Happy Birthday to Me (1981)

Een vergeten slasher die geïnspireerd lijkt door de Italiaanse giallo. De moordenaar, gehuld in zwarte lederen handschoenen en zwaaiend met een scheermes, teistert een campus waar enkele jongeren zich amuseren met joints, alcohol en dodelijke weddenschappen. Inhoudelijk heeft Happy Birthday To Me bitter weinig om het lijf. De personages zijn strontvervelend en op het eerste zicht is er totaal geen samenhang in het verhaal. Het einige waar de kijker zich zoet mee kan houden zijn enkele fraai uitgedachte moorden die door een tikkeltje suspense worden ingeleid. Naar het einde toe valt alles in z'n plooi. In een allesverklarende slotscène worden de losse eindjes aan mekaar geknoopt, maar dit gebeurt zo geforceerd en opdringerig dat het je allemaal geen barst meer kan schelen. Van een climax is ook al weinig sprake, want de finale slachtpartij verbleekt bij elke andere moord die tot dusver heeft plaatsgevonden.

Conclusie: afblijven, tenzij je een genrecompletist bent.

Goede slasher!

In tegenstelling tot vele andere slashers heeft Harry Birthday to Me een redelijk verhaal. Jammer alleen van de vele twists aan het eind, dat had van mij niet gehoeven. De film bevat enorm veel sfeer, spanning en voor een jaren 80 horror ook goed acteerwerk. De kills vond ik origineel, maar soms wel matig uitgevoerd, het mocht allemaal wel wat meer in beeld. Personages waren goed, alle stereotypes waren weer aanwezig. En dat vind ik bij zo'n High School-achtige locatie vaak erg leuk, hoort er gewoon bij. Er zaten wel wat saaie momenten tussen, maar dat word aan het einde allemaal weer goedgemaakt. Lekker gestoorde scene was dat ook toen alle slachtoffers aan tafel zaten. Dat was echt één van de betere scéne's.

Happy Birthday to Me is een goede slasher die liefhebbers van jaren 80 horror zeker gezien moeten hebben. Verdiende 4*

Sterke Canadese slasher.


De sfeer is dik in orde en dat is het eerste al wat gelijk opvalt. Niet je standaard slasher personages en al snel wordt duidelijk dat je te maken hebt met een Giallo in vermomming. Erg sterke kills en ook het acteerwerk is zeer solide. Niet iets wat je verwacht en eist in een film als deze, maar het is mooi mee genomen. De sfeer wordt eigenlijk naarmate de film vordert steeds mysterieuzer.


Als kijker wordt je ook van het kastje naar de muur gestuurd van wie de dader nou werkelijk is. En na een dik uur heb je dan al weer te veel verschillende daders in je hoofd gehad. Thompson weet de kijker toch op een erg sterke wijze aan het twijfelen te brengen of een andere prime suspect aan te dienen. Einde vind ik dan wel enorm sterk, dezerdagen misschien niet zo bijzonder maar destijds was dat het wel. Thompson was zijn tijd ver voor uit. Ook hoe hij speelt met de toestand van Virginia vond ik heel sterk.


Het einde wordt trouwens wel heerlijk over the top gebracht maar tegelijkertijd ook erg disturbing. Dan krijg je in een korte mum van tijd even een aaneenschakeling aan twists te verwerken . Had voor mij niet gehoeven maar een minpunt vond ik het ook niet. Na het einde besef je pas hoe erg fijn het kleine anderhalf uur aanloop was naar deze finale toe. Erg sfeervol en origineel filmpje, die helaas wat ondergewaardeerd is.

De film begint nog leuk met een geslaagde cast die wel houdt van wat grove humor en gevaarlijke spelletjes. Maar daarna blijkt dat het middenstuk veel te lang is en het einde te pretentieus waardoor ik me lang niet altijd heb vermaakt.

Er zit best een goed (giallo)sfeertje in met een zwijgende killer, gekleed in het zwart. De moorden zijn meestal goed, al is het jammer dat niet alles onscreen gebeurt. Acteerwerk van Sue Anderson is ook niet slecht, kortom, best een goed filmpje. Maar waar het helemaal de mist in gaat is met het verhaal. Virginia heeft last van een trauma waardoor heden en verleden opeens door elkaar heen worden gezet. Op een gegeven moment vond ik het veel te verwarrend of iets nu een flashback was, of niet. Sowieso gebeurde er veel te weinig en leek de film bij vlagen stil te staan.

