Romeo Must Die (2000)

Goedkoop vermaak ja. Maar wel van het soort waar ik van houd.

Zeer matige film. Jet Li laat hier weer zien dat hij beter in een film gewoon z'n mond kan houden en gewoon lekker moet knokken (wat hij dus wel goed kan). Aaliyah is hier ook zeer matig bezig (wel ontzettend jammer dat zo'n schone dame zo jong sterft). Het 'Romeo & Juliet in een nieuw jasje verhaaltje' vond ontzettend cliché en het script zat vol met plotholes. Het enige vermakelijke aan de film vond ik nog wel de gevechten van Jet Li. Hier waren de vechtscènes gelukkig niet zo over the top (dit was wel het gebal bij Iron Monkey, een film die ik een tijdje geleden zag.)zodat ze nog wel een beetje geloofwaardig bleven. Misschien was hetal eerder gedaan, maar het zien breken van botten door middel van een soort röntgenfoto te laten zien vond ik wel nou ja...'leuk'.
Maar al met al een zeer matig cliché filmpje. 2*

Het 'maffiaverhaaltje' stelt weinig voor en dient vooral als achtergrond voor het kunst- en vliegwerk van Jet Li. Daarin lijkt hij wel te wedijveren met Jackie Chan. Die liet in Shangai Noon zien hoe een touw en een hoefijzer samen een prima wapen vormen om vijanden op afstand uit te schakelen. Hier doet Jet Li iets vergelijkbaars met een brandslang. De rol van Trish werd vertolkt door Aaliyah, een zangeres die in augustus 2001 overleed tengevolge van een vliegtuigongeval. Zij was amper 22 jaar. Een film voor de actieliefhebbers...

Erg matig acteerwerk en een erg matig en oninteressant plot maken Romeo Must Die tot een nogal lege film, die je beter gewoon over kunt slaan. Je mist in ieder geval niets. Goed, hier en daar zit af en toe een redelijke actiescène, maar verder heeft dit wanproduct weinig te bieden. Sterker nog, ik ben 'm nu alweer vergeten.

2 hele kleine sterren.

Li's capriolen zijn nog verreweg het meest amusante deel in dit zwakke werkje. Het verhaaltje mag geen naam hebben en Aaliyah is simpelweg geen actrice.

1,5*.

Mjah.

Ik begrijp het wel enigszins dat een acteur als Li naar Amerika wil om daar in een film mee te spelen. Hollywood blijft voor "het grote volk" toch the place to be, en in eigen land is Li natuurlijk één van de grote sterren.

Wat ik niet begrijp is dat iemand als Li er ook zo lang kan blijven. Hij moet toch zelf ook doorhebben dat dit inferieur is ? Acteerwerk, slap verhaaltje etc etc, het zal allemaal wel. Wat mij stoorde waren de slechte gevechtsscenes. Voor zover ik kon zien zaten er nog wel enkele indrukwekkende moves in, maar die werden dat zo zielloos in beeld gebracht dat er maar weinig overbleef van al het fraais.

Li is ondertussen terug naar HK vertrokken. Hopelijk blijft hij daar. Z'n kunst-, vlieg- en ja, zelfs z'n acteerwerk komen daar veel beter tot hun recht. Vreselijke soundtrack ook in deze film, visueel 10 keer niks. Het cijfer laat zich raden.

0.5*

Redelijk filmpje, met een vrij recht toe recht aan verhaal, waarvan de ontknoping niet moeilijk te raden is. Bij vlagen nog best vermakelijk, dankzij vooral Anderson, die lekker op dreef is.

2,5*

Van deze film weet ik maar bitter weinig. De laatste keer dat ik hem zag, was in de bioscoop en dat is (afgaande van het jaartal) toch al weer zo'n negen jaar geleden. Ik geloof dat ik het wel een redelijk tot matige actiefilm vond.

Herzien.

Nog steeds best leuk, alhoewel je zeker geen sterk actie-misdaad filmpje erin moet verwachten, maar entertainend is het zeker. Aantal leuke moves en actie, en de cast mag er best zijn, vooral Anthony Anderson zorgt voor heel wat entertainment.

Niet echt een bijzondere film, maar toch best aangenaam om te zien.

