The Danish Girl (2015)

Duidelijk dat dit niet de topper is geworden die men misschien had verwacht vooraf, maar ik snap de lage ratings op IMDB en Moviemeter ook niet helemaal. Het verhaal is wat te traag en er had wellicht meer uitgehaald kunnen worden, maar de film weet toch wel degelijk de nodige snaar te raken. Het is een interessant thema en een verhaal dat ik nog niet kende. Maar uiteindelijk zijn het de acteerprestaties waar de film om draait. Redmayne is wederom een absolute kanshebber voor de Oscars. Vind het wat makkelijk om te zeggen dat het een typische Oscar rol is, want het is gewoon een ijzersterke performance. En Vikander...Ben sinds afgelopen jaar helemaal verkocht en ze is wederom fenomenaal. Verder is de score ook wel heel erg mooi.

3.5*

Goed acteerwerk van Eddie Redmayne, maar ongeveer halverwege ging er bij mij iets knagen. Iets klopte er niet aan dit verhaal.

Achteraf kwam ik erachter dat het script.. of liever gezegd het boek de feiten op een opzichtige manier verbogen heeft zodat het netjes in het beproefde Oscar-tragedie formaat paste.

Dat gebeurt natuurlijk constant, maar hier werd het gekenmerkt door onverdiend melodramatisch gedoe, met die sjaal als dieptepunt.

Oh, en Lili en Gerta leefden gelukkig samen in Parijs als een lesbisch stel. Waarom is dat er volledig uit geknipt?

En dat in een tijd waarin er juist eindelijk openheid bestaat over transseksualiteit etc. Ontzettend krom. Ik had zo'n staaltje revisionisme eerder verwacht in de jaren 80 of 90.

Vikander doet met haar rol wat ze kan, maar haar personage is gewoon matig geschreven. Niet haar schuld natuurlijk. Maar jammer.

Deze film graag een keertje overdoen, maar dan met het echte verhaal, zonder kleinburgerlijke censuur.

Eddie Redmayne is miscast als Eimar/Lily in dit historische drama over de eerste persoon die een operatie onderging om een vrouw te worden. Hoe bizar het ook klinkt in een film waarin een man ontdekt dat hij veel liever als vrouw door het leven wil gaan, Redmayne geeft een one-note-performance. Hij kijkt naar de grond, lacht verlegen, knippert met de ogen en laat de onderlip trillen. Eimar is vanaf het begin zo vrouwelijk, dat het ongelofelijk is dat niemand ook maar enig vermoeden heeft van zijn seksualiteit. Joseph Gordon-Levitt, Mark Ruffalo of Channing Tatum waren er ongetwijfeld beter in geslaagd de complexiteit van Eimars identiteitscrisis te vatten. De film wordt gered door het uitstekende werk van Vikander, die wel weet te overtuigen in de veel moeilijke rol als de echtgenote die aanvankelijk haarzelf de schuld geeft van de huwelijkscrisis, maar toch de belangrijkste steunpilaar wordt van haar echtgenoot.

Moeizaam.

Ik maakte me bij voorbaat al wat zorgen over de casting van Redmayne in weer een aparte, speciale-karakterrol. En dat kwam ook wel wat uit - teveel is overduidelijk geen goed ding, en het was echt beter als er iemand anders was gezocht voor de hoofdrol - en dat had misschien ook voorkomen dat het geheel zoals nu wat krampachtig overkomt als een poging hoog te scoren bij de Oscars. Ik heb in ieder geval nogal wat moeite gehad m'n gezicht in de plooi te houden bij wat ergens in mijn achterhoofd lijkt op Stephen Hawking met een jurk aan.

Dat helpt vanzelf niet om de film makkelijk naar waarde te schatten, en dat zat me zeker in de aanloop nogal dwars - en met het wat oppervlakkige gedoe in het begin dat even vooral om jurken en makeup lijkt te gaan kreeg ik zelfs even het idee om de zaal maar uit te lopen. Maar het werd later net wel een tikkie interessanter en bouwt na het zwakke begin eigenlijk fraai op tot en met dat de dokter zijn werk gaat doen.

