The Fog (1980)

Niet bijster orginele maar zeer sfeervolle horrorfilm, samen met Halloween vind ik dit de beste van Carpenter. Niet het expliciete,maar juist het suggestieve van de mist maakt de film voor mij zo sterk. De muziek is trouwens top, en nog steeds een van mijn favoriete. 3,5.

misschien laat, maar hij is momenteel te vinden in MediaMarkt in Oostakker.Voor 3.99

Succes

Wel ok thrillertje. Leunt vooral op schrik moment en spanning maar komt niet altijd even goed uit de verf, omdat het soms te voorspelbaar is. Er zijn dan wel veel schrik momenten en zelfs me ma schrok een keer omdat het geluid ontiegelijk hard had staan.

25 jaar geleden eens gezien , was toen erg scary ... 4 sterren

Net weer eens gezien. Blijft geweldig sfeervol en spannend. Gewoon een heerlijke film.

Zelfs wanneer Carpenter op een laag pitje dwaalt, serveert hij al dan niet het nodige visuele of inhoudelijke genot. Zo ook in The Fog, die weliswaar kijkt en luistert als een Carpenter pur sang, maar ervaart als een Carpenter-light. Het scherpe oog voor klassieke mise-en-scene, secure opbouw en sfeervolle breedbeeldcomposities is zondermeer aanwezig, alsook de kenmerkende muzikale noot. En toch slaagt Carpenter niet in het opzet om van de opkomende mist een personage op zich te maken en deze enige angst in te boezemen. Het resultaat is een licht genietbare, maar allesbehalve iconische Carpenter.

2.5*

Behoorlijk spannende Thriller van de welbekende Carpenter.

The Fog is een behoorlijk knap gemaakte film. Qua angst gevend concept zeker niet de engste, maar toch is dit zo'n spannend gegeven wat je heus wel een kleine angst bezorgt. Jamie Lee Curtis was toentertijd al bekend in dit soort films, en dit is zeker een van de beste waar ze zich in bevond. Deze film is behoorlijk goed gelukt. Carpenter zet het op zijn manier neer, dus niet teleurstellend. 4,5.

Behoorlijk goed gemaakt thrillertje, met enkele schrijkmomenten, maar de film heeft volgens mij de tand der tijds niet overleefd. Toch één van Carpenter's beste na "The Thing"

Niet de beste van John Carpenter.

Een goed mysterieus ‘spook’ horror film. De film wordt goed opgebouwd. Hier en daar een goed schrikmoment. Bepaalde scènes zien er wat gedateerd uit maar als je geen inlevingsgevoel hebt moet je ook geen horrorfilms uit deze tijdsperiode gaan bekijken.

Het enige minpunt vind ik de relatie tussen Elizabeth Solly (Jamie Lee Curtis) en Nick Castle (Tom Atkins). Deze is zeer ongeloofwaardig en ook slecht geschreven. Ik bedoel het ene moment pikt Nick Elizabeth op als lifter en het volgende moment liggen ze in bed. Of is Nick zo`n rokkenjager. In Halloween 3 Season of the Witch had hij ook al een jongere geliefde. Komt misschien ook door het leeftijdsverschil tussen beiden.

En zoals gewoonlijks bij een Carpenter film is de muziek ook weer erg goed!

Heerlijk werk weer! Dit is m'n 7e Carpenter en het blijft echt genieten. Het is toch verschrikkelijk dat zo'n halve debiel als Frank Darabont niet om weet te springen met de mysterie van een mistbank. Neem een voorbeeld aan deze legende, wát een sfeer en spanning !

Van de fantastische soundtrack tot aan de vele sfeershots. Vooral het begin spreekt me enorm aan, vol spanning zie ik het aan. Carpenter doet dat zonder in een valkuil vol clichés te donderen, hij neemt zijn tijd en timed de momenten om je op te doen veren: perfect.

De mysterie die het geheel uitstraalt is een groot verdienste. Verder een lading interessante personages waar Barbeau je betoverd met haar dromerige stem (ook een grote factor in het eerste gedeelte!) en zelfs Jamie Lee Curtis doet het goed (geen fan).

