James White (2015)

Lijkt mij een zware film dit....kan best een goede film worden.

Geen slechte eerste cijfers

Vanaf 28 januari 2016 in de bioscoop (September Film)

Komt van Borderline Films. Josh Mond is bevriend met Sean Durkin (Martha Marcy May Marlene) en Antonio Campos (Afterschool, Simon Killer en binnenkort Christine). De andere twee produceren altijd de film als een van hen iets regisseert.

Een film die ik dus moet zien.

Leek mij ook!

Ga straks kijken.

Staat bij mij ook op de planning. Altijd in voor vrolijke kost.

Zo. Dat hakte er behoorlijk in. James White is een nietsontziend portret van een dolende twintiger die in New York zijn hoofd boven water probeert te houden, worstelend met zijn eigen demonen en de zorg voor zijn door kanker getroffen moeder. Op papier klinkt het als materiaal voor het zoveelste kankerdrama, maar Josh Mond vermijdt de valkuilen uiterst kundig. Dat betekent niet dat er niet gejankt gaat worden echter, menig persoon in de zaal ging alsnog stuk, waaronder ondergetekende.

Zonder de trailer die anders deed vermoeden, had ik weinig van deze film en de acteurs verwacht. Ik kon me Christopher Abbott niet eens herinneren uit A Most Violent Year van vorig jaar en Cynthia Nixon ken ik eigenlijk vooral van het af en toe de woonkamer binnenlopen terwijl er daar Sex and The City gekeken werd. Beide acteurs leveren echter een zeer goed prestatie. De onrust, het verdriet en vooral de onmacht die Abbot in James White weet te leggen, raakten me enorm. Wat een intensiteit, je moet wel naar hem kijken.

De explicateur van het filmhuis waar we deze zagen, kondigde aan dat de cinematografie van Mátyás Erdély was, die ook verantwoordelijk was voor het onlangs nog draaiende Son of Saul. Een aangename verrassing. Hoewel zijn hand duidelijk te herkennen was, krijgen de karakters hier ondanks dat de wereld op hen af lijkt te komen, iets meer ademruimte dan in het holocaustdrama. Al zit Erdély ook hier soms even toepasselijk dicht op de huid.

Mijn eerste 4,5* van 2016, ietsjes naar boven afgerond, maar vooralsnog stevig genoeg om hem uit te delen.

Ik vond het een vervelende film. Het portretteert een jongeman die niet volwassen wil worden en zijn dagen slechts vult met feesten, zuipen, neuken en high worden. Even dacht ik dat de film erover zou gaan dat de zorg voor zijn zieke moeder hem volwassen zou gaan maken, maar dat bleek onjuist: het gaat er meer om dat de jongen wel alsmaar feest maar niet echt gelukkig is, sterker nog, de man heeft duidelijk ‘issues’, is diep ongelukkig en maakt met iedereen ruzie en bij het feesten en dronken worden hoort dan ook bijna steevast vechten. De film laat twee opvallende contrasten zien: de totale onverschilligheid van de man jegens de dood van zijn vader vs. zijn emotionele melt down bij de dood van zijn moeder resp. zijn egoïsme of zelfs haat jegens de wereld en zijn grenzeloze liefde en zorg voor de paar mensen van wie hij houdt voor wie hij zonder aarzelen door het vuur gaat. Mogelijk wil de film laten zien dat ook vervelende eikels een mooie, liefdevolle kant hebben (of zelfs omgekeerd dat juist de meest gevoelige en sociale mensen het makkelijkst kunnen worden gekwetst en egoïstisch kunnen worden) , maar dat is niets nieuws. Ik kan er in ieder geval niets mee. Jongemannen met issues zijn vervelende mannen en zo is ook de film: vervelend.

