Hei Kek Ji Wong (1999)

Erg grappige film van Chow met een erg goede eerste filmrol van cecilia cheung en een leuke Cameo van Jackie Chan.

4/5*

Al een tijd geleden dat ik deze film zag, van wat ik me er nog van herinner geen ik deze film een 3.

Een drie ligt aan de lage kant, hij verdient voor mij gewoon een dikke vijf. Het is een van de grappigste film die ik ooit heb gezien, het overtreft de andere films en dat vooral dankzij de getalenteerde Stephen Chow. Cecilia Cheung deed het ook niet slecht, ondanks dat ik haar stemmetje niet zo mag, maar als ze een rol met een grote mond heeft, dan komt haar half gebroken stem toch best wel goed uit. Verder zijn de parodieën en grappen perfect geschreven, getimed en geacteerd. Één van de weinige films die mij bijna gedurende hele film kon laten lachen.

5 sterren en terecht voor deze komedie.

Vind deze film ook on-ge-looflijk grappig (ben de trotse toevoeger van deze film). Absoluut Stephen Chow's finest hour.

- Toen hij met de piemeltje van die dikkie ging spelen

Haha, nee dat niet altijd. Soms wel, soms niet Bij een erg leuke Franse komedie lacht een Fransman waarschijnlijk altijd harder dan de ander die het niet verstaat. Niet omdat de Fransman meer van komedies houdt dan de niet-verstaanbare, maar hij kan de grap beter realiseren of begrijpen. Nu is niet zo dat de niet-verstaanbare de grap niet begrijpt, maar hij kan hierbij moeilijker een beeld bij schetsen (realiseren hoe het klinkt in eigen taal) en dat kan ten kosten gaan van de grap. Soms is het ook gewoon een woordspel, grappige gezegde of gewoon nonsense. In de ondertiteling gaat dit vaak lost in translation, of je moet die fansubs-achtige ondertiteling hebben, die een notitie toevoegt om de grap beter te begrijpen.

Ik weet niet of dit geldt voor alle komieken, maar wel voor Stephen Chow in ieder geval. Zijn komedie films worden ook wel betiteld als “Mo lei tau”. Kortweg is dat een soort van “onzin humor zonder enige bron”. Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar wikipedia zegt dit: “De typische constituenten van dit humeur omvatten onzinnige parodieën, juxtapostitie van contrasten, plotselinge verrassingen in gesproken dialoog en actie en onwaarschijnlijke en weloverwogen anachronismen.”

Bij herzien mijn stem verhoogd.

Misschien was ik nog te jong om deze film te waarderen toen ik het de eerste keer zag (ben momenteel 17), al ben ik -dankzij mijn jongste oom- zowat heel mijn leven al fan van Stephen Chow.

eindelijk gezien, goede film.

Vind hem wel minder dan shaolin soccer, kung fu huslte en cj7.

Sffs god of cookery zien