The Danish Girl (2015)

Ik ben benieuwd! Zou Redmayne voor een Tom Hanks gaan? Dat zal Leo niet leuk vinden.

Maar dit zou best wel eens de moeite waard kunnen zijn, denk ik. Vikander. Nice.

Vanaf 7 januari 2016 in de bioscoop (Universal)

Ik ben hier ook erg benieuwd naar . Ook omdat er nog altijd onbegrip is als het om transgenders gaat...

Na Jupiter Ascending kan ik niet meer normaal luisteren naar Redmayne

Ik heb die film geblokt in mijn geheugen.

Gisteren deze bekeken en vond hem echt zeer goed, vooral het acteerwerk!

Mooi drama.

Duidelijk dat dit niet de topper is geworden die men misschien had verwacht vooraf, maar ik snap de lage ratings op IMDB en Moviemeter ook niet helemaal. Het verhaal is wat te traag en er had wellicht meer uitgehaald kunnen worden, maar de film weet toch wel degelijk de nodige snaar te raken. Het is een interessant thema en een verhaal dat ik nog niet kende. Maar uiteindelijk zijn het de acteerprestaties waar de film om draait. Redmayne is wederom een absolute kanshebber voor de Oscars. Vind het wat makkelijk om te zeggen dat het een typische Oscar rol is, want het is gewoon een ijzersterke performance. En Vikander...Ben sinds afgelopen jaar helemaal verkocht en ze is wederom fenomenaal. Verder is de score ook wel heel erg mooi.

3.5*

Prachtig gespeeld drama, die qua inhoud vijftig jaar te laat is gemaakt. Er had wel wat meer lucht in gemogen. Wellicht de tweede Oscar nominatie voor Eddie Redmayne. De leden van The Academy zijn dol op rollen, waarin dodelijke ziektes of afwijkingen gespeeld worden, dus wat dat betreft hebben we het hier over een echte Oscar-waardige rol.

Zo traag dat het mij ging tegenstaan. Perfect acteerwerk maar kon mij toch niet boeien.

Wat een film. Ben met stomheid geslagen. Aangrijpend verhaal, maar ook geweldig mooi verteld. Glansrol van Eddie Redmayne. Je moet dat maar kunnen. En durven. Vond Alicia Vikander prachtig in de rol van een vrouw die haar man verliest. Maar zelden een film gezien waar zoveel aandacht was besteed aan de cinematografie, en vooral de fotografie. Adembenemend. Bijna iedere take is een schilderij. Begint al bij de eerste beelden. Toch nog wat te wensen? Ja, ondertitels, want soms miste ik hier en daar wat in de dialogen.

Eddie Redmayne zet wederom een prachttrol neer in dit gevoelige drama voor het vrouwelijke schoon kijk ik liever naar Alicia Vikander die een hele mooie look had.

Goed acteerwerk van Eddie Redmayne, maar ongeveer halverwege ging er bij mij iets knagen. Iets klopte er niet aan dit verhaal.

Achteraf kwam ik erachter dat het script.. of liever gezegd het boek de feiten op een opzichtige manier verbogen heeft zodat het netjes in het beproefde Oscar-tragedie formaat paste.

Dat gebeurt natuurlijk constant, maar hier werd het gekenmerkt door onverdiend melodramatisch gedoe, met die sjaal als dieptepunt.

Oh, en Lili en Gerta leefden gelukkig samen in Parijs als een lesbisch stel. Waarom is dat er volledig uit geknipt?

En dat in een tijd waarin er juist eindelijk openheid bestaat over transseksualiteit etc. Ontzettend krom. Ik had zo'n staaltje revisionisme eerder verwacht in de jaren 80 of 90.

Vikander doet met haar rol wat ze kan, maar haar personage is gewoon matig geschreven. Niet haar schuld natuurlijk. Maar jammer.

Deze film graag een keertje overdoen, maar dan met het echte verhaal, zonder kleinburgerlijke censuur.