Sterk portret van een verwarde gast met een goed hart maar hedonistische levensstijl. Empathie die je als kijker voelt vervliegt even snel weer nadat hij gewonnen wordt. Zeer sterk acteerwerk stuwt de film naar verrassende hoogte maar weet toch naar het einde toe, wanneer de fysieke lijdensweg van de moeder het verhaallijn domineert, niet dit niveau vast te houden, helaas. Daarmee daalt het oordeel naar een 3,5. Niettemin aanrader.

Een deprimerend, maar uitermate vervelend kankerdrama. En dat lag niet aan het uitstekende spel van Cynthia Nixon. Wel aan een matig spelende Christopher Abbott, in de rol van een luie zichzelf vernielende oetlul, compleet met verfomfaaide kop, die het vooral voorzien had op drank en drugs. Hij miste simpel de snaar die zelfs enigszins zou kunnen ontroeren, waardoor bij mij geen moment de vooropgezette beklemming werkte.

Zo zie je maar weer, hoe het kan verkeren

John en Gauke pal tegen over elkaar. Grappig. Ik ga hem kijken alleen al om te zien bij wie ik me in deze ga aansluiten.

Oh jee... Straks kom ik alleen te staan

haha, wordt spannend! mijn verdict zal straf zijn!!

James White

Intieme en intense film. Dit soort film staat of valt bij de acteerprestaties en Nixon en Abbott zijn geweldig. Waanzinnig knap hoe Abbott James speelt als man die met zichzelf worstelt en de ene klap krijgt na de andere. Het probleem is wel dat James eigenlijk een verwend kind is en alleen omdat hij net zijn vader heeft verloren en zijn moeder kanker heeft pik je zijn gedrag. Haal de tegenslagen weg en je hebt een wel heel mager uitgewerkt personage die alleen maar zuipt, vecht en drugs gebruikt op kosten van mammie.

Nixon en Abbott zijn ook de enige noemenswaardige acteurs want voor de rest houdt het niet over. De meeste verhaallijnen houden eigenlijk gewoon op te bestaan en op het laatst wordt het heel erg intiem met de scènes tussen moeder en zoon. Ik had wat moeite om echt helemaal mee te leven met de moeder omdat je niets over haar te weten bent gekomen en het verhaal wel heel erg gefocust was op James. Het kan ook zijn dat ik gewoon murw gebeukt ben door dit soort verhalen. Het einde was iets te open alhoewel ik volgens mij wel weet wat James gaat doen.

Goeie film over een jongeman die niet veel met zijn leven doet, tot hij voor zijn zieke moeder moet zorgen. Een kleine film waarbij de camera vaak dicht op de huid van de acteurs zit. Niet overal even goed uitgewerkt maar het ziektebeeld van de moeder wordt geloofwaardig neergezet evenals de moeder/zoon-relatie. Uitstekend acteerwerk.

Smart guy, de film gaat over James en niet over de moeder!!!

Foute omschrijving hierboven van het verhaal: niet de moeder overlijdt plotseling ,maar de vader en de moeder is terminaal.Slordigheidje van de moderator waarschijnlijk..... De film dan....Het is geen film om met je vriendinnetje een gezellige avond te hebben...daar is het verhaal te zwaar voor. Maar moet zeggen, het gevaar van dit soort thema's is dat het snel over de top gaat, bij deze niet. Prima acteerwerk van moeder en zoon, die er voor zorgen dat je de film üit kijkt. Wat de makers van de film met het verhaal beogen is mij een raadsel. Een onthechte , zuipende en drugs gebruikende jongeman, verzorgt zijn terminale moeder........Wat moeten we ermee? Ik denk dat de makers een menselijke kant willen laten zien van deze ontspoorde hoofdfiguur.Wat de vriendin in de film doet is mij een raadsel. Ze speelt geen enkele rol. Snel vergeten deze film.

Eens, maar het één hoeft het andere niet uit te sluiten. Het verhaal gaat over James maar vooral op het laatst speelt ook de moeder een grote rol. Nixon speelt goed maar haar rol was gewoon te mager om indruk te maken. Een verhaal dat zich concentreert op één persoon kan ook goed uitgewerkte bijpersonages hebben. Dat miste ik een beetje hier.

