Madame De... (1953)

Mooie film, met enkele prachtige scenes. Toch was het allemaal een beetje traag.

Ondanks mijn "hekel" aan kostuumdrama's toch van genoten!

3*

Wat is het toch met die mensen uit de rijke klasse van de 19e eeuw? Als ik de films mag geloven hadden ze maar één ding aan hun hoofd: liefdesrelaties beginnen die hun eer kunnen bederven, terwijl ze hun status en weelde gebruiken als masker voor hun gevoelens. Ik heb intussen het gevoel dat dit het enige plot is dat in films als deze gebruikt wordt (of in ieder geval negen op de tien films) en eerlijk is eerlijk, ik heb er zelden veel aan gevonden, maar ik merk dat ik het nu wel gewoon gehad heb. Het milieu spreekt me simpelweg niet aan en die facades om de emoties te verbergen zijn in iedere film hetzelfde, net als de vrouwen die altijd weer zenuwinzinkingen krijgen (en er meestal, zoals hier, aan sterven; niet dat ik de indruk heb dat dit in het werkelijke leven vaak gebeurt, laat staan op manieren zoals in deze film afgebeeld wordt).

Misschien is het een beperking van mezelf dat ik me er niet in mee kan gaan. Het zij zo, maar nadat na de charmante openingsscènes met de oorbellen de liefdesrelatie met Donati geïntroduceerd werd verloor ik mijn interesse. Ik had veel van deze film verwacht, dus ik probeerde te zien wat er boeiend aan was om dit verhaal weer opnieuw verteld te zien worden, maar het mocht niet baten, puur omdat ik niet kon meeleven met de personages. Verder zag ik wel waarom de film zo goed bevonden wordt. Filmisch is het schitterend, met dank aan Ophüls die zijn camera niet stil kan houden en die het liefst door de kamers laat zwieren. De belichting is ook geweldig. Een prachtige film om naar te kijken en ook te luisteren. Verder zie ik ook wel de extra lagen die Ophüls soms geeft aan het verhaal, dankzij zijn oog voor detail. Het is het uiterlijk dat complete verveling voorkwam, evenals het uitstekende spel van de drie hoofdpersonen (de mannen hier meer dan de vrouw, wat in dergelijke films nogal eens andersom is). Maar tot nu toe vind ik alleen The Age of Innocence een echt boeiende variant op dit verhaal.
3*

Best een goede film, deze kennismaking met Max Ophüls beviel best.

De film is erg mooi gefilmd en vooral het dynamische van de camera valt vaak op. Ik kon me goed inleven in het verhaal en ondanks dat het een kostuumdrama is, waar ik meestal niet zo van houd was het bij vlagen toch behoorlijk boeiend.

De film is redelijk traag, maar ook dat is geen bezwaar. De dialogen en acteerwerk zijn goed, alleen irriteerde ik me af en toe aan onze hoofdrolspeelster, maar dat kwam meer door het personage dat ze speelt.

3,5*

Na het heel behoorlijke Letter from an Unknown Woman het andere hoogaangeschreven werk van Ophüls gezien. Dit kostuumdrama vond ik echter een behoorlijke tegenvaller. Mevrouw heeft veel schulden en verkoopt haar oorbellen, die ze als cadeau had gekregen van haar man. Met dat soort acties ontketen je ook een groot drama! Ondertussen keren die oorbellen weer terug naar mevrouw en tsja, dat maakt het er allemaal niet gemakkelijker op natuurlijk. Ik vond het maar suffig en ik denk dat ik deze film geslaagder had gevonden, wanneer er meer een klucht van gemaakt werd.

De avonturen van een paar kostbare oorbellen vormen de rode draad in een buitenechtelijke driehoeksverhouding.

Een romantische, soms een beetje dramatische film, maar... drama met een knipoog. Solide acteerwerk, zeker van Vittorio de Sica.

De schitterende jurken van de charmante Danielle Darrieux zijn het bewijs dat wespentailles wel degelijk bestaan. Darrieux is trouwens bij mijn weten de actrice met de langste filmcarrière. Tussen 1931 en (vooralsnog ?) 2010 stond zij 79 jaar voor de camera's !

Uitstekend, rustig camerawerk, met veel oog voor het detail in deze wit-zwart-film die als een soort vaudeville overkomt, ook wel dramatiek inhoudt maar toch in feite spot met de stupideit van de rijken.