Mooie 4.5* voor deze angstaanjagende mistbank, dijk van een klassieker.

Uiterst sfeervolle film met mooie shots, een typische Carpenter-score en een vermakelijk verhaal.

Voor gore, bloed en afgehakte ledematen bij je met The Fog aan het verkeerde adres. De spanning en mysterie wordt zorgvuldig opgebouwd door een zeer sterk begin. Halverwege zakt het geheel iets in vind ik maar weet zich richting het slot weer op te werken naar een prima eind. Het redelijke acteerwerk en geslaagde effecten maken dit niet de beste Carpenter maar zeker een film voor een avondje mysterie.

3*

Al vanaf de opening, met de eerste klanken van John Carpenter's beklemmende score en het verhaal over de gedoemde bemanning van een schip weet je dat je met een puike griezelfilm te maken hebt.

De film begint vrij snel met de eerste mysterieuze gebeurtenissen, die ook echt eng en onverwacht uit de hoek weten te komen met plotseling brekend glas, trillende voowerpen en meer van dat soort subtiele en minder subtiele schrikmomenten. De eerste aanval laat heel even op zich wachten, maar daarvoor wordt precies de juiste mysterieuze sfeer gecreëerd zodat deze scène op precies het juiste moment komt.

De mist is een echt personage, en hoe het door de straten rolt en de nacht oplicht is erg eng; het lijkt wel of het leeft. De sfeer wordt in aanloop naar de spookaanvallen perfect opgezet. Je weet nooit wanneer de bemanning opduikt, maar als ze dan uit de mist opdoemen, dat een heel palet van kleuren bevat, is het ook echt een verrassing. Hoe Carpenter met je verwachtingen speelt en de dreiging uit een compleet onverwachtte hoek laat komen is gewoonweg briljant. De spookbemanning komt nooit echt duidelijk in beeld, maar hun silhouetten die afsteken tegen de oplichtende mist in combinatie met hun rode ogen geeft alles een superenge sfeer mee.

De cast is een bonte verzameling van genreveteranen, zoals Jamie Lee Curtis als een compleet ander personage dan je verwacht als je Halloween nog in je hoofd hebt, en haar moeder Janet leigh in een minder grote, maar nog steeds fraaie rol. Adrienne Barbeau speelt in feite in haar eigen kleine film, en het is mooi gedaan dat je haar in het begin alleen als zwoele stem over de radio hoort. Ze acteert hartstikke goed, net als de rest van de cast eigenlijk. Niemand overdrijft het, want anders was de hele griezelige sfeer van de film weg; nee, ze gaan perfect om met het materiaal. Nancy Loomis was trouwens heel leuk, vooral haar geweldige levering van de woorden yes ma'am, het leukste grapje uit een verder vrij serieuze film.

Het verhaal is uiteindelijk niet zo heel bijzonder en wordt vrij simpel uit de doeken gedaan, maar het is wel geweldig spannend. De film is niet al te grafisch, maar de special effects zijn simpel en effectief, en de film eindigt met een lekkere laatste schok en een dialoog die een hommage lijkt aan the Thing from Another World. Dit is een lekker griezelig werkje van John Carpenter.

Gemiddelde horror, waarbij de sfeer de film moet redden. Een slaperig havenstadje wordt opgeschrikt, wanneer deze net haar 100-jarig bestaan viert. Het begint met heen en weer wiebelende meubelen en je kunt wel raden dat op het eind alle remmen los gaan. Redelijke griezelscenes hoor, maar heel erg uit het oog springen doet het niet. De muziek van Carpenter was overigens wel weer chill.

Voorspelbare film met leuke muziek, oogt allemaal wel mysterieus, vroeger eens in de bios gezien.

(letterlijk) Kleurrijke horror die het voor negentig procent van de sfeer en tien procent spanning moet hebben. The Fog is een erg leuk spookverhaaltje met een klassieke opbouw. Ditmaal zijn het zeelieden die op niet al te fraaie wijze aan hun eind gekomen zijn. Er zijn toch vrij veel acteurs die me doorgaans weinig doen, maar hier goed werk verrichten. Zo heb ik best genoten van onder andere Jamie Lee Curtis (mooi meisje in die dagen) en Adrienne Barbeau. Door de klassieke opbouw is The Fog een leuk sprookje, of misschien beter gezegd een kampvuurverhaal. De soundtrack is cool en het einde was best tof. Al met al niets wereldschokkends, maar voor de fans van eighties camp is dit een must.

