Il Racconto dei Racconti - Tale of Tales (2015)

Film gebaseerd op drie verhalen( in het totaal zijn het er 49) uit de "The Pentamerone" (een verzameling van Napolitaanse sprookjes van de Italiaanse dichter en sprookjesverzamelaar Giambattista Basile.) Er is waarschijnlijk voor deze drie verhalen gekozen omdat hierin de meeste invloeden te zien zijn van wat later de basis vormde van de sprookjes van Charles Perrault en de gebroeders Grimm.

Oke, dan hoe was de film.......? De aankleding,kostuums,decors en de locatie`s waren prachtig! Maar afgezien van toch indrukwekkende cast, spat die vonk bij mij niet over. Het bleef allemaal afstandelijk. De bevlogenheid die bv. er wel was bij: "The Brothers Grimm" is er hier niet echt! Slecht is het niet, en het zien van onderdelen uit onze huidige sprookjes is ook wel grappig maar Basile verdient toch wel een betere bewerking dan dit!

Drie losse vertellingen die ineengevlochten een prima film opleveren.

De film grossiert in bizarre personages. Prachtig. De castingdirector heeft uitzonderlijk werk verricht en produceert een heerlijk zootje aan menselijke bizarriteiten. De vreemde karakters worden fantastisch vormgegeven. De harmonisering met het absurde en bijzondere script pakt onwaarschijnlijk goed uit.

De vertellingen hebben een sprookjesachtig omhulsel, maar zijn in de kern allesbehalve zoet en lief. Eerder rauw en hard.

De verteltrant is helaas nogal klinisch en beschouwend. De verhalen worden zonder veel opsmuk en zonder veel emotionele beleving geserveerd. Er is daardoor weinig klik met de karakters. Een minpunt.

De cinematografie is hoogstaand. De camera levert magnifiek werk.

De sprookjesachtige landschappen en de Middeleeuwse Italiaanse architectuur vormen dan ook een prachtig sfeervol decor.

Prachtige cinema, maar zo zielloos.

Wat een zuinige recensies en sterretjes hier. Misschien is mijn beleving enigszins gekleurd omdat ik deze film na Son of Saul zag en dit de juiste film op het juiste moment was, maar ik heb genoten. Misschien ook wel een bevrijding voor Garonne zelf, na het harde realistische Gomorra en het nogal moralistische en belerende Reality. Fijn een wereld creëren, sprookjes vertellen vol visuele vindingrijkheid. Zonder de donkerste randen weg te censureren, soms durft de film vrolijk smerig te zijn. Dat alles met veel humor (en vooral ook veel soorten humor) verteld. Ik vond het heerlijk.

Ook ik ga een pluim geven aan de casting. Veel bekende, maar ook een hoop onbekende namen in deze film. En ze lijken veelal gecast op koppen, op uitstraling terwijl je dat achter sommige van de acteurs niet eens gezocht zou hebben. Ik bedoel: Vincent Cassel als flamboyante koning met een enorm libido? Kom er maar eens op. Maar het werkt fantastisch.

Echt van genoten. Hopen dat deze waarschijnlijk moeilijk te verkopen film nog distributie vind, want een zo groot mogelijk scherm is wel aan te raden. Ik keek mijn ogen uit.

4.0*

Een flamboyante klucht. Wel het laatste wat je zou verwachten van iemand als Garrone. All over the place, het oeuvre van die man. Van het rauwe, grimmige Gomorra tot zo'n kermis als dit.

In ieder geval kan ook ik het schamele gemiddelde niet helemaal duiden. Wellicht omdat Garrone hier vooral vorm boven inhoud laat prevaleren, want diepzinnig is het allemaal niet (ook niet erg). Gewoon een lekker extravagant circus. De libidineuze Cassel staat wat mij betreft vooraan op de stoet; bewijst wederom dat hij zich ook prima kan handhaven in dit soort komischere rollen. Het plotje rondom zijn personage is mijns inziens dan ook de meeste amusante, degene met de tweelingen veruit het minst.