Danielle Darrieux is adorable zoals meestal, haar twee mannelijke tegenspelers zijn klassebakken. De Sica heeft zo'n ernstige Charles Chaplin-allure.

Tja... Kan me moeilijk ontdoen van het idee dat ik 100 minuten heb zitten kijken naar de grillen van een verwend nest met misselijkmakende aanleg voor hysterie, zelfmedelijden en theatraliteit. Haar laatste scene is hier misschien wel het mooiste toonbeeld van; let er maar op hoe ze nog gauw teruggaat naar de koets voor haar schaaltje om te doen alvorens ze haar neergeschoten minnaar tegemoet snelt om dan een hartaandoening na te bootsen en haar nanny (dewelke wellicht dubbel zo oud is en mogelijks wel hartlijder is) de berg op te sturen... Zum Qotsen allemaal. Film over romantiek en in het begin van de 20e eeuw komt al gauw over als film over vrouw met persoonlijkheidsstoornis in het begin van de onze. Gelukkig konden het cynisme van de generaal en de majestueuze decors nog iets recht trekken. 2.5*

Een quasi inhoudsloos melodrama waarin de vrouw van een generaal verstikt in de vacuüm getrokken leefwereld van de bovenklasse. Het hoofdpersonage is niet het typische onschuldige lammetje dat doorlopend wordt geteisterd, maar er is wel sprake van een disfunctioneel huwelijk, een hopeloze 'fling', sociale druk, een gevoel van gevangenschap, enzovoort. Ook aanwezig is de kenmerkende oppervlakkigheid en het gebrek aan karakterontwikkeling dat men probeert te verbergen achter set design en kostumering. Ik heb gelijkaardige producties gezien waarbij ik een bijna perverse belangstelling kon ontwikkelen, maar in dit geval was enige vorm van enthousiasme van mijn kant volledig afwezig. Dit is huilen met de pet op. Het verhaal is graatmager en sleept zich aan een tergend langzaam tempo richting eindmeet. Zowel de driehoeksrelatie als de oorbellen creëren wat onderliggende spanning, maar zakken uiteindelijk als een mislukte soufflé in elkaar. De personages laten me Siberisch koud. 'Madam' zelf is een ergerlijke trut die ik liever onder de trein zag belanden. Wat De Sica hier te zoeken heeft zal me eveneens een raadsel wezen. Zijn blinde obsessie is zoals verwacht niet te doorgronden. Dit genre heeft baat bij (te) dik aangezet acteerwerk, charismatische acteurs en een spanningsopbouw die leidt tot sensationele conflicten. Madame de... is duf, gedateerd en een verspilling van mijn tijd. Het bij wijlen elegante camerawerk verandert hier helaas weinig aan.

Ik heb het al vaker geroepen, maar niemand kon zo mooi beweging filmen als Max Ophuls. Visueel heeft Ophuls me zoals altijd volledig zelfs al is hij hier net wat meer restrained dan in voorganger (en nog iets mooiere) Le Plaisir. Ophuls neemt ons in zijn laatste films mee naar een fantasiewereld die nooit bestaan heeft waar hij op een ingehouden manier iets maakt wat het midden houdt tussen een drama of errors (een komedie is het niet) en een tragedie waar de diepere oorzaken (waarom moet Madame eigenlijk haar oorbellen verkopen?) fascinerend onbeantwoord blijven. Ik heb weer genoten.

Net zoals Le Plaisir is dit een film die best z’n charmes heeft en dat is vooral te danken aan het heerlijke camerawerk van Ophüls. De bewegingen die hij registreert en dan vooral tijdens de dansscènes zijn toch wel bijzonder.

Verder is het geen al te bijzonder verhaal rond liefdesproblemen bij mensen uit de hogere Franse kringen, waarbij het verloop van de oorbellen van de barones centraal staat. Iets bijzonders heb ik niet kunnen ontdekken in heel het verhaal en het soms theatraal acteren van de barones met het veelvuldig flauwvallen heb ik er maar bijgenomen.

Ik twijfel hier tussen een 2.5* of 3*. Bijzonder was het niet, maar slecht ook niet. Ik heb me er nog redelijk mee kunnen vermaken, dus Ophüls verdient het voordeel van de twijfel.

3*