Moeder is Terminaal.....is dat niet het belangrijkste/? Doet het er toe hoe ze was? Wat voor les ze gaf? Wat voor interesses ze had??/waarom haar ex wegging??? Nogmaals de film gaat over James White!!!!!!!.....en over hem weten wij juist helemaal niks....daarover moet je vallen!!!!

Over hem weten we juist heel veel, zij met weinig middelen. Dat je 'm niet begrijpt is een andere zaak.

Sterk, ontroerend, compact, intens. Dat zijn de eerste adjectieven die bij me boven komen.

Erg mooi, maar niet zo bijzonder. Acteerwerk sterk. Betrapte mezelf erop dat ik nog wel eens wegkeek als er weer een scene iets te traag liep. Scoort in mijn ogen een prima.

Heel erg mooi, alleen vond ik het uiteindelijk qua geheel te veel neigen naar het zwartgallige. Alsof dat dat het enige is dat nog in je rondgaat in die zestal maanden. Het einde kan je samenvatten als: verzorging, koorts meten, naar de wc brengen, een symptoom die optreedt waarvan ik de specifieke termen niet ken, maar is er dan geen leven meer buiten het verzorgen van je mama.

Verder wel heel realistisch, en vrij stijlvol hoewel erg sober en zwart zoals de gehele film wel is en het ook wel hoort in een film over een zwaar onderwerp als dit. De thematiek wordt ook bewust zwart gehouden, en er wordt op een menselijke manier omgegaan met de thematiek hier. Ik vond het begin van de film boeiender, wellicht omdat er dan ook ingegaan wordt op de persoon James White, waar het tweede deel louter gevuld wordt door de zorg en de band tussen James en de mama. Het is iets te eenzijdig, en de rest wordt naar mijn gevoel te veel achteruitgeschoven. Het sterktepunt dan weer is de echtheid die de film uitstraalt.

3.5*

Best grappig trouwens dat de plotbeschrijving verkeerd is... 68 stemmen, en dit valt niemand op?

Dit moet natuurlijk zijn:

Lol, dat is wel heel erg. Ik moet zeggen dat ik die synopsis ook echt zeer zelden lees.

Wat een heftige kost. Ik heb meer films gezien met een ziek persoon, waarmee het bergafwaarts gaat, en dit vind ik een sterke. Vooral deze (filmhuis)stijl spreekt mij erg aan (wat zo'n onderwerp betreft). Realistisch, redelijk ingetogen, geen uitvergrote emoties of allerlei muziek erbij. Het raakte me, het sleepte me mee en ik bleef geboeid. Goed gespeeld. Mooi uitgewerkt. 4*

Openhartig, persoonlijk drama over twintiger James [Christopher Abbott] die na de dood van zijn vader en een nieuwe diagnose van kanker bij zijn moeder [Cynthia Nixon] zwaar worstelt met de enorme verantwoordelijkheid die nu op zijn schouders is komen te rusten. Zijn pogingen om los te komen van die verantwoordelijkheid zetten zijn relaties onder druk met de belangrijkste mensen in zijn leven. Meedogenloos deprimerend drama met een vaak onsympathieke hoofdpersoon, maar Abbott intense, ingeleefde spel en Monds keuze om de camera steeds op James’ huid te laten zitten, zorgt ervoor dat je je met hem kunt identificeren. De scenes met Abbott en Nixon zijn soms erg moeilijk om naar te kijken, maar Monds semi-autobiografische scenario vergeet niet te benadrukken hoe belangrijk de steun van vrienden is, juist wanneer het verleidelijk is om weg te lopen. De confrontatie tussen James en diens boezemvriend Nick [de sublieme Kid Cudi] is een masterclass in gecontroleerde agressie. Geen gemakkelijke zit, maar de moeite loont.