Waarmee het op een tamelijk interessant en nog steeds voor mij volstrekt oninzichtelijk levensverhaal lijkt neer te komen - van de letters in LGBT vind ik de T toch verreweg het moeilijkste om iets van te begrijpen, en waar de film wel een paar handvaten geeft die aanzet geven om begrip op te kunnen brengen, begrijpen is echt nog iets heel anders. Maar wat me dan weer onbegrijpelijk is is dat het 'echte' verhaal in het achterliggende boek en deze film geromantiseerd is. Dat doet aan de 'echte' Lili Elbe geen recht, en komt eigenlijk ook nogal als beledigend voor het publiek op me over dat we deze opgeleukte historie als de waarheid opgedist krijgen.

Vandaar, moeizaam. En daar kan ik dan nog wat makkelijke opmerkingen bij maken in de trant van 'Vikander speelt mooi' of 'de locaties zijn schitterend' maar minder moeizaam wordt het daar niet echt van.

Mooi geschoten en prima geacteerd (ook al valt Redmayne een beetje in herhaling), maar er had meer in gezeten. Het verhaal erachter en het onderwerp had een hele boeiende film kunnen opleveren maar de film voelde op veel punten 'rushed'. Er werden veel punten en situaties aangestipt maar nooit echt uitgediept. Dit weerhield de film om echt interessant te worden voor me. Met als bijkomend gevolg dat hij me ook niet echt raakte.

Alicia Vikander was overigens een lust voor het oog. Wat een mooie dame.

The Danish Girl is een prima film met een mooi verhaal, maar meer dan dat is het eigenlijk ook niet. Het verhaal van Lili wordt nergens echt aangrijpend en dat vind ik wel een belangrijk element bij een ontroerend onderwerp als dit is. Alicia Vikander doet flink haar best en zet een goede rol neer waarmee ze zorgt voor enkele emotionele momenten, maar Eddie Redmayne voelde veel te eenzijdig aan als Lili. Je hebt Redmayne die gewoon een beetje verlegen zit te lachen anderhalf uur lang en dat maakt het zowat onmogelijk om echt mee te leven met het personage. Dat is echt een groot gemis in deze film.

*3

Tegenvallende film die weinig emotie oproept. Gezien het onderwerp wel wat vreemd.

Centraal in het verhaal staat de waargebeurde man-vrouw transformatie van Einar Wegener.

En dat zullen we weten ook. Het personage eist vanaf de eerste minuut alle aandacht op, wat ten koste gaat van de overige rollen. Die steken tegenover zoveel aandachttrekkerij helaas nogal bleekjes af.

De andere personages krijgen nauwelijks kans zich van het Einar-personage los te weken en zich zelfstandig te ontwikkelen. Alle acties en emoties die zij tentoonspreiden staan in dienst van de hoofdrol. Inhoudelijk blijven ze vlak.

Het draait dus om Redmayre als "leading lady". Zijn acteerprestatie is niet geweldig. Redmayre acteert met maniertjes. Een verlegen lachje. Een paar vrouwelijke gebaartjes. Het personage is behoorlijk hol. Met al die maniertjes begon het karakter op den duur behoorlijk te irriteren en wekte weinig sympathie op. Een miscast, wat mij betreft.

Het vleugje sympathie dat er wel is, gaat uit naar Vikander die opgescheept zit met een psychotische egotrippende man. Toch knap van deze actrice om dat in haar oppervlakkige rol voor elkaar te krijgen.

Door het vlakke spel en de weinige inhoud van de personages, komt de hele affaire tamelijk koud en afstandelijk over. Van empathie is geen sprake. Geen inleving. Geen medelijden. Wel van kille beschouwing en soms zelfs van desinteresse.

Meer emotie wordt opgeroepen door het camerawerk. Mooie gestileerde shots van wolkenpartijen, van ruwe natuur en van het indrukwekkende decor van de wereld uit de jaren '20.

Verder een prachtig gestileerde cinematografie. Elk frame is gekaderd als een schilderij. Mooi hoor.

Na het zien van de film kwam ik erachter, dat de regisseur heeft gekozen voor een andere chronologie en zelfs bepaalde significante zaken uit de geschiedenis heeft weggelaten. Jammer, denk ik. Waarschijnlijk is de film door deze keuzes nu meer oscarwaardig. Walgelijk.

De actualiteit en de acteurs meehebben, betekent niet automatisch een goede film. The Danish Girl overstijgt echter dankzij de krachtige rollen van Redmayne en Vikander het doorsnee Hollywood drama.