Heel wat minder dan de betere Carpenters.

Sfeertje zit alvast goed, mede door het fijne camerawerk en de muziek. Daardoor werken de schrikmomenten nog wel redelijk. Erg spannend wil het echter niet worden, daar is het allemaal wat te gedateerd en achterhaald voor jammer genoeg. De mist die wat spanning moet verzorgen is soms niets anders dan een layover die over het shot wordt bewogen, zag er erg goedkoop uit moet ik zeggen.

Personages voegen ook niet veel toe. Juist dat was een van de sterkste punten in Halloween en The Thing. Zitten eigenlijk best veel personages in, maar wat zo'n Elizabeth daar nou bijvoorbeeld komt doen (buiten haar naam dan) is toch wel merkwaardig.

Gelukkig een vlot filmpje, maar niet al te denderend. 2.5*

Die Carpenter is geloof ik nogal weg van zichzelf; bijna vijftien minuten lang als de film bezig is gaat de '''voortiteling'' maar door, waarbij hij niet schroomt om zichzelf geloof ik minstens tien keer te noemen (hij vergat overigens de toiletjuffrouw).

Na een kleine anderhalf uur een toch wel tegenvallende Carpenter te hebben gezien ging ik dr vanuit dat de aftiteling wel geskipt zou worden, maar hij gaat gewoon weer lekker door.

(al vergat hij al weer de toiletjuffrouw).

Echt zoon conclusie die je tegenwoordig (veel te veel) leest;

''Boutfilm, maar visueel wel mooi''

Blurp.

Een tegenvaller. Had best wat verwachtingen, maar de film werd nooit echt eng of dreigend. Af en toe wordt de spanning aardig opgebouwd en het spel met schaduwen en de shots van het dorpje zien er mooi uit, maar het belangrijkste is toch dat de film een beetje eng is.

Het gevaar van de mist hangt me ook wat teveel in tussen prettig suggestief en weinig tonen en wat meer duidelijk het een en ander laten zien. En dan hebben de spookpiraten op het einde nog wat kinderachtig rode ogen ook. Wel een best leuke score van Carpenter. Niet meer dan een krappe 3.0* waard.

Opnieuw een heerlijke klassieker van Carpenter.

De hele gebruikelijke Carpenter cast komt weer opdraven in The Fog. Adrienne Barbeau (Escape From New York), Jamie Lee Curtis (Halloween), Tom Atkins (Escape From New York), Charles Cyphers (Halloween), Darwin Joston (Assault on Precinct 13)) en ik dacht zelfs even dat ik Donald Pleasence zag als de spooky verhalenverteller in het begin maar dat bleek hem toch niet te zijn. In ieder geval doen zet het allemaal wel aardig met als uitschieter toch wel Adrienne Barbeau. Ook opvallend is dat Jamie Lee Curtis dit keer niet de brave maagd is maar dit keer de wat losbandigere lifster (al acteert ze nog steeds een beetje als een houten plank) en ze springt zelfs met de eerste de beste kerel die haar oppikt het bed in. Dat die kerel net zo goed haar vader of opa had kunnen zijn doet er even niet toe.

De mist die over het water en het landschap trekt brengt gelijk een dosis sfeer mee (samen met de uitstekende soundtrack van Carpenter). Daarbij komt dat Carpenter met iets simpels als zombies/geesten die in de mist rondlopen gelijk een hoop spanning weet te creëren. De geesten blijven veelal slechts mysterieus in beeld en eigenlijk zie je ze nooit full screen maar dat maakt het alleen maar sterker en sfeervoller.

Carpenter heeft betere gemaakt maar ook The Fog is weer een heel erg lekker sfeervol werkje.