De film wil in de eerste plaats een goede actiefilm zijn, wat met Jet Li in de hoofdrol niet echt een probleem is. De actiescènes met Li zijn zeer genietbaar en goed uitgevoerd. Naast Li is de rest van de cast ook wel in orde, al zijn het niet de grootste acteurs die meedoen.

Het verhaal was een beetje zo'n "standaard actiefilmverhaaltje", waar ik mee bedoel dat het eenvoudig te volgen was (wat ik uitermate geschikt vind voor een film als deze).

Na ook Exit Wound en Cradle 2 The Grave gezien te hebben, kan ik met grote zekerheid stellen dat Andrzej Bartkowiak toch maar een weinig veelzijdig regisseur is. Iedere film had dezelfde cameratrucjes (hoewel 'truc' hier wel een erg groot woord is), dezelfde soundtrack, dezelfde cast en weinig verheffende scripts. De reden dat ik Exit Wounds wel erg goed te genieten vond, was voornamelijk omdat Seagal wel goed weg komt met een humoristische rol, Jet Li doet hier al meer zijn best dan in Cradle 2 The Grave, maar hij is gewoon niet gemaakt voor Hollywood.

Dit laatste wordt al helemaal pijnlijk duidelijk in de afgrijselijk slecht gechoreografeerde martial arts scenes. Ik heb respect voor Corey Yuen's werk in China, maar in dit soort films komt het nooit uit de verf. In Hong Kong films zitten er daarnaast ook touwtjes die de acteurs ophijsen, maar daar zijn de regisseurs wel een stuk beter in het vloeiend laten verlopen van sprongen en trappen, waardoor het er nog redelijk 'realistisch' uitziet. Helemaal tijdens het eindgevecht is het zo ongelooflijk duidelijk dat beide acteurs aan kabels naar elkaar toezwaaien, dat het gewoon pijnlijk wordt.

Maar goed, wat Bartkowiak's films allemaal in hun voordeel hebben, is dat het allemaal wel vlot verloopt en nergens echt verveelt. Ik was daarnaast al helemaal blij dat Li ook wat dialogen in het Cantonees mocht houden, dan komt hij als acteur toch een stuk beter uit de verf. Aaliyah was daarnaast ook nog geeneens een slecht actrice, zonde dat ze zo vroeg aan haar einde moest komen. DMX was in zijn kleine rol weer eens lachwekkend slecht.

Al met al iets beter dan Cradle 2 The Grave, maar niet significant beter om een hogere score te geven.

Vette standaard actiefilm, alleen waren de gevechten soms een beetje nep. Vooral op het einde dat Jet Li en die andere Chinees bijna kunnnen vliegen in het gevecht.
Ook leuk waren de verschillende nationaliteiten en typetjes.

Ik vond dit eerlijk gezegd best een leuke actie/misdaad film. Het verhaal zat best leuk in elkaar (wel cliché) en was ook boeiend. Ook zitten er best een aantal leuke komische situaties in. Het eerste uur van de film is nog het best, daarna wordt het helaas wat minder maar zeker niet slecht. De cast deed het best leuk en goed en zelfs Aaliyah deed het goed. Jet Li zorgt natuurlijk voor de meeste actie maar ook voor een aantal komisch situaties (zeker als hij voor het eerst verschijnt in Amerika). De bijrol van Anthony Anderson was trouwens ook leuk.

De US-actiefilms van Jet Li in de jaren 00 blijven toch altijd wel erg commercieel aanvoelend leuk. Jammer dat hij dit tegenwoordig (op Expendables na) niet meer doet, niet meer een Solo-rol bedoel ik zonder al die andere actiehelden. Maargoed, Romeo Must Die was iig weer erg leuk om te kijken en het is weer zoiets wat we van Cradle 2 the Grave regiseur (C2TG moet ik nog herzien trouwens) zouden verwachten. Naast Jet Li en ook die erg strakke rol van Aaliyah (RIP) gooit Bartkowiak ook er weer een zooitje humoristische gangstatjes erin + natuurlijk weer een ijzersterke rol van DMX. Verhaaltje was weer dun, maar de actie/vechtscenes oogde weer erg fraai en Jet Li doet weer waar hij goed in is. Romeo Must Die is daarom weer een lekker ouderwets "op de bank" vermaak.