Eddie Redmayne is miscast als Eimar/Lily in dit historische drama over de eerste persoon die een operatie onderging om een vrouw te worden. Hoe bizar het ook klinkt in een film waarin een man ontdekt dat hij veel liever als vrouw door het leven wil gaan, Redmayne geeft een one-note-performance. Hij kijkt naar de grond, lacht verlegen, knippert met de ogen en laat de onderlip trillen. Eimar is vanaf het begin zo vrouwelijk, dat het ongelofelijk is dat niemand ook maar enig vermoeden heeft van zijn seksualiteit. Joseph Gordon-Levitt, Mark Ruffalo of Channing Tatum waren er ongetwijfeld beter in geslaagd de complexiteit van Eimars identiteitscrisis te vatten. De film wordt gered door het uitstekende werk van Vikander, die wel weet te overtuigen in de veel moeilijke rol als de echtgenote die aanvankelijk haarzelf de schuld geeft van de huwelijkscrisis, maar toch de belangrijkste steunpilaar wordt van haar echtgenoot.

“I love you, because you are the only person who made sense of me. And made me, possible.”

Alicia Vikander! The Danish Girl ziet er prachtig uit (de cinematografie is waanzinnig), heeft een sterke Eddie Redmayne en een intrigerend uitgangspunt maar Vikander steelt de show als Gerda, de vrouw van Einar/Lilly. Wat een tour de force van deze Zweedse schone die ook al zo weergaloos was in Ex Machina. Vikander heeft het talent om in iedere zin, iedere oogopslag en in ieder gebaartje zoveel kracht, subtiliteit en emotie te leggen waardoor je als kijker zelfs als Gerda alleen maar op de bank een sigaretje zit te roken geboeid blijft kijken.

Redmayne is wat expressiever en uitbundiger in zijn acteren maar dat past wel bij de rol van Einar/Lilly. Ik hoop wel dat Redmayne wat andere rollen gaat spelen want dat lachje, die blik en de toon van zijn stem gaat op een trucje lijken. Maar hij is uistekend als Einar, een man die er achter komt dat hij liever door het leven wil gaan als vrouw en een levensgevaarlijke geslachtsoperatie wil ondergaan. Het sterkste punt van The Danish Girl is de geweldige chemie tussen Redmayne en Vikander. Ik durf zelfs te beweren dat het deze chemie is die The Danish Girl redt want ik heb wat problemen met de regie en keuzes van Tom Hooper. Allereerst was Einar een gerespecteerd schilder maar dat komt eigenlijk nauwelijks aan bod in de film. Hooper heeft zich ook wel heel veel vrijheden gepermitteerd want het leven van de echte Einar (pas later doodgegaan) en Gerda (was lesbisch…) zag er toch wel anders uit. Er is een Hollywood sausje overheen gegooid. Einar blijft ook steeds vrouwen nadoen (de gebaartjes met hun handen, het lopen, het praten) en op een gegeven moment wist ik het wel. Als laatste zijn de bijrollen wel erg magertjes en vooral de driehoeksverhouding tussen Einar, Gerda en Hans (Schoenaerts) komt niet lekker uit de verf. The Danish Girl wordt gered door zijn twee hoofdrolspelers en de schitterende cinematografie. Vooral in het laatste gedeelte geven Redmayne en Vikander een masterclass in acteren. Klasse!

Mooi verhaal, en er wordt over het algemeen goed gespeeld, alleen vind ik Redmayne iets te veel rare trekjes hebben. Te veel mimiek waardoor het niet echt natuurlijk over komt. Je zou kunnen zeggen dat het bij zijn rol past maar op mij kwam het over alsof hij/zij in een psychose zat. Verder gewoon een goed drama met een meeslepend en niet alledaags verhaal, jammer dat het einde een beetje gekunsteld is om zo nog ff snel wat traantjes te trekken.

Misschien kan een Arabische verfilming geen kwaad, na de poging tot steniging van twee transgenders in Duitsland vorige week.

Moeizaam.

Ik maakte me bij voorbaat al wat zorgen over de casting van Redmayne in weer een aparte, speciale-karakterrol. En dat kwam ook wel wat uit - teveel is overduidelijk geen goed ding, en het was echt beter als er iemand anders was gezocht voor de hoofdrol - en dat had misschien ook voorkomen dat het geheel zoals nu wat krampachtig overkomt als een poging hoog te scoren bij de Oscars. Ik heb in ieder geval nogal wat moeite gehad m'n gezicht in de plooi te houden bij wat ergens in mijn achterhoofd lijkt op Stephen Hawking met een jurk aan.