Mijn aanvankelijke enthousiasme voor de film uitkwam, werd na de trailer en eerste geluiden al snel iets getemperd. Zien hoe Suffragette (2015) haar thematiek verkwanselde, deed mijn verwachtingen ook geen goed. Hoewel regisseur Tom Hooper geen meester van het kleine gebaar leek met The King's Speech (2010), viel die film bij mij toch heel erg goed, wellicht niet geheel toevallig door een aantal zeer innemende rollen. Het was dan ook een verrassing om te constateren dat The Danish Girl op dat vlak toch iets fijnere penseelstreken gebruikt.

Wie enigszins weet waar het verhaal over Einar Wegener naartoe gaat, ziet de tekenen al aankomen. In hoeverre die subtiel in beeldtaal zijn omgezet valt te debatteren, maar het is vooral de innerlijke worsteling van Wegener die niet weet om te gaan met zijn conflicterende gevoelens, die je als empathiserende kijker grijpt. Het moment bijvoorbeeld dat zijn vrouw hem een jurk laat passen omdat haar model niet op komt dagen. De emoties op zijn gezicht: Eerst een ongemakkelijke lach, gevolgd door een onvermoed gevoel. Schrik. Interesse. Twijfel. Verkenning. Angst. Hunkering.

Eenieder die de trailer en poster gezien heeft, weet dat daarmee de geest uit de fles is...

De tekenen die de aanwezigheid van Lili (zoals Einar zijn andere kant noemt) tonen voordat hieraan toegegeven wordt, zijn omgekeerd evenredig aanwezig nadat Einar zich overgeeft aan zijn gevoel. Zelfs wanneer zijn vrouw Gerda (een wederom imponerende Vikander) na al haar geduld smeekt om even haar man te zien en Lili daar voor haar in meegaat, zié je in Redmayne's lichaamstaal dat dit niet langer dezelfde persoon is, wanneer hij zijn mannenkleren weer aan heeft. En Gerda ziet het ook.

Wie de Amerikaanse persperikelen omtrent Bruce Jenner gevolgd heeft vorig jaar, weet dat het nog steeds een hoop losmaakt. Het verhaal van Einar Wegener, en de manier waarop Hooper het vertelt, raakte mij een stuk meer dan ik van (laten we eerlijk zijn) aspirerend Oscar Bait had verwacht. Een mooie score van Alexandre Desplat en treffende cinematografie van Danny Cohen maken het af. Het camerawerk maakt gretig gebruik van het 'tafereel' perspectief dat we uit de schilderkunst van die tijd kennen, en dat werkt prima. De sporadische fish-eyeshots die dat enigszins teniet doen, vergeven we hem dan maar.

Helaas zijn het diezelfde ogenschijnlijke Oscar-aspiraties die ervoor zorgen dat de film wellicht net iets teveel op zijn hoede is om teveel risico's te nemen, hoewel zowel Vikander als Redmayne (of hun stunt doubles) niet schromen zich bloot te geven, zowel letterlijk als figuurlijk. En hoewel Gerda de 'understanding wife of the century' award verdient, voelt haar verhaal toch als onaf en iets teveel onuitgediept, net als de twijfelrelatie met Einars jeugdinfatuatie Hans.

Zo zijn er meer smetjes te noemen (De film zou hebben geprofiteerd van een beter script), maar de onderwerpkeuze en invulling daarvan door Tom Hooper, zijn acteurs en de rest van de crew, zorgen voor genoeg bereidwilligheid van mijn kant om die 4 uit te delen. If they were fishing, I willingly took the bait. En het verbaast mij als geen ander dat ik daarmee hoger dan het gemiddelde zit.

4*

The Story of Lili...

Als er wel iemand verdient om met de oscar voor beste acteur weg te wandelen, dan is het niemand minder dan Eddie Redmayne en niet Di Caprio. Ik vond dit een bijzonder aangrijpende maar ook droevige film. De metamorfose van kunstschilder Einar Wegener naar Lili Elbe, en het psychische leed om niet te zijn wie hij/zij is zorgt voor vonken op het scherm. Ook de onvoorwaardelijke trouw en steun van zijn echtgenote Gerda kon me treffen. Hooper maakte een gevoelige en eerlijke film die de kijker doet begrijpen hoe ondraaglijk het is om als vrouw te leven in het lichaam van een man. De dokters uit die tijd wisten er meestal ook geen raad mee... vooral onwetendheid. Het is voor mij iets te melodramatisch en zwaar uitgevallen, maar het acteerwerk was super-de-super, zowel van Redmayne als van Vikander. Ook overal op locatie geschoten en stevige Belgische medewerking bij deze productie.

