films. Wat ik zeker deze keer een mindere vind is de soundtrack, die anders bij Jarmusch toch altijd meer dan zeer goed is.

Een aanrader maar niet de beste van Jarmusch vind ik.

Ik krijg op de een of andere manier ook het idee dat je de film niet echt wil begrijpen.

Bijzondere film met een surrealistisch verhaal en mooi stemmig zwart wit vorm gegeven. Ik heb deze film kennelijk al eens eerder gezien, waarschijnlijk erg lang gelden. Maar hij kwam me nauwelijks bekend voor. Behalve het begin in het dorp van de staalfabriek.

Ik ben een liefhebber van de Western, en ik moet toegeven dat ik op dat vlak iets minder open sta voor gemengde genres. Films als Wild Bill, Blueberry, Django Unchained en Blazing Saddles hebben zeker hun fans, maar waren te weinig western voor mij. Dan vielen zelfs Cowboys vs Aliens en Wild Wild West nog beter mee. Deze Dead Man experimenteert met het western genre met elementen uit het psychedelische, zwart-wit en aparte humor.

Met momenten is het wel mooi, dus slecht is deze film zeker niet. Maar het kan me in z'n geheel weinig boeien. Depp is zo'n twijfelachtige figuur die ik wel eens graag bezig zie in een film, maar die met moeite ook in een hoofdrol perfect een film kan dragen. En de muziek van Neil Young is ook niet zo boeiend als z'n grote hits.

Een ietwat aangename film met z'n momenten, maar niet mijn ding helaas. Net als bij Blueberry te psychedelisch naar mijn smaak. En te weinig western an sich.

Nooit echt mijn aandacht gehad, tot hij gisteren op tv kwam. Op Ned3 zonder reclame. Wat een geweldige film zeg! vreemd, komisch, mooi ... lekkere sfeer! juweeltje uit de oude doos zullen we maar zeggen... 4**

De grappen zijn er vaak zo over dat het niet meer grappig is tenzij je de gehele film als een klucht beschouwde. Maar dat is volgens mij niet de bedoeling. Kwa sfeer hier wel een dikke pluim mede door het sobere zwart wit. Maar in zijn totaal toch een gemiste kans.

De overdonderende zwart-wit fotografie maakt de film. Elk beeld is perfect. in het volle licht maar ook in de nacht, met een wonderlijke beeldvullende diepte, scherpte en detaillering.

De film is de ultieme combinatie Jarmusch & Depp, hoe verwarrend en hartverwarmend wil je het hebben. De zwaar aangezette gitaarrifs werken voortreffelijk, Hoewel ik op enkele momenten wel iets meer variatie had willen horen.

Ikzelf heb het niet zo op piefpafpoef westerns, maar dat maakt in deze art-film parodie minder uit. Ben vol overgave blijven kijken.

Afgrijselijke muziek en een belachelijk duf verhaaltje.

Zat eigenlijk maar weinig in dat me boeide. Wel mooi en soms origineel geschoten.

Jim Jarmusch, Robby Müller én Neil Young, wat wil je nog meer? Dit is ook precies wat de film te bieden heeft. Een eigenlijk stupide plot met surreële trekjes en flegmatieke personages (Jarmusch), prachtig strakke cinematografie, vooral in het laatste deel (Müller) en dreigende gitaar riffs die zich met kleine variaties continu herhalen (Young). Het middenstuk mag wat saai zijn, het laatste kwartier is niet minder dan hallucinant. Sowieso zit het geheim van de film in de staart, want bij de aftiteling kan je pas ten volle genieten van het gitaarwerk van Young, terwijl dat in de rest van de film nogal gefragmenteerd maar wel heel vaak gebruikt wordt (wat de ene keer, zoals in de beginscène, beter uitpakt dan de andere keer). Depp is trouwens ook prima op z'n plek in een aangezette rol als deze. Gewoon een coole film, waar Jarmusch een patent op lijkt te hebben.

Prima artistieke western die vanaf de eerste minuut (geweldige opening) wist te boeien. Het simpele verhaal is misschien niet bijzonder maar wel de uitvoering ervan. De fraaie zwart-wit beelden, de continue aanwezige jengelende gitaar en de indrukwekkende sterrencast maken deze film toch wel bijzonder om te kijken. Met name de cast doet het uitstekend (heerlijke rol van Lance Henriksen) en de dialogen zijn vaak geweldig en hilarisch. Ook zit er best veel actie in welke soms best grof is. Hier en daar is de film wel wat langdradig en soms een beetje saai.

