House of the Long Shadows (1983)

Christopher Lee, Peter Cushing én Vincent Price verenigd in één horrorfilm: dat is inderdaad een luxe. Daar bovenop nog John Carradine en Sheila Keith, die in de meeste griezelfilms van Pete Walker speelt.

We krijgen alle klassieke ingrediënten uit het horrorgenre: een afgelegen groot landhuis en een stormachtige nacht met veel donder en bliksem. Zwarte katten, kriepende deuren, spinnenwebben, ijselijke kreten, gruwelijke moorden, enz... Cliché, maar voor mij erg genietbaar.

Michael Armstrong (regisseur van de beruchte heksenjacht-film "Mark of the Devil") tekende voor het scenario. "House of Long Shadows" is een remake van "Seven Keys to Baldpate" van Lew Landers.

Het accent ligt echter voor het grootste van de prent op horror en mystery, met een geslaagde sfeerschepping, en veel minder op comedy, in tegenstelling tot wat de IMDb catalogeert. Het is slechts naar het einde toe dat de toon van de film verandert, en eigenlijk is dat jammer. Maar dat kan de pret voor de fans voor het geheel gelukkig niet meer bederven.

Tijd voor een DVD-release. Maar nog steeds geen spoor van een aankondiging.

Een horrorfilm van Pete Walker is nooit zomaar een horrorfilm. Zelfs niet wanneer de gebeurtenissen zich afspelen in een groot landhuis, geteisterd door onweders en bliksem, en bevolkt wordt door iconen uit de Britse horrorcinema zoals Christopher Lee, Peter Cushing en Vincent Price. Daarnaast zijn er nog rolletjes weggelegd voor John Carradine en Walker-habitué Sheila Keith. De film is zowel een spoof als een eerbetoon, en misschien ook wel een afscheid aangezien Carradine naar verluidt amper zijn tekst kon onthouden en dit voor Cushing zo ongeveer zijn laatste rol van betekenis was.

Het verhaal probeert vooral erg gothic te zijn in een tijdperk waarin de gothic horrorfilm zo goed als afgeserveerd was. We volgen een schrijver die een weddenschap aangaat om in 24 uur een horrornovelle te schrijven. Het enige wat hij hiervoor nodig heeft is rust en een “inspirerende” locatie. House of Long Shadows combineert stijlkenmerken van de haunted house flick, familie-intrige en de manier waarop de personages geïntroduceerd worden – ze komen letterlijk een voor een langs de grote poort binnen gewandeld – doet denken aan de sitcom.

Het opzet oogt grootser dan het eigenlijk is. De film is in wezen erg minimalistisch met slechts een handvol acteurs en een handvol overvloedig gedecoreerde kamers als strijdtoneel. De mismeesterde “castle freak” die het troepje besluipt krijgen we zelfs nooit te zien, al is daar ook een grondige reden voor. Enige smet is de tamelijk zwakke belichting, maar dat is geloof ik nooit Walkers grootste kwaliteit geweest als ik me goed herinner.

Als je helemaal gek bent op horror achtige filmpjes die zich afspelen in een groot oud kasteel zit je met deze film helemaal goed. Jammer is alleen wel dat de mysterieuze sfeer die vooral in het eerste half uur goed te ervaren was best snel afneemt zodra de andere personages in het huis aan bod komen, dit haalde voor mij persoonlijk de spanning wel een beetje weg.
Het einde heeft een geinige plottwist maar tegelijkertijd gaf het ook een beetje een raar na smaakje, ach voorspelbaar was het sowieso niet!

House of the Long Shadows is zeker een leuk filmpje om mee te pakken, maar ze zijn beter te vinden in dit genre.
3*

"Don't interrupt me while I'm soliloquizing."