Dat helpt vanzelf niet om de film makkelijk naar waarde te schatten, en dat zat me zeker in de aanloop nogal dwars - en met het wat oppervlakkige gedoe in het begin dat even vooral om jurken en makeup lijkt te gaan kreeg ik zelfs even het idee om de zaal maar uit te lopen. Maar het werd later net wel een tikkie interessanter en bouwt na het zwakke begin eigenlijk fraai op tot en met dat de dokter zijn werk gaat doen.

Waarmee het op een tamelijk interessant en nog steeds voor mij volstrekt oninzichtelijk levensverhaal lijkt neer te komen - van de letters in LGBT vind ik de T toch verreweg het moeilijkste om iets van te begrijpen, en waar de film wel een paar handvaten geeft die aanzet geven om begrip op te kunnen brengen, begrijpen is echt nog iets heel anders. Maar wat me dan weer onbegrijpelijk is is dat het 'echte' verhaal in het achterliggende boek en deze film geromantiseerd is. Dat doet aan de 'echte' Lili Elbe geen recht, en komt eigenlijk ook nogal als beledigend voor het publiek op me over dat we deze opgeleukte historie als de waarheid opgedist krijgen.

Vandaar, moeizaam. En daar kan ik dan nog wat makkelijke opmerkingen bij maken in de trant van 'Vikander speelt mooi' of 'de locaties zijn schitterend' maar minder moeizaam wordt het daar niet echt van.

Na enige twijfel toch naar boven afgerond op 3,5. De film blijft qua opbouw erg op het bekende pad en biedt niet veel eigens. Verder is het tempo wel aangenaam; de gebeurtenissen volgen elkaar zo op dat de aandacht constant wordt vastgehouden, er zit een prettige swung in. Na de speelse introductie komt de film tijdens het middenstuk terecht in een mindere fase. Het is hier volgens mij de bedoeling dat er verwarring ontstaat over de aard van de aandoening van Einar. Wat is er nu met hem aan de hand? Misschien is hij schizofreen of gek of homoseksueel? Als je zonder voorkennis bij deze film terecht komt zou dit misschien zo kunnen werken, maar door de media-aandacht was ik ( en anderen waarschijnlijk met mij ) al op de hoogte van wat er met hem eigenlijk aan de hand is. Daardoor viel de spanning hier wat weg en was het spel van de hoofdrolspeler wat moeilijk te duiden hier en daar. Het einde was dan weer beter; door de voorspelbare opbouw moet de intensiteit wel komen van de acteurs en dat lukt redelijk. Alicia Vikander wint voor mij op punten; het robotmeisje van ex-machina speelt een opmerkelijke warme rol. Eddy Redmaine speelt wel goed maar iets te vaak tovert hij weer dat grijnsje op zijn gezicht, het lijkt wel een maniertje. Aardige film, maar voor mij toch onbegrijpelijk dat dit een Oscar-nominatie oplevert.

Bakvisje met overgewicht

Ik werd vooraf al gewaarschuwd: zelfs de stoerste houthakker zit snikkend als een tienermeisje in de bioscoopstoel, zó aangrijpend is The Danish Girl. En inderdaad, er werd flink wat Fisherman's Friend om me heen gesnoept.

Waarom is me echter een raadsel; The Danish Girl is bizar koud en afstandelijk voor een film met zo'n aangrijpend en belangrijk verhaal. Twee keer met je ogen knipperen en Einar was Lili als een donderslag bij heldere hemel. Een keer over een paar kousen heen strijken en Eddie 'overacting' Redmayne kon z'n hele trukendoos weer uit de kast trekken.

En zo ramde Tom Hooper bruut de ene na de andere ontwikkeling door je strot, waarbij de 'gevoelige' momenten steevast werden ingeleid door hetzelfde pianoriedeltje: zet je schrap, daar gaan we weer. Aan karakterontwikkeling werd daarbij nauwelijks gedaan, waardoor het geheel me eigenlijk geen moment aangreep.

