Hellgate (1989)

Redelijk filmpje met overduidelijk jaren '80 horrorsfeertje. Plot, uitvoering en acteerwerk zijn flink matig, maar hier en daar kent de film eigenlijk nog best een paar geinige over-the-top momenten. Het plot boeit eigenlijk niet, het is dat sfeertje en die paar scènes die het 'm doen.

Inderdaad gewoon een lowbudget film. Absurde film. Raar dat mensen zo'n films uberhaupt willen maken... Maar toch valt het nog mee om te zien. Ik heb al erger films tegengekomen. Bizarre scenes ook met die goudvis en de schildpad...

Troep. Acteerwerk lijkt nergens op, de effecten zijn waardeloos en het verhaal is niet iets om over naar huis te schrijven. De make-up en kostuums leken af en toe op slechte carnavalsoutfits en van spanning was al helemaal geen sprake. Hier en daar een grappig moment maar meer is het ook niet.

Er wordt nog redelijk goed geprobeerd een mysterieus sfeertje te creëren, maar Hellgate verliest zich te vaak in vervelende humor (bij de goudvis-scène moest ik wel even lachen) en de daarbij behorende weinig zeggende personages. De VHS-hoes vermeldde dat we hier te maken zouden krijgen met dezelfde SFX-team van Hellraiser, maar daar komt maar erg weinig van terecht, wat een afknapper was. Toch nog twee puntjes voor een aardig sfeertje.

2*

Hmm, lekker hoor! Mistige, nachtelijke filmsets met blauw geschminkte doden en ontploffende goudvissen. Fijne (bovennatuurlijke) 80's horror. Wellicht wat 'zuinig' gevuld, maar met enorm veel sfeer en het nodige naakt/verleiding. Wellicht wat te tam om echt hoog te eindigen, maar hoe dan ook een fijn traditioneel filmpje.

Hellgate is een horrorfilm uit het staartje van de jaren '80, maar een aantal kleine pluspunten maken hier geen essentiële film van.

De special effects waren trouwens best wel aardig. De hoogtepunten waren de ontploffende goudvis en de op een vreemde manier erg enge ge-reanimeerde schildpad. De in mist gehulde sets waren ook wel mooi, maar niet genoeg om het trage verhaal echt boeiend te maken. Het concept was best wel aardig, maar het werd al snel stuurloos.

De personages zijn misschien wel de vervelendste die ik in tijden gezien heb. Ze maken slechte grappen, praten tegen elkaar met bizar lange pauzes, en nemen de meest knotsgekke beslissingen. Die acteerkunsten lagen trouwens aan het feit dat de film helemaal niet in de VS maar in Zuid-Afrika gemaakt is.

Het meest fascinerende aan de film vond ik de verschijning van Abigail Wolcott als de bloedmooie, verleidelijke Josie. Ze praatte af en toe op dezelfde rare wijze en toon als de rest, maar dat gaf haar juist een onschuldige, mysterieuze kwaliteit. Ze had prachtige indringende blauwe ogen die extra mooi uitkwamen door de witte make-up. Ze had ook een prachtig lichaam en was niet te beroerd om dat te laten zien.

Maar Wolcott was echt één van de schaarse highlights in een voor de rest matig '80's product. Want horror uit de jaren '80 mag dan één van mijn favoriete genres zijn, matig blijft matig...

Twee mannen en twee vrouwen in een spookstadje waarin elke vreemdeling door de vader van een vervloekte jonge vrouw wordt neergeschoten. Een ander gevaar schuilt in een lichtgevend kristal dat de doden tot leven kan wekken. Een object dat in plaats van een sinistere sfeer vooral een sfeer creëert waarin de lachspieren ten volle kunnen worden benut. Zo is er een scène met een goudvis die hilarisch is terwijl die waarschijnlijk als angstaanjagend zou moeten worden beleefd. Dezelfde vrolijkheid overviel me tijdens een enge scène met een agressieve schildpad. En zo waren er gelukkig meer momenten die vrolijk wegkeken.

Hellgate is geen goede film en het beste is om alle ellende die voorbijtrekt dan maar lachend te ondergaan. In Hellgate gebeuren stompzinnige, saaie en zinloze dingen. Soms ook gebeurt er helemaal niets. De spanning is ver te zoeken. Het acteerwerk is slecht. De speciale effecten zijn lachwekkend en had men net zo goed niet kunnen inzetten. Niet helemaal waar. Eén scène is best ok en is een positieve verrassing in de film. Het gaat om een bloedige wurging die een leuk stukje gore oplevert.

Zoals het een film uit de jaren 80 betaamt, is er nog een beetje bloot te zien. Gezien het niveau van de film zou je smakeloosheid of naaktheid uit de categorie der koeienuiers verwachten, maar dat is niet zo. Het bloot is eigenlijk veel te verfijnd voor een film als Hellgate en is zowaar een tweede fijne verrassing. Verder is Hellgate een erge film. Stompzinnig verhaal. Slecht acteerwerk. Geen sfeergevoelig camerawerk. Het is ach en wee. Gelukkig valt er wat te lachen.