Het over-ambitieuze einde is een ware Scooby Doo-hommage, maar of dat nou de bedoeling was. Tot minimaal viermaal toe word je op het verkeerde been gezet, totdat je het gevoel krijgt dat het allemaal erg geforceerd is zo. Het mocht van mij allemaal wat simpeler, steek die tijd en dat geld dan maar in wat extra, weergaloze kills.

Redelijke slasher.

De personages zijn stuk voor stuk niet interessant en het kon me dan ook niks schelen wie het wel of niet zou overleven. De kills zijn redelijk spectaculair uitgevoerd en behoren tot het hoogtepunt in deze film, waarbij er redelijk gevarieerd aan het werk is gegaan. Er zit een diversiteit aan kills in waardoor deze film zich enigszins van het standaardwerk in het genre kan onderscheiden. Ietwat mysteries qua verhaal, maar voor mij qua sfeer niet helemaal geslaagd. Ook vond ik de speelduur wat aan de lange kant. De twist aan het einde, het hoe, wie, wat en waarom kwam als een verassing.

Leuke jaren 80 slasher die iets eigens had door de meerdere twists.De film bevat enorm veel sfeer, spanning en redelijk goed acteerwerk. De High School-achtige locatie was top en de kids hadden van die echte jaren 80 hoofden. Het had verder wel iets weg van giallo-films waren het niet dat de film uit Canada komt. Vooral bij de eerste kill was dit duidelijk te zien. Wie weet dat ze erdoor geïnspireerd waren? De kills waren trouwens redelijk origineel maar helaas was de gore zelf voor het grootste gedeelte buiten beeld. De film zakte naar het eind toe iets in maar maakt dat dan nog wel goed met een lekker macaber einde.

Neergesabeld door de critici destijds, die slechts ten dele gelijk hadden. Het verhaal is wazig, het scenario rommelig en de film bevat teveel twist. Daardoor is de film niet zo meeslepend als het had kunnen zijn. Maar er zijn zeker ook elementen die deze stalk-and-slash-horror boven de middelmaat doen uitsteken. Om te beginnen is daar regisseur J. Lee Thompson, een vakman die weet hoe hij door met de camera en met de juiste timing en belichting spanning weet te creëren. En hoewel dit zeker niet tot zijn beste film behoort, levert hij wel vakmanschap af, ook in de acteursregie. Hoofdrolspeelster Melissa Sue Anderson, die al flink wat TV-ervaring had, blijkt een uitstekende scream queen te zijn en is behoorlijk overtuigend als de getraumatiseerde tiener wiens 'vrienden' één voor één spoorloos verdwijnen. Is zij de moordenaar of niet? Ze laat je gissen in een prima vertolking. Bovendien is daar een prima score en een prima titelsong.

Matige film waarin een vriendengroep op een dure school één voor één vermoord worden. Wat groter opgezet dan de gemiddelde slasher uit die tijd. Ook wat meer plotvorming, maar het wordt allemaal nogal rommelig gebracht en het gaat te lang door. Een paar redelijk originele kills. Zowel de finale als het acteerwerk zijn over de top op een redelijk vermakelijke manier.

Niet onaardig. Deze film had toch wel de nodige schrikmomenten, de killings waren best wel goed en het einde - de verjaardag party vond ik zelfs subliem. Ik moest gelijk denken aan dat verjaardag feestje in de film The Loved Ones (2009). De film had natuurlijk ook de zwakke puntjes zoals het wazige verhaal en hoe kan het ook anders de Amerikaanse preutsheid. Bloederige moorden kan wel, maar een naakte dame onder de douche dat kan natuurlijk nooit. Foei! De film duurde trouwens ook wel wat lang; 90 minuten is eigenlijk lang genoeg voor zo'n film.

Waardering: 3,5* dankzij het sterke einde.

Een film met heel wat wisselende gedachten. De film heeft best enkele positieve elementen zoals sfeer, leuke kills en een verrassend slot dat je niet ziet aankomen. Maar de plot laat ook wel steekjes vallen ondanks dat het verhaal me wel boeide. Zo wordt de familieband toch wel erg vaag benaderd en is de twist op het einde wel vergezocht en ongeloofwaardig. Net dat de stem en houding hetzelfde zou zijn. Maar ach….het was wel verrassend en het concept werd leuk gebracht. 6/10

Een slasher die er losjes overgaat met een plot die trauma combineert met een totaal onverwachte finale. De eindtwist heeft men blijkbaar nog tijdens de productie in het script ingeschreven en was niet hun eerste bedoeling. De film mist elke geloofwaardigheid maar de sérieux waarmee het gebracht wordt, maakt dat op een prettige manier goed. Ook een meerwaarde is de aanwezigheid van Hollywood legende Glenn Ford in de rol van Dr. Faraday. Vlak voor hij op zijn donder krijgt, staat hij in clair obscur belichting als in één van zijn oude noir films.
Qua suspense had er best nog wat meer ingezeten maar ik heb al slechter gezien.