Dude looks like a Lady

Mooie film.

De worsteling van de hoofdpersoon met zijn/haar identiteit is mooi geacteerd en in beeld gebracht. Een film over liefde, vriendschap, identiteit en het recht om te zijn wie of wat je wilt zijn.

Mooie sfeervolle shots van Kopenhagen en Parijs.

Oef, dat was een lange zit. Het verhaal leent zich uitstekend voor een goede film, maar het geheel blijft erg degelijk en Hooper weet ook nooit enig tempo in de film te zetten. Het ding kabbelt van scène naar scène zonder dat dit echt meditatief werkt. Na een uur had ik even de hoop dat er geen pauze zou zijn en de film al anderhalf uur onderweg was. Maar toen kwam er dus nog een complete tweede helft achteraan. Verder zijn de kostuums wel aardig (vooral de kleding van Schoenaerts) en is production design vaak spuuglelijke kitsch die we kennen van Hooper, met decors die onafgewerkt geschilderd zijn en eigenlijk zo uit de computer gerold lijken. Dit was ook al in Les Miz en The King's Speech. Dan doen die mooie gele huisjes daar niets aan af. Muziek verder met het pianogepingel kennen we onderhand ook wel. De film mist ook subtiliteit. Emoties worden met violenmuziek gebracht en alles komt keurig langs, tot en met de scène waarin Redmayne in elkaar wordt geslagen aan toe. Keurig één keer om te laten zien hoe erg hij lijdt, nooit vaker want het moet geen drama worden natuurlijk dat echt invoelbaar is.

Dan is het vooral spijtig dat Redmayne de hoofdrol heeft, een man die niet weet hoe te acteren en dan maar in tics en gewoontes terugtreedt. In zijn vertolking van Hawkins ging dat nog wel, en vrij geloofwaardig ook, maar nu wordt zijn gebrek aan talent pijnlijk duidelijk. Redmayne wisselt af met: handjes gebogen houden, naar de grond kijken (werkelijk constant), schaapachtig lachen, beetje glimlachen en wegdraaien bij de camera. Emoties overbrengen, de pijn van iemand die vrouw denkt te zijn, lukt hem niet en moet hij hardop zeggen. Ik heb me kapot gestoord aan hem.

Nee, er zijn eigenlijk maar drie redenen om deze film te kijken. Een verrukkelijke Vikander die wel weet hoe ze emotie moet overbrengen. Gewoon veel meer naturel en met een breed scala aan technieken. En twee scènes zijn heel aardig. Als Vikander gaat schilderen en de camera achter het doek is geplaatst. Dat is erg leuk gedaan. En die scène in de peepshow. Die is wel ontroerend, en ook betoverend op een bepaalde manier. Buiten dat heb ik zoiets niet eerder gezien en daar houd ik altijd wel van. Verder snel vergeten. 1,5*.

p.s. Met dit lage budget (15 miljoen) vraag ik me af waarom de film niet gewoon in het Deens is opgenomen. Vikander had je kunnen houden (heeft al eerder een Deense rol gehad) en dat had veel meer authenticiteit meegegeven. En geen Redmayne.

The Danish Girl

Na doodgegooid te zijn door Pathé met de trailer van deze film was mijn animo om de film te gaan kijken tot een dieptepunt gekomen. Via enkele omwegen ben ik dan toch in de zaal terecht gekomen en had eigenlijk nul verwachtingen. Als het maar niet zo erg was als ik dacht...

Al met al was het een meevaller. De film is relatief luchtig, met name in het begin, en heeft een ietwat te trage snelheid die aardig ruimte geeft tot ontplooiing van de karakters - zij het de een beter dan de ander. Eigenlijk zijn met name de eerste stukken van de film de beste. Als Einar zich eenmaal als Lili ontpopt zakt het niveau. Lili is uitgewerkt tot een ergerlijk personage dat in plaats van empathie irritatie oproept. Zo tegen het einde blijft het niveau wat kwakkelen en de laatste scènes zijn misschien wel iets te timide en te weinig dramatisch.

