Ten Minutes Older: The Trumpet (2002)

Waarschijnlijk spijtig dat ik Cello eerder heb gezien, want dit vormde toch wel een bedroevend allegaartje aan films.

Als eerste Aurismaki, die ik slechts eerder kende van Ariel. Het segment is echter onherroepelijk van dezelfde maker. Onmiskenbaar overeenkomstige mise-en-scène en gortdroge benaderingswijze. De inhoud is verder niet heel erg boeiend, vooral een momentopname met mensen die levens geleefd hebben en waarvan hun toekomst voor ons als kijker in het duister tasten blijven valt. Mede door het aardige nummer dat een groot deel van de speeltijd in beslag neemt een 2.5*

Als tweede de voor mij onbekende Victor Erice. Een zwart/wit registratie van een rustig plattelandsleven, met wel een hele letterlijke invulling van de opdracht. Foto’s voor de nodige nostalgie en een geboorte als symboliek voor de toekomst. Jammer, want ik houd normaliter wel van een dergelijke aanpak. 2*

Derde filmpje was van Werner Herzog, die zijn Aquirre fascinatie nog niet van zich af heeft kunnen schudden. Het filmpje is documentaire achtig, met als onderwerp de privatisering van een Braziliaans regenwoud. In dat opzicht deed het me dan ook wel enigszins denken aan Cannibal Holocaust, met een primitief volk dat blootgesteld wordt aan de invloeden van de wereld zoals wij die kennen. Zeer aardig allemaal en ben zeer benieuwd in hoeverre dit filmpje fictief was. 3.5*

Daarna was Jarmusch aan de beurt. Een regisseur dat me over het algemeen met een gemengd gevoel achter laat. Dit kleine filmpje deed het echter totaal niet voor mij. Wederom zwart/witte fotografie, maar een ontzettend saaie setting, een mijmerende actrice en flauwe dialogen. Het ‘gevoel’ kwam totaal niet over en je zou haast denken dat dit een haast klus was. 1*

Als vijfde het filmpje van Wim Wenders, mijn favoriet. Een man eet een paar koekjes en legt vervolgens zijn weg naar huis trippend af. Visueel erg geinig en vooral herkenbaar in beeld gebracht. Leuke effecten zonder te overdrijven met bijv. paarse olifantjes. 4*

Het filmpje van Spike Lee deed me niet zoveel. Documentaireachtig politiek gezever over de verkiezingen van Gore en Bush, waar Moore wellicht nog zijn inspiratie uit gehaald heeft. Vooral nu is het allemaal alweer wat achterhaald. 2*

Gelukkig was het laatste filmpje van Chen Kaige weer heel wat genietbaarder. Vreemde ingetogen Chinese humor, maar het werkte op zich wel. Niet heel vernieuwend, maar verder wel onderhoudend. 3*

Al met al een grote teleurstelling na het stillistisch veel interessantere Ten Minutes Older: The Cello. Toch raad ik je aan om eerst deze te zien om enig teleurstelling te voorkomen. Of misschien beter om Trumpet helemaal te skippen en het alleen met Cello te houden.

De eerste 2 filmpjes zijn leuk en bijzonder. Aki met zijn typische droge humor en Erice verbaasde mij met zijn stijlvolle zwijgzame film. Daar wil ik wel meer van zien. Herzog viel tegen, evenals Wenders. Lee was bedroevend en Jarmusch niet veel beter. Het einde van Kaige was vooral grappig.

Zonder ondertitels heb ik hem op mijn pc, is deze ergens op dvd te krijgen?

Stuk van Erice is bijzonder met alle genraties gevangen in tien minuten waarin zowel het persoonlijke verhaal van liefde en zorgzaam- en genegenheid naar voren komt als het geheel waarin het zich afspeelt: aan de vooravond van de Spaanse Burgeroorlog. Heel simpel en zeer aangrijpend. Verder maakte Wenders een aardige bad trip die een heel andere invulling geeft van 'tien minuten' en als contrapunt geeft het stukje van Jarmusch dan weer het tegenovergestelde: 10 'lege' minuten.

Hoewel misschien wat makkelijk bedacht is het Herzog (ondanks zijn alom aanwezige simplistische verklaringen en gevolgtrekkingen) die het meeste indruk maakt met zijn eenvoudige opmerking dat een simpel Amazone volk zonder het te weten in één seconde honderden jaren in de tijd vooruit gekatapulteerd wordt. Beter had je het begrip tijd in tien minuten niet kunnen vangen.

Vreemd genoeg is de waardering van deze omnibus veel lager dan die van 'The Cello' - ik vond deze over de hele linie een stuk beter.

Ten Minutes Older: The Trumpet

Dit eerste deel van de korte-film-marathon die Ten Minutes Older heet, kent een enorme variatie in stijlen en invalshoeken op het thema ‘tijd’, waardoor elk filmpje de kans krijgt op zichzelf beoordeeld en bewonderd te worden. En het gaat hier ook om regisseurs die een sterke eigen stijl hebben. Kaurismäki begint gelijk cool, en een beetje enigmatisch. Erice brengt het absoluut mooiste filmpje uit het hele project. Het beeld, het geluid, het ritme, het verhaal… alles staat als een huis en slaat in als een bom. Daarna gooit Herzog het gelijk weer over een heel andere boeg met een kleine docu die zo boeiend is dat alles in een minuut al voorbij lijkt te zijn. Tijd is relatief. Jarmush en Wenders doen hun ding, met schijnbaar gemak, maar toch weer erg cool. Spike Lee moet je van houden denk ik. Inhoudelijk is zijn bijdrage ondertussen wel het meest verouderd. En Kaige was dan, ik herhaal mezelf, weer heel anders. Raakte me ook wel wat minder, maar heeft een mooi klassiek verhaal over een grote stad in voortdurende verandering.