3,5*

Romeo must die is verre van een echte Jet Li film. Dit is meer een familiegangsterfilm met een hiphop soundtrack waar Jet Li in meespeelt. De sterkte komt dan ook vooral van de zwarte acteurs die zich zeer goed voelen zo te zien. DMX doet het wel goed in dit soort rollen. En zolang het niet te lang duurt valt die Anthony Anderson ook wel mee. Opvallend is toch wel het acteerdebuut van de betreurde Aaliyah dat leuk is om te zien.

Verre van speciaal en de gevechten zijn nogal pover. Die Russell Wong trekt trouwens veel op Keanu Reeves in deze film. En ik ben er nog niet uit of dat wel een compliment is.

Leuke film dus, al zal de echte Jet Li fan hier niet meteen z'n gading vinden. Soms wat te vergelijken met de Chan-films als Rush Hour of Shangai Noon. Al zijn die nog meer op humor gemikt.

Van deze film bleek ik het begin al eens te hebben gezien, de vechtscene in de disco. zo erbarmelijk slecht dat ik die eerste keer meteen al de handdoek in de ring gooide en hem niet verder keek.

Maar nu wilde ik even kijken wat Jet Li er van brouwde. Wel aardig, maar niet voldoende om hem helemaal af te kijken.

Die reden werd echter wel gegeven door Anthony Anderson. Dat was genieten van de bovenste plank, die gozer speelde de sterren van de hemel. Die mag van mij nog een keer terugkomen in zo'n rol.

Voor het grootste deel volgt Romeo Must Die slaafs het Joel Silver-productions-action-movie™ protocol en springt het qua intrige nergens uit de maat: een compleet nietszeggend verhaaltje over bendeoorlogen en vastgoedgraaiers met bijhorende cross en doublecrosses (citaat: “yo pops been rolling round town like he Donald Trump” ). De film poogt in essentie niet meer te zijn dan een showcase voor de (acteer)kunstjes van zowel Jet Li als Aaliyah, opmerkelijk is evenwel dat laatstgenoemde in in de vormgeving van het eindproduct het overwicht lijkt te hebben, toch wel eigenaardig gezien de reputatie van de Amerikaanse actiefilm als über-patriarchaal, status quo bevestigend, micro én macro-agressief instituut (ik ben normaal niet zo’n SJW, hoor, enkel wanneer het mij retorisch uitkomt)

De Oaklandse onderwereld met zijn verdwaalde kogels van drive by shootings, glimmende gefetisheerde bolides, bottenbrekende kung-fu moves en Shakespeariaans familieverraad is namelijk weergegeven als een buitengewoon gezellige plek, een snoepkleurige urban speeltuin waar Aaliyah blote middenrif showend doorheen walst in extravagente outfits en waar er naast strafrechtelijke misdrijven ook nog tijd is voor een dansintermezzo of wijze raad voor kidz uit da projectzz die het moeilijk hebben (dat 'McDonalds' esthetiseren en infantiliseren van achterbuurten vinden we ook terug in Honey – niet toevallig oorspronkelijk gepland als Aaliyah vehikel). Het is alsof het aura van de betreurde popzangeres als een dominante aanwezigheid de filmische ruimte omplooit, een harde actiethriller dmv ‘a woman’s touch’ haast in een soort musical ontaardt en deze veelheid van gezapige beelden maakte de film dan ook uitermate geschikt voor puberboys & girls op de logeer- en compazuippartijtjes die danuz op de eerste pagina zo treffend evoceert. De mise-en-scène volgt videoclip standaarden (ik had gezworen dat Bartkowiak van de MTV-stal kwam, bleek ie warempel Lumet’s groezelige NY jutendrama’s geschoten te hebben!), met een opeenvolging van fluokleurige sets, Miami Vice-achtige glijdende shots over water, cameraposities uit schuine hoeken gevolgd door bruuske steadicam zoom outs die het universum plastisch uitrekken en een flitsende montage die het ritme lijkt de volgen van de rudimentaire new jack swing drumpatronen (dududuuudum – uhu, yeah – rose in a concreeete world ). Zelfs de vechtscènes zijn eerder clownesk dan intimiderend te noemen door het elastisch jojo-cameragebruik, vergelijkbaar met de verguisde maar eigenlijk zeer briljante basketbalscène in Catwoman (nog maar eens een rol waarin Aaliyah had kunnen excelleren)