Waar ik wél bijna emotioneel van werd, is dat de excellerende Alicia Vikander zo'n prachtprestatie binnen dit beperkte kader moest uitvoeren. Vanaf het eerste shot at je uit haar hand. Meer dan een perfect uitgevoerde blik heeft de mooie Zweedse niet nodig om duizend woorden te vertellen.

Aan potentie dan ook geen gebrek. Het verhaal zelf is hartverscheurend en prachtig tegelijk, daarom is het des te jammer dat het in zo'n plompe film moest worden gegoten. Want zo snel als Lili geboren was, zo snel was ze ook weer vertrokken. Als een sjaaltje waaide ze de natuur in, och wat mooi toch. Pianoriedeltje eronder en snikken maar. Maar ondertussen kregen we haar échte gezicht eigenlijk geen moment te zien.

Vikander sleept, dankzij een bonuspuntje of twee, de film volledig in haar eentje naar een mager zesje. Maar de remake kan wat mij betreft niet snel genoeg komen, want dit verhaal verdient véél meer.

Had er meer van verwacht! Helaas.

Mooi geschoten en prima geacteerd (ook al valt Redmayne een beetje in herhaling), maar er had meer in gezeten. Het verhaal erachter en het onderwerp had een hele boeiende film kunnen opleveren maar de film voelde op veel punten 'rushed'. Er werden veel punten en situaties aangestipt maar nooit echt uitgediept. Dit weerhield de film om echt interessant te worden voor me. Met als bijkomend gevolg dat hij me ook niet echt raakte.

Alicia Vikander was overigens een lust voor het oog. Wat een mooie dame.

The Danish Girl is een prima film met een mooi verhaal, maar meer dan dat is het eigenlijk ook niet. Het verhaal van Lili wordt nergens echt aangrijpend en dat vind ik wel een belangrijk element bij een ontroerend onderwerp als dit is. Alicia Vikander doet flink haar best en zet een goede rol neer waarmee ze zorgt voor enkele emotionele momenten, maar Eddie Redmayne voelde veel te eenzijdig aan als Lili. Je hebt Redmayne die gewoon een beetje verlegen zit te lachen anderhalf uur lang en dat maakt het zowat onmogelijk om echt mee te leven met het personage. Dat is echt een groot gemis in deze film.

*3

Gemengde gevoelens bij The Danish Girl. Enerzijds bewondering voor Redmayne dat hij wederom een bijzondere rol aandurft, anderzijds wist hij me niet voor 100% te overtuigen.

Mogelijk komt dit ook door de problematiek in kwestie; hoe zeer ik ook wil aannemen dat zo’n man zich oprecht in het verkeerde lichaam voelt zitten, ik blijf er naar kijken met een beetje meewarig gevoel; je vrouw voelen is één ding, het volkomen zijn is duidelijk nog een ander. De transformatie komt alles behalve naturel over, ondanks alle kenmerkende maniertjes die worden ingezet om vooral vrouwelijk te zijn. Of misschien wel dankzij, want het zijn juist die zogenaamd vrouwelijke gebaren met de hand of knipperende wimpers die meteen verraden dat het bij de persoon in kwestie geen automatisme betreft.

Het maakte dat ik er moeite mee had aan te nemen dat mensen totaal niet doorhadden wie ze eigenlijk voor zich hadden. Dat lachje, die blikken, het ging mij uiteindelijk zelfs een beetje tegenstaan. Hoe meer hij overtuigd leek van zijn vrouw-zijn, hoe minder ik het werd. Ik vond Redmayne op zijn best zolang hij nog duidelijk man was; met name de scène voor de spiegel vond ik heel integer en kwetsbaar neergezet, je moet dat als acteur toch maar durven en kunnen.

Wie wel gedurende de hele film overtuigt is Vikander; de rol zelf lijkt niet bijster goed te zijn geschreven maar hoe zij hem invult is desondanks prima; krachtig personage. Dat laatste misschien zelfs een beetje te, want ik was gaandeweg geneigd te vergeten dat het zich in de jaren 20 afspeelde; misschien waren de kunstenaressen van die tijd al zo vrijgevochten, maar het kwam soms net iets te modern op me over. Cinematografisch is de film ook best sterk, dankzij de verkleedpartijen mogen er wat fraaie kostuums uit de kast getrokken worden en de plaatjes van het oude Kopenhagen of het ochtendgloren boven de daken van Parijs geven cachet aan het geheel.