Goeie film waarin de bewoners van een kustplaatsje worden opgeschrikt door een mysterieuze mist. Het verhaal stelt niet veel voor en de mist is te vaag om eng te zijn. Echter weet John Carpenter een behoorlijk spannende sfeer te creëren (zijn eigen soundtrack draagt hier ook aan bij). Ook is de film gewoon goed opgebouwd en zakt hierdoor nergens in. Een nipte 3.5 sterren voor het duidelijk aanwezige vakmanschap van John Carpenter.

Lekker griezelen!!

Aardig griezelverhaaltje van Carpenter die met het kustdorpje en z'n muziek een rustiek en geladen sfeertje weet neer te zetten. Met enkele bizarre gebeurtenissen en het schimmenspel zit het ook wel snor met de spanningsopbouw, alhoewel het inmiddels niet meer zo koud wordt als de bewoners van Antonio Bay dat voelen. De executie laat ook wel wat te wensen over, het achterliggende verhaaltje spreekt me sowieso niet erg aan, maar tijdens het pakweg eerste uur proef je de dreigende zeelucht.

Ik moest bij die rode ogendirect denken aan Killzone!

Voor wie voldoende horrorfilms heeft gezien en wat van griezel- en schokeffecten weet, was deze film ook in 1980 al niet eng. Als mood piece voor fijnproevers echter heeft hij, dankzij zijn prachtige opnames (zeker in de fraaie transfer op mijn "2 disc edition" van RCV), bedachtzame tempo en onderkoelde vertolkingen, de tand des tijds opmerkelijk goed doorstaan.

De enige die overigens níét onderkoeld acteert is Janet Leigh, die in de eerste helft met haar assistente wellicht voor de komische noot moet zorgen. Maar met dat kapsel en die rode laarzen hoefde ze zich sowieso al niet in te spannen om komisch over te komen...

Lang geleden al eens gezien, en toen maakte hij veel indruk op me. Ik heb hem onlangs opnieuw bekeken, en de sfeer die Carpenter oproept mag er zijn. Natuurlijk is de film wat gedateerd, maar hoe de mist het stadje in komt rollen is nog steeds overtuigend. Leuk om hem weer eens te zien.

Twee uur geweest,alles donker en daar gaat ie weer voor de zoveelste keer.Blijft een geweldig,zeer sfeervol klein horror meesterwerkje.toch maar eens de blu ray aanschaffen........

Roger Thornhill schreef "zeker in de fraaie transfer op mijn "2 disc edition" van RCV" Dat is de versie die ik ook gezien heb en inderdaad de beelden zijn erg fraai,dat shot als Stevie Wayne de trap afloopt naar de vuurtoren,adembenemend.The fog lijkt ook nog steeds bij elke kijkbeurt beter te worden,in het miden van de jaren tachtig zat ik op 2,5 maar ik ga er nog een halfje bij doen zodat ik op 4,5 uitkom.Over de sfeer hoef ik het natuurlijk niet meer te hebben maar ook de cast maakt steeds meer indruk.Maar wat wil je ook met namen als Janet Leigh,Jamie Lee Curtis,Nancy Loomis,Hal Holbrook,Tom Atkins en Adrienne Barbeau,dat is een droomcast voor elke horror fan.Trouwens die Bennet in het begin dat is toch Carpenter zelf.......

Jawel, en 33 jaar later nog stééds niet uitbetaald...

Goed verwoord R.T., en tamelijk in de roos.

Ik vind The fog een van de weinige horrorfilms die ik oprecht 'mooi' kan noemen. Noem maar op, de sfeertekeningen, de muziek, de rustige opbouw, de ogenschijnlijke simpele maar effectieve beeldvoering (zie ook Assaut on precinct 13, Halloween en The thing - waarover je in wezen dezelfde opmerkingen kunt maken).

The funhouse van collega Tobe Hooper vond ik ook al zo oogstrelend 'mooi' op de een of andere manier.

Maar terug naar The Fog: er zit een zweem van poëzie in de film, tussen de regels door, dat zwart-romantische zoals in het beste werk van Edgar Allan Poe. Dat zie je zelden in films van dit genre.

Carpenters laatste echt goede film voor mij is Prince of darkness die, in de momenten van niet al te expliciet geweld, qua sfeer het niveau van The Fog bijna (ik zeg: bijna) evenaart.