Ik ben bang dat Redmayne zich tot een eendagsvlieg aan het ontpoppen is. Tot nu toe weet hij eigenlijk alleen als Stephen Hawking een goede rol neerzette, en sindsdien kan niet meer imponeren. Ook hier laat zijn spel te wensen over, en ik sluit mij graag bij mjk87 aan.

Vikander is verreweg de beste van de cast. Zij is degene die de gehele film draagt en een bijzonder spel weet neer te zetten. Gelukkig weet zij haar onder de maat spelende antagonist ten volste te compenseren. Overtuiging, passie en drama vinden bij haar een perfecte mix. Je krijgt het idee dat zij degene is waar het verhaal om draait, iets dat toch niet geheel de bedoeling is.

Visueel is het allemaal braafjes. Met een relatief laag budget is er toch een aardige setting gecreëerd. Toch blijft het een drama met weinig sfeer. De interne strijd van Einar had veel dramatischer naar voren gebracht mogen worden. Ook de maatschappelijke strijd voor acceptatie van transgenders had wat mij betreft explicieter naar voren mogen komen. Geef, als je hier toch aan begint, de film dan ook een moraal mee.

Door een bijzonder sterke Vikander en het feit dat de film mee viel ten opzichte van mijn verwachtingen krijgt hij een voldoende. Twee maal deze film aanschouwen is hij echter niet waard.

3*

'The Danish Girl' is een Brits-Amerikaanse film geregiseerd door Tom Hooper, gebaseerd op de gelijknamige roman van David Ebershoff.

De film speelt zich af in Kopenhagen anno 1926 en vertelt het verhaal van het kunstenaarsechtpaar Einar en Gerda Wegener, respectievelijk vertolkt door Eddie Redmaye en Alicia Vikander.

Op zeker ogenblik vraagt Gerda haar man om in te vallen als vrouwelijk model. Ze creëren hierbij de figuur Lili Elbe. Wat eerst als een spel begon, wordt voor het echtpaar al snel een realiteit. Einar blijkt de figuur Lili niet meer te kunnen loslaten. Wat al heel lang in hem aanwezig was komt nu aan de oppervlakte. Hij voelt zich vrouw, in een mannenlichaam gevangen.

Hun relatie lijdt onder de evolutie die hij doormaakt. Als hij uiteindelijk hulp gaat zoeken, wordt hij als homofiel, pervers, schizofreen en obsceen bestempeld. Het tijdskader van het gebeuren is daar vanzelfsprekend niet vreemd aan.

Uiteindelijk wordt hij de eerste transgender die een geslachtsoperatie ondergaat, een ingreep die toen helemaal niet vanzelfsprekend was.

Het is opvallend dat de recensies over deze film sterk uiteenlopend zijn. Sommigen vinden de film weinig body and soul hebben, anderen vinden hem dan weer goedbedoeld maar Oscargeil. Anderen noemen de film een geboetseerd melodrama. De positieve recensies noemen de film dan weer een Oscarnominatie waardig.

Ik probeerde de film te bekijken zonder rekening te houden met de oordelen van anderen. Welk gevoel had ik bij het bekijken van die film? Wat vond ik ervan?

Ik heb er vooreerst alle begrip voor dat de film niet de hele problematiek van het transgender-zijn kan uitdiepen. De film gaat 'over' een transgender.

Ik vind het een heel genietbare film, tot in de kleinste details verzorgd.

Een rijk kleurenpalet, visueel heel aangenaam om te beleven, waarbij het hoofdpersonage soms stilistisch in beeld wordt gebracht.

Vooral de vertolking van Eddie Redmayne doet me aan mime, soms zelfs aan ballet denken. De vele close-ups van zijn gezicht, de soms subtiele signalen in zijn mimiek, maakten het voor mij boeiend om de film te blijven volgen.

De film drijft op de toch wel sterke vertolking van Eddie Redmayne, maar nergens wordt zijn tegenspeelster Alicia Vikander, als de begripsvolle echtgenote, overvleugeld. Matthias Schoenaerts, als de vroegere, liefdevolle vriend, leek me dan weer een eerder kleurloze figuur te zijn. Misschien verlangde zijn rol echter niet meer dan zorgend aanwezig te zijn.

Samengevat kan ik zeggen dat ik 'The Danish Girl' een heel verzorgde, diepmenselijke film vond over mensen die ongewild op een kruispunt van hun leven waren aanbeland.