Vond dit eigenlijk nog een vlottere film dan ik had verwacht van Hooper. Misschien duurt het allemaal iets te lang tegen het einde en worden de karakters maar matigjes uitgediept, maar vooral in het eerste gedeelte nog best veel scènes waarin wel wat interessants gebeurt. Het ongemak waar de film vol van zit maakt het ook wat interessanter allemaal. Redmayne probeert met zijn gewaagde rol het meest op te vallen, maar vond hem toch niet zo indrukwekkend als ik gehoopt had. Op een gegeven moment is hij wel goed bezig als personage vol vertwijfeling en kwetsbaarheid, maar uiteindelijk zie je hem toch teveel zijn best doen. Doe mij dan maar de veel subtielere en gevoeligere Vikander. Die vond ik in Ex Machina al goed, maar in de lyriek van de meesten kom ik nou toen ook weer niet meegaan. Hier vind ik haar beduidend boeiender.

Verder is dit natuurlijk wel een echte Oscarfilm met het onderwerp, drama en de fraai in beeld gebrachte en aangeklede historische setting. Drama dat wel echt de bocht uit vliegt op het einde met zo'n scène met de vrij vliegende sjaal. Doe maar niet. Wat me ook wel opviel is dat Redmayne zijn personage zoveel maniertjes meegeeft maar dan weer niet zoveel met de stem doet. Hoe niet iedereen direct doorheeft niet naar een echte vrouw te kijken is me een raadsel. 3.0*.

Tegenvallende film die weinig emotie oproept. Gezien het onderwerp wel wat vreemd.

Centraal in het verhaal staat de waargebeurde man-vrouw transformatie van Einar Wegener.

En dat zullen we weten ook. Het personage eist vanaf de eerste minuut alle aandacht op, wat ten koste gaat van de overige rollen. Die steken tegenover zoveel aandachttrekkerij helaas nogal bleekjes af.

De andere personages krijgen nauwelijks kans zich van het Einar-personage los te weken en zich zelfstandig te ontwikkelen. Alle acties en emoties die zij tentoonspreiden staan in dienst van de hoofdrol. Inhoudelijk blijven ze vlak.

Het draait dus om Redmayre als "leading lady". Zijn acteerprestatie is niet geweldig. Redmayre acteert met maniertjes. Een verlegen lachje. Een paar vrouwelijke gebaartjes. Het personage is behoorlijk hol. Met al die maniertjes begon het karakter op den duur behoorlijk te irriteren en wekte weinig sympathie op. Een miscast, wat mij betreft.

Het vleugje sympathie dat er wel is, gaat uit naar Vikander die opgescheept zit met een psychotische egotrippende man. Toch knap van deze actrice om dat in haar oppervlakkige rol voor elkaar te krijgen.

Door het vlakke spel en de weinige inhoud van de personages, komt de hele affaire tamelijk koud en afstandelijk over. Van empathie is geen sprake. Geen inleving. Geen medelijden. Wel van kille beschouwing en soms zelfs van desinteresse.

Meer emotie wordt opgeroepen door het camerawerk. Mooie gestileerde shots van wolkenpartijen, van ruwe natuur en van het indrukwekkende decor van de wereld uit de jaren '20.

Verder een prachtig gestileerde cinematografie. Elk frame is gekaderd als een schilderij. Mooi hoor.

Na het zien van de film kwam ik erachter, dat de regisseur heeft gekozen voor een andere chronologie en zelfs bepaalde significante zaken uit de geschiedenis heeft weggelaten. Jammer, denk ik. Waarschijnlijk is de film door deze keuzes nu meer oscarwaardig. Walgelijk.

Hoewel de film zich in de jaren 20 afspeelt vond ik de sfeer niet zo overkomen.

ondanks de prullaria in de huizen enz kwam dit sfeertje bij mij niet erg over.

De cast kwam gelukkig wel goed over, film bouwt zich langzaam op en neemt ook overal de tijd voor.