Visueel is het voornamelijk de minutieuze mise-en-scene die in het oog springt, de rest is solide maar braaf. De soundtrack is, zoals verwacht, wat blasé, maar heeft bij vlagen toch een zekere charme over zich heen hangen, vergezeld met de majestueuze decors. De wezens zagen er wel net wat te plastisch uit helaas.

Maar een zeer genietbare film. Buitenissige fantasy met af en toe een lekker smerig randje. Kleine 3,5*.

“Here is the husband that you chose for me.

Please, forgive me.”

“Tale of tales” is gebaseerd op sprookjes van de 17de eeuwse schrijver Giambattista Basile uit Napoli. Drie vreemdsoortige vertellingen zijn op een vernuftige manier met elkaar verweven om vervolgens samen te smelten in een minder geslaagde afsluiting. Het zijn stuk voor stuk zo van die atypische sprookjes. De ene nog meer geschift dan de andere. Verwacht je dus aan een aaneenschakeling van duistere verhalen met een redelijk choquerend slot. Drie koninkrijken met elk hun eigen zorgen en problemen. Het moment dat ik de koningin van Longtrellis het bloederig hart van een verslagen zeemonster zag verorberen, wist ik dat dit niet bepaald sprookjes zijn die ik aan mijn kinderen wil voorlezen. Het zijn eerder sprookjes voor volwassenen voorzien van een rare kronkel.

In gekende sprookjes worden de gebeurtenissen meestal rooskleuriger voorgesteld en voorzien van een happy end. In “Tale of tales” zijn het vooral verontrustende gebeurtenissen waarmee de regerende adellijken geconfronteerd worden. En aan een happy end of een varken met een lange snuit moet je je zeker niet verwachten. Al bij al sprookjes voorzien van absurd aanvoelende zwarte humor waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Ik moet echter toegeven dat ik er van genoot naarmate de film vorderde. Een aaneenschakeling van erotisch geladen beelden en brute confronterende scenes die doordrenkt zijn met ladingen melancholie en verdriet. Tot mijn verwondering was deze ruim 2 uur durende film om voor ik het besefte.

Dezelfde waardes en beproevingen, zoals ze ook voorkomen in kindersprookjes, zijn hier aanwezig. Het doen uitkomen van onvervulde wensen mits opoffering van iets anders. Neurotische handelingen die verblinden en pijnlijke confrontaties veroorzaken. Ziekelijke adoratie dat iedere vorm van realistisch handelen in de weg staat. Krankzinnigheid verwerkt in elk apart verhaal voorzien van een absurde drijfveer of verloop.

Allereerst het verhaal over de vorst (John C. Reilly) en vorstin (Salma Hayek) van Longtrellis die door een onbevredigde kinderwens gedreven worden tot het verrichten van een redelijk vreemd aanvoelende rite. Zoals het verteren van een gekookt hart van een zeemonster. Het heeft echter ook fatale gevolgen en het uiteindelijk resultaat heeft (in de vorm van de tweelingbroers Christian en Jonah Lees) een nogal akelig uiterlijk. Vervolgens is er de vorst van Strongcliff (Vincent Cassel) die geplaagd wordt door een niet te bevredigen lust en een onbegrensde appetijt heeft voor vrouwelijk naakt. Deze adoratie verblind hem dusdanig dat hij uiteindelijk een dame het hof maakt wiens stem wel liefelijk klinkt, maar wiens uiterlijk niet bepaald jeugdig overkomt. En tenslotte is er de koning van Highhills (Toby Jones) die plotsklaps een ziekelijke liefde vertoont voor een vlo, deze stiekem opvoedt en daarmee de toekomst van zijn enigste dochter op het spel zet. Vooral dit laatste verhaal had een groot wtf-gehalte en sloeg me met verstomming. Absurditeit over de hele lijn.