P.S. Ik moet zeggen dat ik Johnny Depp vroeger best een aardige acteur vond. Maar toen hij aan de "Pirates of the Caribbean" shit begon, ben ik een beetje afgehaakt van hem.

Een matige drama/fantasy/westernfilm...

Saai verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Johnny Depp...

Redelijk achtergrond geluid, wel

Dolby Digital aanwezig...

Alleen zwart/wit breedbeeld...

Geen moeite waard...

Een wat speciale western, die niet echt boeiend is.

Maar op het artistieke vlak is dit wel een mooie gemaakte zwart-wit film.

Toch wel verbazend welke acteurs hier allemaal hun medewerking aan verleenden, oud gediende Robert Mitchum bv., maar ook Iggy Pop, die hier komt opdraven in vrouwenkledij.

Opvallen is wel de soundtrack, volledig van en door Neil Young, zijn ruige gitaarmuziek pas heel goed bij de beelden.

Een aanrader ? Niet echt, tenzij je een liefhebber bent van Neil Young, dan mag je de prent niet missen.

De muziek ging me een beetje op de zenuwen werken, maar dat lijkt ook wel de bedoeling. Het ritme is heel aangenaam, rechttoe-rechtaan in de tijd verteld. Prachtig zwartwit. Het geheel heeft iets kolderieks, zoals Down By Law van Jarmusch dat ook heeft. Ik had vlak ervoor True Grit gekeken, dan bevalt dit me meer. Een aanrader.

Beetje jammer zo'n reactie, wel eens gehoord van symboliek en sfeer? Daarnaast speeld het trage (wat somige als saai ervaren) een grote rol in de film. De film moet soms ongemakkelijk en als onprettig ervaren worden, De dood en de hel zijn nu eenmaal geen prettige thema's, en een sterfbed kan voor iemand als een eenwigheid ervaren worden

Wanneer men dieper graaft komt de film pas echt tot uiting. De juiste kombinatie tussen de thema''s, hel en de dood. Dit alles wordt aan de hand van symboliek en sfeer vertaald. Ook al wordt dit niet altijd als prettig ervaren. Het medium film blijft naast puur vermaak ook een vorm van kunst en expressie, zo beoordeel ik deze film dan ook.

Al met al een prachtige film wanneer men in acht neemt dat het vanuit de ogen van een DEAD MAN wordt gefilmd. Ik begrijp overigens wel dat deze film niet voor iedere filmliefhebber is weggelegd.

Wanneer je moeite hebt met trage, experimentele films sla deze dan lekker over. Dit bedoel ik niet denigrerend, smaken verschillen nu eenmaal.

@jorriroosen, mijn hobby keek ik graag films... deze film sla ik niet over. Ik wil het weten hoe deze film afloopt? Voor mij is dit film erg saai verhaal. Verschillende mensen hebben eigen smaak.

Precies, Sommige mensen vinden een bekende akteur, achtergrondgeluid en de aanwezigheid van Dolby digital erg belangrijk!

En andere mensen weer niet!

Wat is het moeilijk om deze film mét nederlandse subs te vinden.

ja hij is even 'oop' zo te zien... Engelse subs niet ok? Zodra je daar aan gewend bent wil je niet meer terug, Nederlandse subs mis je de helft van de humor door en het klopt vaak gewoon ook echt niet.

Ik ben niet zo te spreken over deze film, ik vond het vooral heel traag, saai en duurt veel te lang.

Een draak van een film die graag bijzonder en kunstzinnig wil zijn, maar in feite niks te bieden heeft, geen drama, geen spanning, een satire maar niet grappig, niet bijzonder mooi op wat aardige decors na.

Neil Young, Iggy Pop, Robert Mitchum, Billy Bob, enzovoorts veelbelovende namen, maar wat levert het op? De muziek van Neil is aanvankelijk ijzersterk, maar begint op de duur op de zenuwen te werken vanwege eindeloze herhaling op hetzelfde thema.

Johny Dep is een overgewaardeerde acteur, die verbaasd om zich heen kijken tot kunst verheven heeft.

Idd zaten er vreemde ondertitels in Rome wasn't build in a day, werd Keulen en Aken zijn niet op één dag gebouwd. Misschien waren de vertalers alleen geinspireerd door de onzinteksten van de film zelf en voegden ze er eigenhandig een stukje bullshit aan toe.