Dit biografische verhaal over een innerlijke strijd van een man en de diepe liefde van een vrouw aan haar partner had genoeg stof moeten kunnen opleveren voor een sterke film. Eddie Redmayne heeft als hetero een vrij markante verschijning die zich prima leent voor dit soort acteerwerk. Toch bleef het vrij oppervlakkig met wat knipperende oogjes en het constant aanwezige glimlachje. De onrust en innerlijke strijd had meer inhoud kunnen bieden alsmede enige empathie m.b.t. zijn partner, maar dat bleek helaas buiten beschouwing. Het decor met prachtige kostuums, architectuur en landschappen was voorbeeldig.

Fijn.

Met name dankzij het sterke spel van Redmayne en Vikander. Zij strijken toch heel wat plooitjes glad en zorgen ervoor dat het drama gewoon werkt. Redmayne leunt inderdaad wat op maniertjes maar weet daarmee tohc knap z'n personage vorm te geven. Van Vikander kan hetzelfde gezegd worden. Op papier zijn ze beiden een beetje makkelijk, maar de acteurs maken er meer van.

Ook leuk dat het een film is over Lili/Einar de persoon. Het voelt nergens aan als een typisch LGBT statement, wel als een drama over een wat apart personage. Maakt deze film meteen een stuk minder vermoeiend en het zorgt er ook voor dat het drama zelf iets meer ademruimte krijgt.

Visueel vond ik het netjes maar érg klassiek, net als de soundtrack. Het is niet bepaald mijn favoriete stijl maar oogt en klinkt toch beter dan wat Hollywood doorgaans met dit soort verhalen aanvangt. Qua waarheidsgetrouwheid laat de film blijkbaar links en rechts wel wat steekjes vallen, afgaande op wat hier geschreven werd is dat ook wel een beetje jammer, anderzijds moet je van Hooper (en zijn primaire doelpubliek) op dat gebied ook niet teveel verwachten.

Al bij al een fijne film, die vooral gedragen wordt door twee sterk acterende hoofdacteurs en bovengemiddelde audiovisuele afwerking. Groots vond ik het nergens, maar beter dan ik verwacht had.

3.5*

Wat ziet de film er prachtig uit. De landschappen, de interieurs, hoe alles geschoten is. Alles straalt rust en stijl uit. Erg prettig om naar te kijken.

En dat geldt ook voor de acteurs. Alicia Vikander is prachtig, en ook Eddie Radmayne is van een apart soort schoonheid. Erg bijzonder acteur toch, die ik nu voor de tweede keer een erg bijzondere rol zie neerzetten, na Hawking.

Het is dat Leonardo DiCaprio zijn 'verplichte' Oscar kreeg (en ik daar zelf ook blij mee was), maar toen had ik deze film nog niet gezien, eigenlijk had hij wel (weer) naar Redmayne mogen gaan van mij.

Het onderwerp vind ik vrij ingetogen behandeld, nergens met al te veel Hollywoodiaans vertoon. Wat mij betreft erg stijlvol en eerlijk neergezet in de prachtige jaren '20. En, met uitzondering van één shot dat eventjes weggelopen leek uit A Beautiful Mind, voor mij niet vaak aanvoelde als formulewerk dat ik al tig keer heb gezien .

dikke 4*

Redelijk.

Goed eerste uur, nadien kabbelt het iets te veel verder om maar verder te kabbelen en die magische 2 urengrens te bereiken. De personages an sich komen best goed uit de verf, zeker ook Lili. Behalve zo'n scène als het in elkaar geslagen worden werkt alles wonderwel. Hoogtepunt is de peepshow.

Dat samen met de vertoling van Alicia Vikander, wat een topactrice. Behalve in wegwerpfilms weet ze steeds te imponeren en ze komt ook veel natureller over dan Eddie Redmayne. Die is wel goed gecast, want die heeft wel iets vrouwelijks maar vervalt wel héél erg in maniertjes en tics.

Visueel zeker wel de moeite. Redelijk klassiek aandoend, maar ook gewoon leuk om zien qua kleurengebruik met dat Deense straatbeeld bijvoorbeeld. Soundtrack iets te zagerig, wat ook wel weegt op de teneur van de film en het verhaal kleffer maakt dan nodig.

3

Heel mooie, tedere film.