Ten Minutes Older: The Cello

Is een experimenteler en filosofischer geheel. Verwarrender. Of gewoon onevenwichtiger? Soms ook wel heel erg sterk en dan denk ik met name aan Schlöndorff en Radford. Soms té op zichzelf staand. Zo doet Figgis zijn Timecode film (wel toepasselijk) een beetje over en Denis een voorstudie van haar volgende film L’intrus. Menzel brengt een ode aan een acteur die bij weinig mensen heel bekend zal zijn. Het wisselt allemaal wel weer leuk af, maar voegt het wat toe? De korte verhaaltjes van Bertolucci en Szabó zijn gewoon leuk. En dan blijft de afsluiter Godard nog over, die in zijn bekende stijl weer een kort ‘essay’ toevoegt dat de film versterkt en een mooi einde geeft. Inhoudelijk doet deze helft veel meer met het thema, maar de afwisseling verzwakt het geheel hier juist een beetje, waar het bij the Trumpet constant verfrissend werkte.

Aangezien tijd wel een van de basisthema’s van de cinema is en er nog genoeg instrumenten zijn, mogen ze van mij nog wel eens een nieuwe maken… Ten Minutes Older: The Harp?? Laten ze dan wel ook Grandrieux uitnodigen, die in Sombre toch al een soort ode bracht aan de originele “ten minutes older”!

Onbekend.

Toch apart, want gezien de collectie aan namen is dit geen simpele omnibus. Niet echt mijn "scene" van regisseurs, maar toch allemaal namen met een zeker gewicht. Enkel Erice kende ik niet. Uiteindelijk op deze omnibus uitgekomen door Kaige Chen, maar vond het zeker geen ramp weer eens wat van de rest mee te pikken.

Kaurismäki is echt m'n regisseur niet. Ook dit filmpje vond ik niet te pruimen. Zag er lelijk uit, vreselijk nummer dat in het filmpje verwerkt wordt en een verhaaltje dat me nergens wist te boeien. Een zekere droogheid maakt het nog net niet compleet dramatisch, maar verder helemaal niks aan. 1.0*

Erice vond ik vooral te makkelijk. Gezien het thema is het wel érg cliché om een aantal generaties bij elkaar te zetten. Jammer want op zich visueel wel de moeite. Ook het eindtwistje vond ik aan de goedkope kant. 2.5*

Herzog vond ik het beste uitgangspunt hebben. Intrigerend, al vraag ik me bij hem altijd wel af of het echt is. Na The Wild Blue Yonder ook niet onterecht denk ik. Wat het uiteindelijk ook is, eigenlijk het enige filmpje dat iets intrigerends doet met het thema. 3.0*

Jarmusch is een regisseur met twee kanten. Soms wel tof, maar kan ook echte ondingen maken. Vooral als hij kleur schuwt is het meestal niet om aan te zien. Saaie zwart/wit (alweer), een personage dat niet boeit en verder veel niks. Na 5 minuten leken de 10 minuten plots héél lang te duren. 1.0*

Wenders levert het beste filmpje af. Op zich wel een boeiend regisseur (al is het niet iemand die ik echt héél hoog zie scoren), maar het trippy kortfilmpje is leuk en best grappig. VIsueel leuk (maar niet bepaald mooi) en luchtig, hoewel ook tot op zekere hoogte drukkend. 3.5*

Lee levert dan weer een stukje schaamteloze propaganda af. Los van wat er van waar is heb ik helemaal niks met dit soort docu-duw-het-in-je-strot werk. Jammer dat dat imago hem steeds meer gaat achtervolgen. 1.5*

Uiteindelijk dan Chen, die verrassend genoeg voor de komische noot zorgt. Leuk ideetje dat eenvoudig maar degelijk uitgewerkt wordt. Een vermakelijke afsluiter. 3.0*

Geen verkeerde omnibus dus. Had zeker wat meer ingezeten en vooral Kaurismäki en Jarmusch verknallen het geheel wat, maar daarnaast toch aardige filmpjes van Herzog, Wenders en Chen. Binnenkort maar eens achter dat andere deel aan denk ik.

2.5* voor het geheel.

En weer is het de regisseur waar ik vooraf het meeste verwachte , niet als Cello, degene die het minst levert. Jarmusch. Met een saai nikserig geval. Ook Spike Lee komt met mosterd na de verkiezingen van 2000-maaltijd en doet er niet veel mee.

De andere vijf hebben allemaal wel wat: Kaurismaki is heel erg zichzelf en vergeet alleen een beetje een punt te zetten. Erice zoekt het niet ver en is eenvoudig en best fraai.

Herzog wint de wedstrijd (is dit een dociumentaire of een mockumentary?) en speelt erg fijn met het uitgangspunt. Wenders is voor zijn doen bescheiden en lichtvoetig en is onverwacht leuk. Kaige Chen situeert het geheel in het enorm snel veranderende Peking met een nog lichter filmpje.

Bij The Cello was het 4-4 maar hier is het zomaar 5-2 voor de filmpjes die een mooie voldoende halen. En hiermee heb ik alle aan Jarmusch gecrediteerde films op de site gezien.