I Was a Male War Bride (1949)

Typische Cary Grant film met hem in een rol zoals ik hem graag zie. Gewoon simpel vermaak, waarbij het eerste deel toch wel het leukste is. Daarna kakt het geheel iets in en moet Grant de boel redden, wat hem bij mij nog wel lukte.

Vreemd vond ik wel de Fransman Cary Grant die geen Frans sprak?

De film heeft een bijzonder sterk eerste deel, waarbij Grant en Sheridan op heerlijke wijze elkaar continu in de haren vliegen. Vooral de vele botsingen tussen het cynische doetje en de stoere vrouw uit het leger weten prima te vermaken, de twee acteurs zijn dan ook uitstekend op elkaar ingespeeld. Echter halverwege de film slaat Hawks het roer nogal om als het liefdesverhaal er bij komt. Nogal abrupt lijken de twee ineens verliefd te zijn en beetje bij beetje begint de film minder interessant en scherp te worden en verdwijnt ook de slapstick en flauwe humor. Ook voor mensen die taferelen als Some Like it Hot verwachten, komen bedrogen uit, want slechts de laatste paar minuten van de film zien we Grant als vrouw verkleed. Ook dat is even leuk, maar de Grant uit de eerste helft van de film is echter veel grappiger. Wat dat betreft jammer van de wat magere tweede helft, het eerste deel van deze Howard Hawks komedie was zeker erg geestig. Hoewel zeker niet zo goed als een His Girl Friday.

3,5 sterren.

Best een leuke film, maar wel de minste van de 12 Hawks die ik zag. I Was a Male War Bride bestaat uit twee delen. Het eerste deel waarin de hoofdpersonages elkaar niet mogen en 't tweede deel waarin ze elkaar wel mogen; het eerste deel is bijna vanzelfsprekend leuker.

Zo strak geschreven als bijvoorbeeld Bringing Up Baby of His Girl Friday was deze screwball comedy absoluut niet. Zo gaat de omslag in de affectie van de hoofdpersonages naar elkaar toe te gemakkelijk. Ik geloof of niet dat ze elkaar zo erg gehaat hebben, of niet dat ze opeens van elkaar houden. En ik vergat steeds dat Grant een Fransman aan het spelen was, totaal niet overtuigend. Niet alleen omdat ie Engels met Amerikaans accent sprak (en er geen taalbarrières waren), maar ook omdat zijn rol gewoon aanvoelde als een Amerikaan. Het was dan ook een heel typische Grant rol, die dat dan weer wel heel gemakkelijk uit zijn mouw schudt. Dat kost hem geen enkele moeite. Dat geldt niet voor Sheridan die ik miscast vond. Ze is en niet de schoonheid waarvan je snapt dat Grant er zo makkelijk voor valt en (erger) ze is niet grappig.

Het verhaal begint vrij aardig, al is het nogal onduidelijk waarom ze nou samen gekoppeld worden aan zo'n onbelangrijke missie. Ook veel grappen zijn nogal opzichtig bedacht. Die deurklink die er vanaf valt waardoor Grant de kamer niet kan verlaten (waar Sheridan natuurlijk haar ogen geen seconde langer kon open houden). Nogal flauw. Hawks is wel goed genoeg door er een zinnetje in op te nemen als 'She's never gonna believe this' , wat het wel wat nuanceert. Eigenlijk geldt het hele bedacht voor het Male War Bride gedeelte. Er waren genoeg vrouwelijke officieren. Ik geloof best dat het meestal vrouwen waren die naar de VS overkwamen, maar zo uniek kan het gevalletje Grant niet geweest zijn. Bovendien snap ik hooguit de verwarring, maar niet waarom dat nu allemaal zo problematisch moest zijn. Wel leuk was dan weer dat ie het een keer of tien moest uitleggen. Andere grappen zijn ook nogal geforceerd. Grant die een paal in moet klimmen om een bord te kunnen lezen (die Sheridan opeens wel van afstand kan zien) en die paal is midden in de nacht nog nat van de verf. Jaja. Maar goed het eerste deel kijkt wel erg gemakkelijk weg. Het tweede deel begint een stuk minder, hoewel dat op het eind nog wel goed komt, eigenlijk om de simpele reden dat de twee geliefden weinig kans hebben bij elkaar te zijn en we Grant veel te zien krijgen. Leuk is ook de running gag, waarin het Grant de gehele speelduur niet lukt om een slaapplaats te vinden.

Het was wel een aardige satire tegen bureaucratie binnen het leger. Wie van screwball komedies houdt, gaat dit wel vermakelijk vinden. Het is nog steeds een stuk beter dan (bijna) al die zogenaamd romantische meuk van de laatste jaren (de romkom's), maar Hawks heeft veel betere films gemaakt dan dit. 3,5 sterren (eerste keer geen 4 sterren of hoger boor Hawks). Bovengemiddeld.

Hoewel een beetje oubollig telt de film genoeg grappige scènes voor een dikke voldoende. Vanaf het moment dat Henri en Catharina getrouwd zijn, verliest de film stoom. De uitreis naar Amerika wordt volledig uitgemolken en is op d'n duur niet leuk meer. Menig acteur zou zich volgens mij verslikt hebben in de titelrol, maar Cary Grant komt ermee weg. Toch knap.