Schitterende weergave van de evolutie in de gevoelens van beide hoofdpersonages met dank aan de inpalmende vertolkingen van Eddie Redmayne en van de mooie Alicia Vikander. Ook het optreden van Matthias Schoenaerts, wat gepolijster dan gebruikelijk, is best geslaagd.

Niet te vergeten van deze film zijn de prachtige paletkleuren, de decors en de beeldcomposities, knap en kunstig.

Wat een verschrikking. Vreselijk. Heb de laatste tijd de ervaring dat de films die ik heel erg lang links heb laten liggen, toch goed blijken te zijn. Bij deze 'Danish Girl' kan ik helaas niet hetzelfde zeggen. Verschrikkelijk oninteressante film, met een erg vervelende Redmayne. Wat een slechte rol. Dat schuwe hoofd, dat domme lachje, die handjes.. vreselijk. Wat een ergernis. En een rol die ik niet snel los kan laten bij hem ben ik bang. Dus.. jammer dat-ie ook in 'Fantastic Beasts' speelt. Had ik nou nét m'n vriendin beloofd die film te gaan zien dit weekend. Niet dus. Jammer, maar deze gast kan ik eerst niet aanzien.

Meer interessant dan goed. Het probleem van deze film is volgens mij de miscasting van Eddie Redmayne, die er naar mijn mening niet in slaagt op geloofwaardige wijze als transgender over te komen. Het contrast met de overtuigende rol van Alicia Vikander is te groot. Jammer.

Uitstekende film over een schildersechtpaar waarbij de man worstelt met zijn identiteit. Een mooi verhaal over de eerste transgender dat zich afspeelt eind jaren '20. Alhoewel nergens echt aangrijpend, wordt de innerlijke tweestrijd van beide hoofdpersonages sterk neergezet. De film ziet er prachtig uit met mooie kostuums en zorgvuldig uitgekozen locaties. Eddie Redmayne en vooral Alicia Vikander zetten twee prachtrollen neer.

Wow, wat zijn Redmayne en Vikander ontzettend goed in deze film. Redmayne weet geweldig gestalte gegeven aan zijn getroubleerde personage Wegener. Maar het spel van Vikander mag absoluut niet onvermeld blijven. Ze tillen de film duidelijk naar een hoger niveau.

Het verloop van de film is bekend en tamelijk voorspelbaar en uit te stippelen maar dat deert vanwege bovengenoemde redenen helemaal nergens.

“I love you, because you are the only person who made sense of me. And made me, possible.”

Herzien op Netflix. Het sterkste punt van The Danish Girl is de geweldige chemie tussen Redmayne en Vikander. Het zijn geen gemakkelijke rollen, maar door het samenspel van Redmayne en Vikander ga je echt helemaal op in het verhaal van Gerda en Einar/Lili.

Vooral Vikander steelt de show, en ze laat hier nog maar eens zien dat ze één van de beste actrices van haar generatie is. Redmayne is wat expressiever en uitbundiger in zijn acteren, maar dat past wel bij de rol van Einar/Lili. De regie van Hooper is degelijk en vooral de cinematografie valt op in positieve zin. De driehoeksverhouding tussen Einar, Gerda en Hans (Schoenaerts) komt niet lekker uit de verf, maar dan komt er zo'n krachtige laatste scene tussen Redmayne en Vikander en ben je dat gelijk vergeten. Wat een masterclass acteren geven ze in die scene.

I think Lily's thoughts, I dream her dreams. She was always there.

De meeste mensen zijn wel eens een keer ontevreden over hun eigen lichaam. Na afloop van de kerstdagen als er weer iets te veel kilo's zijn bijgekomen bijvoorbeeld, maar de ontevredenheid kan zich ook veel serieuzer uitstrekken. Als iemand wegens ouderdom, ziekte, of een beperking niet (meer) kan wat anderen kunnen. Soms kan deze ontevredenheid ook nog op een ander gebied betrekking hebben. Men voelt zich bijvoorbeeld niet tevreden met zijn of haar geslachtsbepaling. Anno 2017 reiken de technieken erg ver, om men het gepaste lichaam te geven wat er gewenst word. Maar hoe ging men hier in de jaren 20 mee om?

