A Tree Grows in Brooklyn (1945)

”We ain't got a chance. Who are we trying to kid?”

Ontroerend familiedrama over een jonge tiener, dochter van tweede generatie immigranten, die omgeven door schreeuwende armoede in het begin van de 20e eeuw opgroeit met een overbezorgde, voortdurend gespannen moeder aan de ene kant (“There is a coldness growing in you”) en een liefdevolle, quasi relaxte vader aan de andere kant. Omdat het meisje vastberaden uitkijkt naar een betere toekomst, trekt ze veel op met haar optimistische vader, daarbij gesteund door haar begripvolle, laat-maar-waaien tante. Een klein, maar veelbetekenend keerpunt in de film is het moment, waarop de moeder na de diploma-uitreiking een riante fooi geeft.

Regisseur Stanley Kubrick heeft in een interview over Elia Kazan ooit gezegd: “(...) without question, the best director we have in America, capable of performing miracles with the actors he uses.” Die meesterhand is in dit regiedebuut van Kazan al te zien. Het acteerwerk van de cast, van klein tot groot, zijn om vingers en duimen bij af te likken.
Te midden van alle ellende vormt Joan Blondell met haar zwierige lach en gedrag voor de nodige verluchting, zoals je dat van haar gewend bent. James Dunn verdiende met zijn gelaagde rol terecht een Oscar. Die waardering had wat mij betreft ook naar Dorothy McGuire en de jonge Peggy Ann Garner mogen gaan voor hun uitzonderlijke prestaties.

Kazan heeft zeker in de eerste tien jaar van zijn regisseurscarrière de ene na de andere prachtige film afgeleverd. Dit is zonder twijfel een van zijn allerbeste. Liefhebbers van intense, sociale drama’s mogen deze film niet missen.

Dunn (mij niet zo bekend) won een Oscar maar het was het meisje "Prima Donna" Francie (Peggy Ann Garner) die grotendeels instond voor het losweken van emoties.

Erg sentimenteel, natuurlijk en laten we daar niet flauw over doen. In 1945 lagen de verwachtingen van het publiek van een sociaal drama zekerlijk anders dan nu en het accent op de wil om, ondanks de problemen die de armoede met zich meebracht, om goed te doen en lief te hebben kon niet genoeg gelegd worden. Ook was er de schroom. Let hoe de camera stijlvol een beeld van een hoogzwangerschap vermijdt.

Maar goed, dit alles doetl amper iets af van de waarde van deze prent waarin Kazan een duidelijk en schrijnend beeld brengt van het achtergesteld, overbevolkt Brooklyn, waar velen moed putten uit het koesteren van een "impossible dream".

Dorothy McGuire is uitstekend als de bezorgde, doodernstige moeder, terwijl Joan Blondell goed overkomt als de totaal verschillende, veel meer mondainere zus.

Prachtige film over een arm gezin in Brooklyn dat zich afspeelt aan het begin van de twintigste eeuw. Voornamelijk verteld vanuit het oogpunt van de jonge dochter is dit een verhaal over de onschuld van kinderen en de harde realiteit van het leven. Mooie personages, goed geacteerd, ontroerende momenten en een nostalgische sfeer. Dit regiedebuut van Elia Kazan is een regelrechte een regelrechte tranentrekker zoals ze horen te zijn.