Het meest verrassende aan de film is echter de liefdessubplot, meestal een detail dat erg afgehaspeld wordt in actiefilms, door de maat een dom mokkeltje dat als trofee moet dienen voor de mannelijke overwinnaar en het expressievermogen heeft van een kamerplant (nogmaals excuses voor mijn politiek correcte praat, vrienden, om het goed te maken zal ik me Jet Li’s roundhouse kick cultureel toe-eigenen), maar de ontluikende romance in Romeo Must Die lijkt uit Aaliyah’s standpunt verteld. Haar vele reactieshots waar ze vertederd kijkt naar Li’s capriolen spreken boekdelen: haar vermoeide oogjes en uitbundige glimlach zijn die van de zelfbewuste jonge vrouw die zich gewillig laat charmeren door de stoutmoedige kwajongensstreken van onconventionele ‘undateable’ kereltjes. Li is klein van gestalte, praat met een hoog kinderstemmetje en doet onhandig tegen de dames, als een seksueel onrijpe uk. Maar kijk eens hoe overtuigd ze hem de dansvloer op sleurt? Een overwinning voor de beta males! Soms lijkt Li echter meer Aaliyah’s ondeugend klein broertje dan haar minnaar (in de obligate ‘reunited and it feels so good’ epiloog legt ze vriendschappelijk haar arm over z’n schouder) en de weinige amoureuze momenten die ze delen overstijgen het niveau puppy love eigenlijk met moeite. Zo is er een uitstekende scène waar Aaliyah door haar vader (Delroy Lindo, verstikkend in zijn bemoeienissen, maar hij wil gewoon het beste voor daddy’s lil’ girl, ok?) wordt opgesloten in haar kinderkamer en Li heimelijk het balkon opklimt om zijn geliefde te kunnen zien. Ik waande me haast in een film van Nicholas Ray! Toch doet het onuitgesproken, enigmatische karakter van hun omgang vermoeden dat ze er een diepe, intense verstandhouding op na houden die onze dogmatische kaders mbt liefdesrelaties overstijgt (typisch hoe recensenten zoiets spontaan, puur en ongrijpbaar reduceren tot ‘een gebrek aan chemie’). Of misschien besefte Li gewoon dat hij als sterveling deze nubische halfgodin met de gepaste afstandelijkheid diende te behandelen?

“Sorry Romeo, but you gotta die.”

Redelijke actiefilm. Romeo Must Die probeert soms overdreven stoer over te komen en vooral de muziek is te aanwezig. Maar de film heeft ook momenten dat het wat tot rust komt en het verhaal en de personages meer worden uitwerkt. Het is niet heel diepgaand, maar vooral de relatie tussen Jet Li en Aaliyah werkt goed. Het verhaal is belachelijk en de overige acteurs zijn niet geweldig, maar het gaat natuurlijk ook om de actiescènes. De actie is sterk in beeld gebracht en zelfs grappig, maar waarom de regisseur soms kiest voor onrealistische en verschrikkelijke CGI vechtscènes is mij een raadsel. Met Jet Li heb je dat helemaal niet nodig.

Ook weer zo'n standaard actiefilm die weinig mis doet... behalve er boven uitsteken. Jet Li vormt een atypisch duo met de inmiddels helaas al lang overleden Aaliyah. Ik vond dat de R&B ster er trouwens wel stond in de film. Romeo must Die tuimelt al vlug in de valkuil van de voorspelbaarheid. Het was me direct duidelijk wie de echte baddies waren en wie niet; er wordt vreemd genoeg ook weinig gedaan om dat te verhullen en toch lijkt het alsof de identiteit van de booswichten als een verrassing moet overkomen. De actiescènes, variërend van martial arts naar car chases, zijn niet briljant maar entertainen naar behoren. Conclusie : niks verkeerds, niks speciaals.

Ongeloofwaardig en oninteressant verhaal met leuke vechtscènes. Ook het duo Li/Aaliyah is leuk. Maar het is te weinig voor een voldoende wat mij betreft.