De hele film heeft een Renaissance-achtig uitzicht en ziet er perfect uit. De klederdracht, de burchten en de armoedige dorpjes. Het ziet er allemaal authentiek en realistisch uit. Schitterend hoe dit middeleeuws tijdperk op het scherm tot leven komt. Ook de meewerkende acteurs vond ik uitermate boeiend. De verpersoonlijking van bepaalde obsessies (zoals we ze in onze moderne tijd ook wel eens tegenkomen) wordt briljant uitgevoerd. Vooral Vincent Cassel en Toby Jones scoren hoog op de schaal van krankzinnigheid. Het meest lugubere personage was de eng uitziende necromancer (Franco Pistoni). In mijn ogen was dit een bijzonder geslaagde film dat door de hoeveelheid aan bloed en boezems zeker niet geschikt is voor kinderogen.

3.5*

Redelijke film met drie aparte verhalen die zich afspelen in drie verschillende koninkrijken. Drie toch wel donkere sprookjes waarbij je wel blijft kijken om te zien hoe ze eindigen. Uiteindelijk heeft het allemaal niet al te veel om het lijf en had het wat korter gekund. De aankleding is wel mooi, vooral de kostuums zijn prachtig.

Een fijne film die bekorend is. Eigenlijk had men misschien voor het gestroomlijnder lopen van de verhalen, ze apart en achter elkaar aan moeten vertellen. Dat is dan ook de enige kanttekening die wij bij deze film plaatsen. De bijna 2 uur die de film duurt zijn zo om en je moet dan vanuit een sprookjesachtige wereld terugkeren naar de huiskamer of waar je deze film ook gezien hebt, terug naar jouw eigen wereld. Soms kan dat "verwarrend" werken en zie je nog een glimp van een grote vlo die net de hoek omgaat of door de deur vlucht, weg uit jouw realiteit.

Fijn!

Beetje jammer dat een film als deze al te makkelijk in de vergetelheid geraakt. Lijkt me toch een grote productie, zit duidelijk voldoende budget achter en het uiteindelijke resultaat mag er ook best zijn. Alleen lijkt er maar weinig reclame over deze film te zijn geweest, want ik kan me niet herinneren dat ik er ooit wat van gezien heb rond de tijd dat hij uitkwam.

Gelukkig alsnog kunnen inhalen, dit soort films liggen me wel. Bewerking van oude sprookjes, op een nogal guitige manier uitgewerkt. Dat wil zeggen met de nodige humor, maar ook met de duistere randjes intact. Dat maakt het allemaal nét dat beetje leuker.

Geen idee of het doorheen haspelen van de verschillende sprookjes nu wel zo'n goed idee was, anderzijds vond ik het ook niet meteen storend. Niet dat het moeilijk om volgen is, anderzijds is de overlap zo beperkt dat je je afvraagt wat nu net de meerwaarde van één verhaal is. Maar daar staat of valt de film zeker niet mee.

Beetje jammer dat er niet nét wat meer memorabele scenes inzitten, maar verder een erg vermakelijke film, aanrader voor ieder die van de wat duisterdere sprookjes houdt.

