Ten Minutes Older: The Trumpet (2002)

Onbekend.

Toch apart, want gezien de collectie aan namen is dit geen simpele omnibus. Niet echt mijn "scene" van regisseurs, maar toch allemaal namen met een zeker gewicht. Enkel Erice kende ik niet. Uiteindelijk op deze omnibus uitgekomen door Kaige Chen, maar vond het zeker geen ramp weer eens wat van de rest mee te pikken.

Kaurismäki is echt m'n regisseur niet. Ook dit filmpje vond ik niet te pruimen. Zag er lelijk uit, vreselijk nummer dat in het filmpje verwerkt wordt en een verhaaltje dat me nergens wist te boeien. Een zekere droogheid maakt het nog net niet compleet dramatisch, maar verder helemaal niks aan. 1.0*

Erice vond ik vooral te makkelijk. Gezien het thema is het wel érg cliché om een aantal generaties bij elkaar te zetten. Jammer want op zich visueel wel de moeite. Ook het eindtwistje vond ik aan de goedkope kant. 2.5*

Herzog vond ik het beste uitgangspunt hebben. Intrigerend, al vraag ik me bij hem altijd wel af of het echt is. Na The Wild Blue Yonder ook niet onterecht denk ik. Wat het uiteindelijk ook is, eigenlijk het enige filmpje dat iets intrigerends doet met het thema. 3.0*

Jarmusch is een regisseur met twee kanten. Soms wel tof, maar kan ook echte ondingen maken. Vooral als hij kleur schuwt is het meestal niet om aan te zien. Saaie zwart/wit (alweer), een personage dat niet boeit en verder veel niks. Na 5 minuten leken de 10 minuten plots héél lang te duren. 1.0*

Wenders levert het beste filmpje af. Op zich wel een boeiend regisseur (al is het niet iemand die ik echt héél hoog zie scoren), maar het trippy kortfilmpje is leuk en best grappig. VIsueel leuk (maar niet bepaald mooi) en luchtig, hoewel ook tot op zekere hoogte drukkend. 3.5*

Lee levert dan weer een stukje schaamteloze propaganda af. Los van wat er van waar is heb ik helemaal niks met dit soort docu-duw-het-in-je-strot werk. Jammer dat dat imago hem steeds meer gaat achtervolgen. 1.5*

Uiteindelijk dan Chen, die verrassend genoeg voor de komische noot zorgt. Leuk ideetje dat eenvoudig maar degelijk uitgewerkt wordt. Een vermakelijke afsluiter. 3.0*

Geen verkeerde omnibus dus. Had zeker wat meer ingezeten en vooral Kaurismäki en Jarmusch verknallen het geheel wat, maar daarnaast toch aardige filmpjes van Herzog, Wenders en Chen. Binnenkort maar eens achter dat andere deel aan denk ik.

2.5* voor het geheel.

En weer is het de regisseur waar ik vooraf het meeste verwachte , niet als Cello, degene die het minst levert. Jarmusch. Met een saai nikserig geval. Ook Spike Lee komt met mosterd na de verkiezingen van 2000-maaltijd en doet er niet veel mee.

De andere vijf hebben allemaal wel wat: Kaurismaki is heel erg zichzelf en vergeet alleen een beetje een punt te zetten. Erice zoekt het niet ver en is eenvoudig en best fraai.

Herzog wint de wedstrijd (is dit een dociumentaire of een mockumentary?) en speelt erg fijn met het uitgangspunt. Wenders is voor zijn doen bescheiden en lichtvoetig en is onverwacht leuk. Kaige Chen situeert het geheel in het enorm snel veranderende Peking met een nog lichter filmpje.

Bij The Cello was het 4-4 maar hier is het zomaar 5-2 voor de filmpjes die een mooie voldoende halen. En hiermee heb ik alle aan Jarmusch gecrediteerde films op de site gezien.