Bovenstaande is een interessant uitgangspunt en ik startte The Danish Girl dan ook met veel anticipatie. Echter begon ik al gauw de nodige diepgang en sfeer te missen omdat de speelduur veel te traag is met wat er uiteindelijk allemaal op het scherm gebeurt. Ook de acceptatie van transgenders in de jaren 20 kwam veel te minimaal naar voren waardoor de setting, ook al gaat het hier om een biografie binnen hetzelfde tijdsbeeld, eigenlijk weinig tot niks toe leek te voegen. Ook was het daarnaast denk ik ook niet helemaal de bedoeling dat mijn aandacht constant naar de vrouw van Einar uitging. Ik vond haar personage ook een stuk sympathieker en kreeg dan ook al gauw meer medelijden met haar dan met de persoon waar het allemaal om ging.

Jammer, want ik had hier toch meer van verwacht. Hoewel Vikander een goede rol neerzet (zij was ook de reden voor mij om deze film op te zetten) gaat de film toch al snel slepend en langdradig aanvoelen.

2,5*

Zo, de boodschap wordt er flink ingeramd. Ben na de pauze stiekem een biertje gaan drinken aan de bar, dus eigenlijk mag ik niet stemmen, maar ik doe het lekker toch.

Deze film is art. Heel mooi in beeld gebracht en prachtig kleurgebruik. Net een schilderij. Het acteerwerk vind ik heel goed en het verhaal boeide mij van begin tot eind. Ik vind Eddie Redmayne erg charmant, elegant en een fijne persoonlijkheid, zowel als man en als vrouw. Ik vind hem uitstekend gecast voor de rol, en Alicia Vikander blinkt ook uit als Gerda. Vooral de afloop ontroerde mij. Erg verdrietig en onverwacht, voor mij in ieder geval. Een sfeervolle en kunstzinnige film die mij aangenaam heeft verrast. 4,5*

Deze eens bekeken en het was geen misse film. Ik kende het verhaal niet echt, maar vond het wel eens de moeite om gezien te hebben. De cast deed het ook prima en kwam overtuigend over.

Ondanks de iets langere speelduur kon hij me wel boeien van begin tot einde.

Een goede biografie/drama/historie/romantiek film...

Prima en sterke verhaal...

Bekende acteur Eddie Redmayne speelt goed...

Bekende actrice Alicia Vikander...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

De film The Danish Girl neemt een bijzonder en interessant verhaal met zich mee. Regisseur Tom Hooper weet dit bijzondere verhaal mooi neer te zetten en maakt daarmee een erg goede film. Langzaam doet het verhaal zijn introductie en komt al vrij snel interessant en duidelijk over. Vooral de casting blinkt hier in uit met geweldig acteerwerk. Dit zorgt al snel er voor dat het verhaal gedragen wordt door het sterke acteerwerk van onder andere Eddie Redmayne en Alicia Vikander. Daarbij brengt Hooper de film langzaam opgang en weet daar de acteurs moeiteloos in mee te nemen met verschillende ontwikkelingen.

Acteur Redmayne bewijst zich ook hier een moeilijke rol erg goed neer te zetten. En brengt zijn personage Einar/Lili overtuigend neer. Langzaam brengt hij zijn rol op gang en blinkt hier opgeven moment helemaal in uit. Zijn bijzondere trekjes doet zijn rol misschien wat typisch over te laten komen, maar weet de gevoeligheid van zijn personage wel overtuigend neer te zetten. Actrice Vikander speelt hier overtuigend in mee en zet haar rol vol emoties goed en beheerst neer. Daarmee weet ook zij haar personage goed te ontwikkelen en neer te zetten.

Het verhaal wordt verder goed aangekleed met een passende setting en een aangename sfeer. Het niveau wordt daarbij toch hoog gehouden door de acteer prestaties en weet daardoor van begin tot eind interessant over te komen. Door luchtigheid en duidelijkheid in de film geeft het achteraf ook een fijne en vermakelijke kijkervaring . Nergens ligt het drama er dik boven op en dat houd het allemaal zo luchtig mogelijk. Enkel met het einde probeert de film nog dramatisch af te sluiten, maar dit komt helaas wat abrupt en snel over.

3,5*

Phoe….wat een rol van Redmayne. Niet geheel mijn film moet ik wel zeggen. Erg zwaar drama met al even triest en sneu einde wat dat betreft. Maar niet te min wel de moeite waard eens te kijken wat sfeer en prima acteerprestaties zijn er wel degelijk.