Frustrerend stom en hilarisch dom.

De film weet duidelijk niet waar hij heen moet met zijn plot. Verschillende plotpunten worden geïntroduceerd maar nooit uitgewerkt tot de laatste 10 minuten. Tegen die tijd kwam er al stoom uit mijn oren van woede omdat dit gewoon te dwaas voor woorden is.

Toegegeven, de gore was oké en één scène in het bijzonder, in een ziekenhuis, deed me kronkelen vanwege het erg expliciete beeld.

Voor de rest, neem alsjeblieft niet de moeite om dit te kijken. Het is een halfbakken drol van een film.

1,5*

Grappig dat in de hoogtijdagen van de slasher niet alleen veelal jonge (al dan niet) specialisten dat soort spul regisseerden maar blijkbaar ook oude rotten op hun retour. J. Lee Thompson was er zo een. Thompson piekte in de jaren '60 met geprezen successen als The Guns of Navarone en Cape Fear. In de jaren '70 maakte hij onder meer Planet of the Apes films, maar in deze tijd werd hij echt niet meer voor grote projecten gevraagd. Hij castte Glenn Ford, een generatiegenoot die een groot deel van de jaren '70 op TV had gespeeld. Nadat hij vooral in de de studiodagen piekte met fijne rollen in noirs en westerns,.

Thompsons invloed is dat dit een zekere mate van vakwerk is. Hij weet hoe je een scene moet opbouwen. Neemt bovendien het verhaal tegelijk serieus en niet zo serieus, neem bijvoorbeeld de nepscares doorheen de film. Wat de film soms op een aangename understated manier silly maakt. De bijrol van Ford komt niet in de buurt van zijn hoogtijdagen, maar ik vind het toch best een aangenaam weerzien,

Helaas is het plot van de film veel te vol. met allerlei verhaallijntjes en de film is ook een aardig stuk te lang. Maar die issues heeft de film vooral in het begin. Het einde gaat op een fijne manier volledig voor de silliness en maakt een hoop goed.. De film doet er echter wel echt te lang over daar te komen.

Thompson eindigde met videothekenspul van een andere ster op zijn retour, Charles Bronson, dingen als Death Wish 4. Glenn Ford maakte nog een handvol genrefilms en deze film werd meer vergeten dan tijdgenoten, sommige daarvan een stuk minder. Of hoe dingen kunnen lopen.

Virginia is bijna jarig maar dan worden als haar vrienden afgeslacht. Uit de tijd dat zelfs grote filmstudio's zich aan het slasher genre waagden. Geregisseerd door de regisseur van Guns of Navarone en met Glenn Ford als de psychiater die het allemaal maar uit moet zien te vogelen. Ja, ja één van de helden wordt vermoord met shish kebab. En de poster geeft ook nog een paar andere weg. Fijne slasher, beter geproduceerd ook dan het horrorgemiddelde. Maar de kills zijn na 1981 nog wel eens creatiever geweest. Greg z'n dood is eigenlijk nog de leukste. Fijn einde dat wel, verder een beetje het niveau van de eerste 7 delen Friday the 13th. En binnen die 7 (+1) zou dit de vijfde plaats zijn.

Ik moest flink goed nadenken waar ik Virginia ook al weer van kende want haar gezicht kwam me zo bekend voor maar ik kon er niet opkomen , ook haar naam zei me niks tot me het ineens weer te binnen schoot ( little house on the prairie .

Glenn Ford was een verassing om in dit genre te zien , hij was natuurlijk al ver voorbij zijn hoogtijdagen en eigenlijk heeft hij hier een ietswat bescheiden bijrol .

de film zit technisch goed in mekaar maar het plot is wel erg druk , teveel zijverhaaltjes en alhoewel we een een paar keer flink op het verkeerde been gezet worden ( zeker aan het einde) vond ik het allemaal niet zo sterk in mekaar steken .

Slecht is het allemaal niet maar ik geef toch de voorkeur aan wat minder zijplotjes .