3.5*

Prachtige film vol fantasie en indrukwekkende beelden. Het is een soort duister sprookje dat bestaat uit 3 verhalen die plaats vinden in verschillende koninkrijken op hetzelfde moment. De slotscène vind ik nu net wel heel goed gekozen gezien de kroning van de prinses tot koningin waarbij andere koningen en adel van andere koninkrijken worden uitgenodigd. Verband onderling is er niet, maar dat is hier ook niet aan de orde. Dat die ene zus tijdens deze gelegenheid dan ook nog haar jongheid verliest, past helemaal in het kader want de toverkracht werkt niet meer door het egoïsme van haar en ergens heeft ze toch ook haar wraak kunnen toepassen want de koning is getrouwd met een heel oude vrouw.
De verhalen worden voortdurend afgewisseld, ergens wel origineel en voor mij werkte het niet vervelend. Integendeel zelfs. Het eerste verhaal gaat over de tweeling waarbij de koningin ( Salma Hayek ) op een zeer aparte wijze toch een kind krijgt. Haar echtgenoot, de koning wordt gespeeld door John C. Reilly.
Misschien wel het meest voorspelbare verhaal van de drie, maar zeker boeiend genoeg om te volgen. Die kwakzalver was echt een engerd. Het tweede verhaal over de zussen is een zeer boeiend relaas van een geile koning (Vincent Cassel) die verliefd wordt op een mooie stem, niet wetend dat dit een stem van een oude vrouw is. Alé, fantastisch om te volgen hoe die zussen er alles om doen om toch de koning te kunnen behagen zonder dat hij ze ziet. Natuurlijk volgt er een fatale afloop met fantasierijke gevolgen.
De horror ligt hier al gewoon bij het feit van het plan van de zussen. Echt ook een rol voor Cassel.
Het derde verhaal gaat over een koning en een vlo....ja een geweldig idee. De koning is meer bezig met zijn vlo dan met zijn eigen dochter die op zoek is naar de juiste man om het paleis en haar saaiheid van bestaan te kunnen ontvluchten. Uiteindelijk komt ze bij een menseneter terecht en dan komen er ook wat gore stukjes in voor. Ook een heel mooi verhaal. De locaties, de decors, de kledij, de kleurenpracht, ....het ziet er allemaal geweldig uit. 8/10

Mooi fantasierijk sprookje hoewel het daar in het begin nu niet bepaald naar uitzag. Kon aanvankelijk moeizaam mijn aandacht er bijhouden dat zondermeer lag aan de personages die mij niet direct lagen. Dit veranderde onmiddellijk op het moment dat de zeer mooie Violet (Bebe Cave) ten tonele verscheen. De scène waarin zij op dat banjoachtige instrument speelde was om in te lijsten, zo mooi. Tja, ik heb nu eenmaal een zwak voor mooie jongedames en als ze op het einde als winnaar uit de strijd komen dan is dat natuurlijk nog mooier.
Horrormomenten waren in deze kleurrijke film toch vrij schaars hoewel die scènes met die monsterachtige reus toch wel iets angstaanjagends hadden. Dat waren nu niet bepaald leuke scènes maar pasten wel goed bij het verhaal.

4,0*

Speciaal. Het is zeker fantasierijk maar geen enkel verhaal blaast me weg. Het zijn blijkbaar Napolitaanse sprookjes waar de film op gebaseerd is. Nog nooit eerder van gehoord moet ik bekennen. Ik vond de verhalen wel niet spectaculair en eigenlijk wel wat bizar. Voelde ook niet altijd even afgerond aan.

Sprookjes zijn in essentie behoorlijk duister en gewelddadig, dus wat betreft lopen deze verfilmde sprookjes meer in de pas met de oorspronkelijke verhalen dan al die Disney classics. Tale of Tales is gebaseerd op Italiaanse sprookjes van de Italiaanse Middeleeuwer Basile, mij onbekend maar kennelijk een behoorlijke influencer, bijvoorbeeld op de gebroeders Grimm een paar eeuwen later.

De drie verfilmde verhalen zijn bijzonder aardig, twee van de verhalen (die met de twee oude zussen en de reuzenvlo) zijn bizar, en grotesk terwijl het verhaal met de twee broers zich, na een al even vreemde opening, op bekender terrein begeeft. Ook design en acteerwerk zijn prima in orde, zeker ook gezien het bescheiden budget van USD$14.5 miljoen en ik heb eigenlijk de hele film met een glimlach gekeken. Sowieso leuk dat deze film gemaakt is want de totstandkoming van dergelijke fantasierijke projecten is in deze tijden van prequels, sequels en remakes allesbehalve vanzelfsprekend.

Film die overigens op mijn pad kwam na een tip, anders had ik deze film waarschijnlijk links laten liggen.