Ter herinnering aan de grote Christopher Lee wou ik, na het schokkende nieuws van zijn overlijden te hebben gehoord, een paar van zijn films kijken en toen vond ik dit. Een jaren '80 horror uit de Cannon-stal met niet alleen Christopher Lee en Peter Cushing maar ook nog Vincent Price en John Carradine (dit is de enige film waar deze meesters, die vrienden van elkaar waren, samen in voorkomen), die kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Desi Arnaz Jr. speelt een auteur die een weddenschap aangaat met zijn uitgever (Richard Todd) om binnen 24 uur een griezelverhaal te schrijven in het oude Bllyddpaetwr Manor in Wales. Daar ontmoet hij een vrouw (Julie Peasgood) die hem wil waarschuwen voor een gevaar en langzaam komen er steeds meer mysterieuze mensen ten tonele. Langzaam word het hen duidelijk dat ze iets te verbergen hebben en iets in hun schild voeren... Carradine is hier toch wel erg oud al, het schijnt dat hij nauwelijks tekst kon onthouden. Peter Cushing's gezondheid ging al achteruit en dit zou een van zijn allerlaatste films worden, des al niet te min speelde hij nog steeds goed (al is het lang niet meer zo sterk als in Star Wars). Lee en Price zijn eigenlijk nog in top-vorm en zagen eruit alsof ze er erg veel lol in hadden om weer in een horror te spelen.

Het verhaal begint best wel sterk en er is een goede opbouwende spanning in de film. Maar uiteindelijk komen er een hoop plot-holes in het verhaal en ik vond de plot-twist helemaal aan het einde eigenlijk een beetje jammer. Het idee om het concept van overnachting in een duister kasteel te mengen met de familie-intrige en tot slot een beetje een spoof van de klassieke horror. Al met al is het een mooi eerbetoon aan de films waar de meesters eerder aan hebben gewerkt.

In de jaren '80 was gotische horror zo goed als uitgestorven en in House of the Long Shadows word het toch een beetje nieuw leven in geblazen. Erg klassieke orkestrale soundtrack van Richard Harvey die (op een enkele synthesizer na) zo uit een jaren '50 horror zou hebben kunnen komen, een duister oud landhuis, donder en bliksem, een mistig Wales, mysterieuze personages... De film bevat tal van elementen die typerend zijn voor de klassieke gotische horror en dat kan ik wel waarderen.

Het camerawerk is dan weer een beetje typerend voor de jaren '80. Ik ben eigenlijk niet bekend met het werk van Pete Walker maar toch vond ik het camerawerk wel aardig (helaas is het beeld van slechte kwaliteit en erg gedateerd) al laat de belichting een beetje te wensen over. Volgens de credits is de hele film op locatie opgenomen in Hampshire.

Al met al ondanks zijn gebreken toch wel een erg leuke film. Niet het beste van Cannon en ook zeker geen volmaakte horror-film maar zeer leuk om een keer gezien te hebben. Bovendien was dit de allerlaatste film waar Lee en Cushing samen spelen. Een aanrader voor iedere horror-fan.

Erg leuk.

Deze verfilming van het voor mij onbekende toneelstuk/boek Seven Keys to Baldpate deed me veel denken aan Clue en vooral The Old Dark House uit 1932, een horror komedie van James Whale met Boris Karloff. Maar in plaats van één icoon, hebben we er nu vier bij elkaar. Het is heerlijk om Vincent Price, Peter Cushing, Christopher Lee en John Carradine samen te zien. Allen erg goed op dreef, hoewel Carradine duidelijk aan het einde van zijn Latijn is. Cushing en Price geven ondanks hun leeftijd nog een geweldige performance en Christopher Lee lijkt net aan zijn carrière begonnen, zo energiek en krachtig. Maar goed, die acteerde dan ook vrolijk door tot zijn 93e.

Maar ook al dragen ze de film, House of the Long Shadows heeft gelukkig ook nog meer te bieden dan de vier grootste horroracteurs bij elkaar. De film is een sfeervolle en vlotte film, die weliswaar nauwelijks vernieuwend is, maar wel goed weet te intrigeren. De setting van een oud, donker en krakend huis, terwijl het buiten stormt, is en blijft effectief, zeker zoals het hier wordt gedaan. Fijne dialogen, leuke personages en zelfs als het een beetje knullig wordt, is het nog steeds charmant.

4 sterren.