Ik geloof je, maar die klopt wel degelijk hoor, zie ook Onze Taal hij staat in het rijtje voorbeelden

@ John Milton, Ja nu je het zegt, klinkt dat toch wel bekend in de oren. Alleen als je Rome hoort en Keulen en Aken leest, lijkt dat wel een beetje gek.

Veelbelovend begin maar daarna een moeizaam op gang komende film. Het sfeertje is wel oké, er zijn een paar fraaie buiten-shots (die vaak te snel worden afgebroken) en het gegeven van de spirituele tocht is best mooi maar de herhalende gitaarstukjes begonnen me flink tegen te staan en deden me naar de volumeknop grijpen (behalve tijdens de aftiteling). Vind sommige personages ook te dik aangezet, al zal het de bedoeling zijn maar als het storend is werkt het niet lekker, het deed me allemaal weinig. Het laatste halfuur maakt wel een hoop goed maar alles bij elkaar is Dead Man de eerste van Jarmusch die me licht tegenvalt.

Grote bewondering heb ik zeker voor de wijze waarop dit verhaal filmisch is neergezet. Onderkoeld, in sepia, fragmentarisch en sferisch. Dat is best uniek, en sterker, deze film - toch al 20 jaar geleden gemaakt - staat nog als een huis, en komt nog steeds modernistisch over. Dat is echt een prestatie. Toch... ja daar komt 't, ga je je gedurende het verloop van de film ongemakkelijk voelen. De vaart komt er niet in door het consequent doorvoeren van de gekozen stijl, en blijft het eigenlijke verhaal (voor zover er daar al sprake van was) haken. De muziekkeuze was net zo pakkend en goed gekozen, maar ook deze klanken bleven zich herhalen. Dat is misschien gedurfd, maar niet nodig, en het werkt - inderdaad - irritatie opwekkend.

Al met al zit ik te hinken op twee benen... Moet je de lef en de visie waarderen van de filmmaker, of, hoe een en ander overkomt op de kijker... Ik kom dan op 'middelmatig' uit.

2,5*

Redelijk.

Daarbij moet gezegd dat de eerste helft niet al te best is, maar dat de tweede helft dat wel goed maakt. De film is rechttoe-rechtaan, nou ja, je kan het zien als het vagevuur maar verder stelt de symboliek heus niet zo veel voor.

Het tweede uur is wat minder komisch bedoeld en wordt zowaar nog wat meeslepend.

De cast bevat redelijk wat bekende namen - of bekende gezichten, althans - maar niemand weet echt te imponeren. Zeker Johnny Depp vind ik in zijn "verbaasde fase" weinig overtuigend. Vanaf het moment dat hij geregeld mannetjes neerknalt acteert hij beter en beter.

Jim Jarmusch en z'n collagestijl werkt wel - ondanks de soundtrack van Neill Young. Elektrische gitaren in een western? Oké, want dit is geen doorsnee western. Maar elektrische gitaren die constant volgens dezelfde akkoordjes bespeeld worden? Neen, bedankt. Een klein beetje afwisseling had leuk geweest.

Qua humor is het hier ook niet altijd mijn ding - maar het occasionele getaffel bij het herladen tijdens vuurgevechten is leuk gevonden.

3

Men kan hier idd spreken van een artistiek gemaakte western met de nodige kwinkslag die het vooral moet hebben van het visuele (ook al in hij in het zwart-wit). Het verhaal stelt hij eigenlijk niets voor en daarom is de film mij ook wat langdradig.

Enkelen schijnen zich te storen aan de muzikale bijdrage van Neil Young. Ik vond die juist

van toegevoegde waarde. Ik kreeg er althans herhaaldelijk kippenvel van.

Mooie zwart-wit beelden en de muziek vond ik uitzonderlijk. Het eerste uur van deze moderne, bizarre, trage western, rond vreemde personages, was intrigerend, indringend en veelbelovend, maar daarna zakte ie als een plumpudding in elkaar en werd betekenisloos en zelfs saai. Ik vond Johnny Depp imponeren.

Heeft deze film jaren onder een steen gelegen? Ik vind het zó apart dat ik tot zonet helemaal niks van deze film wist. Heb nooit de titel gelezen, de poster gezien of een link met Depp gezien, tot ik zijn IMDb filmografie dus doorlas.

Snel zien.