Goede cast waardoor je toch de film blijft kijken hoe alles langzaam voort kabbelt.

Tegenvallend drama met wel prima acteerwerk, maar het is mij allemaal iets te dramatisch in beeld gebracht en iets te lang gerekt. Ik ben het eigenlijk wel volledig eens met Collins. Ik geef dan ook dezelfde waardering: 3 *

De actualiteit en de acteurs meehebben, betekent niet automatisch een goede film. The Danish Girl overstijgt echter dankzij de krachtige rollen van Redmayne en Vikander het doorsnee Hollywood drama.

Mijn aanvankelijke enthousiasme voor de film uitkwam, werd na de trailer en eerste geluiden al snel iets getemperd. Zien hoe Suffragette (2015) haar thematiek verkwanselde, deed mijn verwachtingen ook geen goed. Hoewel regisseur Tom Hooper geen meester van het kleine gebaar leek met The King's Speech (2010), viel die film bij mij toch heel erg goed, wellicht niet geheel toevallig door een aantal zeer innemende rollen. Het was dan ook een verrassing om te constateren dat The Danish Girl op dat vlak toch iets fijnere penseelstreken gebruikt.

Wie enigszins weet waar het verhaal over Einar Wegener naartoe gaat, ziet de tekenen al aankomen. In hoeverre die subtiel in beeldtaal zijn omgezet valt te debatteren, maar het is vooral de innerlijke worsteling van Wegener die niet weet om te gaan met zijn conflicterende gevoelens, die je als empathiserende kijker grijpt. Het moment bijvoorbeeld dat zijn vrouw hem een jurk laat passen omdat haar model niet op komt dagen. De emoties op zijn gezicht: Eerst een ongemakkelijke lach, gevolgd door een onvermoed gevoel. Schrik. Interesse. Twijfel. Verkenning. Angst. Hunkering.

Eenieder die de trailer en poster gezien heeft, weet dat daarmee de geest uit de fles is...

De tekenen die de aanwezigheid van Lili (zoals Einar zijn andere kant noemt) tonen voordat hieraan toegegeven wordt, zijn omgekeerd evenredig aanwezig nadat Einar zich overgeeft aan zijn gevoel. Zelfs wanneer zijn vrouw Gerda (een wederom imponerende Vikander) na al haar geduld smeekt om even haar man te zien en Lili daar voor haar in meegaat, zié je in Redmayne's lichaamstaal dat dit niet langer dezelfde persoon is, wanneer hij zijn mannenkleren weer aan heeft. En Gerda ziet het ook.

Wie de Amerikaanse persperikelen omtrent Bruce Jenner gevolgd heeft vorig jaar, weet dat het nog steeds een hoop losmaakt. Het verhaal van Einar Wegener, en de manier waarop Hooper het vertelt, raakte mij een stuk meer dan ik van (laten we eerlijk zijn) aspirerend Oscar Bait had verwacht. Een mooie score van Alexandre Desplat en treffende cinematografie van Danny Cohen maken het af. Het camerawerk maakt gretig gebruik van het 'tafereel' perspectief dat we uit de schilderkunst van die tijd kennen, en dat werkt prima. De sporadische fish-eyeshots die dat enigszins teniet doen, vergeven we hem dan maar.

Helaas zijn het diezelfde ogenschijnlijke Oscar-aspiraties die ervoor zorgen dat de film wellicht net iets teveel op zijn hoede is om teveel risico's te nemen, hoewel zowel Vikander als Redmayne (of hun stunt doubles) niet schromen zich bloot te geven, zowel letterlijk als figuurlijk. En hoewel Gerda de 'understanding wife of the century' award verdient, voelt haar verhaal toch als onaf en iets teveel onuitgediept, net als de twijfelrelatie met Einars jeugdinfatuatie Hans.

Zo zijn er meer smetjes te noemen (De film zou hebben geprofiteerd van een beter script), maar de onderwerpkeuze en invulling daarvan door Tom Hooper, zijn acteurs en de rest van de crew, zorgen voor genoeg bereidwilligheid van mijn kant om die 4 uit te delen. If they were fishing, I willingly took the bait. En het verbaast mij als geen ander dat ik daarmee hoger dan het gemiddelde zit.

4*