Pete Walker bracht met deze film, dat een bewerking van een boek schijnt te zijn, een gotische horrorfilm in een tijdperk dat dit "uit de mode" was. De setting van een zomerhotel (het boek) is vervangen voor een oud landhuis ergens in het platteland van Wales. Een prettige setting die weer even die lekker "ouderwetse" sfeer van o.a. de Hammer films terug brengt.
Desi Arnaz Jr. speelt de in het plot genoemde auteur die een weddenschap aangaat met zijn uitgever (gespeeld door Richard Todd). Een redelijke rol van deze relatief jonge (in vergelijking met de meerderheid van de overige castleden) acteur.
Hij denkt alleen te zijn in het oude landhuis, maar het duurt niet lang voordat de ene na de andere het huis binnenvalt en dat hij langzaam maar zeker achter het macabere verleden van het huis en de familie die erin woonde komt.
John Carradine maakt een fragiele indruk (deels de bedoeling van de maker) en daarom neemt Sheila Keith het heft in handen. Laatstgenoemde speelt een minder memorabel personage dan in Walker's House of Mortal Sin, maar zet nog steeds wel een degelijk personage neer.
Verder komen de drie grootmeesters: Christopher Lee, Peter Cushing en Vincent Price allen wel sterk over. Vincent Price lekker macaber, Christopher Lee maakt weer gebruik van zijn haast natuurlijke, imponerende overkomen. Cushing moest het doen met een personage dat geplaagd lijkt te worden zijn geweten en komt daardoor dan ook het minst vreemd/angstaanjagend over.
Naast al die legendarische gezichten is het moeilijk om jezelf staande te houden als jonge acteur/actrice, maar Arnaz Jr. doet dit best sterk en word op goede wijze bijgestaan door Julie Pleasgood.
De soundtrack is best sfeervol en de setting, het onweer en het krakende en piepende huis doen de rest. Een puike prestatie van Walker in een tijdperk dat dergelijke films eigenlijk niet meer gemaakt werden.
Jammer dat de film door de twist zo luchtig eindigt, maar verder valt hier weinig over te klagen.

Jammer van het soms wat luchtige toontje, als het allemaal wat grimmiger was geweest dan hadden we een echt verlaat Hammer-style werkje gehad. Met Peter Cushing, Vincent Price en Christopher Lee de drie grote sterren van het genre (4 als je John Carradine ook nog meetelt, maar die heeft beduidend minder screentime). De tweede helft werkt wat dat betreft het beste, dan zitten we op de juiste toon. Toch wel heul leuk om de grote drie begin jaren tachtig te zien in een groot huis vol spinnenwebben, afgesloten ruimtes en lange gangen achter de boekenkast.

Hiervan een tijdje geleden de R1 blu ray aangeschaft op het Kino Lorber label.
Had de film ooit eens gezien op Veronica ergens eind jaren '80/ begin '90, maar kon mij er eerlijk gezegd niet veel meer van herinneren.

Een film met drie van de grootste horror iconen samen, plus de toen al ietwat vergeten Carradine, dat kan niet mis gaan, toch...?
Ja en nee...
Het is niet de horror klassieker geworden, die het wellicht had kunnen zijn. Daarvoor is de film gewoon niet sterk genoeg en hebben Price, Lee, Cushing en vooral Carradine te weinig te doen.

Grootste probleem is dat de beroemde acteurs meer tot bijrol spelers zijn gedegradeerd in hun eigen film en de meeste aandacht uitgaat naar lichtgewicht Arnaz Jr. die al snel op de zenuwen gaat werken.
Beter had het geweest om zijn rol door bijvoorbeeld Cushing te laten spelen, of -nog beter- door nog een beroemd acteur aan de cast toe te voegen.
Toch weet de aanwezigheid van de vier horrorveteranen de film op te krikken en de spanning op te voeren en dit wordt dan aan het slot door de melige plottwist weer volledig te niet gedaan.

Kortom: redelijk amusant, maar nergens echt gedenkwaardig en alleen een must-see door de aanwezigheid van de vier giganten.

Een mager zesje, ofwel drie sterren, maar eigenlijk is dat nog te veel.