Spetters (1980)

Erg stoere film.

Wat opvalt is dat de film veel vaart heeft. Snelle montage en dat is toch opmerkelijk, want de film dateert uit 1980.

Verder een zeer goede cast.

Het verhaal sprak me niet altijd even veel aan, maar overall vind ik de film erg goed.

Stukken beter dan ik verwachtte. Vind alleen wel dat Verhoeven zoveel thema's bij elkaar flikkert dat ze elk niet genoeg running-time krijgen. Toch wel 3,5* voor de geweldige cast (wat een boel (jonge) bekende gezichten!), stoere muziek en een paar memorabele scènes.

Ps. Deze film met je ouders kijken is echt een ramp...

Verrassend goeie film. Het verhaal weet de kijker goed te blijven boeien, terwijl het niet eens zo heel veel voorstelt. De cast (met een paar uitschieters naar boven en naar onderen) doet goed zijn werk, de snelle montage valt op (in positieve zin) en ook de heerlijke soundtrack (deed me een beetje aan Turks Fruit denken; dezelfde 'frisheid') doet de film alleen maar goed.

Wat mij betreft één van de beteren van Verhoeven uit zijn 'jongere' jaren.

3,5*

Zo plat als een dubbeltje en natuurlijk heel erg exploitatief. Er worden tig thema's ingegooid, maar het blijft allemaal extreem oppervlakkig en lomp.

Wel erg leuk als tijdsbeeld. Ik zag een tijd geleden alweer een reportage in Andere Tijden over de opschudding die deze film veroorzaakte en heb nu de film er eens bij gezien. En omdat er vaak een beetje besmuikt werd nagelachen om wat de film toen voor protesten veroorzaakte, was hij eigenlijk wat extremer dan ik gedacht had. Ook al heerst er nu niet meer zo'n extreem politiek correct sfeertje als toen toch denk ik dat deze film in een 2004 versie opnieuw stof zou doen opwaaien.

Verder viel het flinke tempo me op. Er gebeurt constant wat en ondanks dat de film niet kort is is hij zo om.

Maar verder vind ik dit meer een historische curiositeit, dan een boeiende, spannende of emotionele film.

2.0*

lachen, oversext,

maar lachen

Weer een hele mooie Nederlandse film. Wat me nu zo langzamerhand is opgevallen is dat Nederlandse film weinig verhaal hebben, meer persoonlijke problemen en een blik in iemands leven. Dat vind ik over het algemeen ietsje leuker dan een verhaal.

De tweede Nederlandse film van Verhoeven die ik gezien heb (na De Vierde Man) En de film was erg mooi. Ik hou wel van Nederlandse films, ook omdat ze ongecensuureed zijn en een beetje realistisch overkomen. Ook deze zat weer vol schokkende dingen. Ik had altijd gedacht dat dit nog wel een onschuldige film was maar dat was niet zo. De blote piemels en kutjes worden expliciet vertoond. (volgens mij is Nederland het enige land die piemels laat zien in films) met daarnaast ook die homosexuele groepsverkrachting die tamelijk schokkend was voor die tijd. Naast al die dingen zit er ook scherpe humor in dat ik wel wardeer. Het acteerwerk was ook erg mooi. Met Rutger Hauer en die mooi Renee Soutendijk en natuurlijk Hans van Tongeren, die in 1982 zelfmoord heeft gepleegt lees ik net. Wel jammer want hij kon later nog in een hoop films spelen en Hauer en Krabbe achterna gaan. Renee Soutendijk was een meid met haar op der tanden, vooral leuk hoe ze bij iemandfrituurvet op zijn borst gooit.

Die kroeggevecht op het einde vond ik ook kicken.

Er zat gewoon van alles in. Humor, ondroering, real life... Ik heb echt zeer genoten van deze film. Ik snap echt niet waarom Paul Verhoeven zo flopte in Nederland en daarna in Amerika. Hij is best wel een goed regieseur.

Wel jammer was inderdaad die kwaliteit van de bridge uitgave. De film is erg donker op de meeste momenten waarbij je amper wat kon zien. (of ligt dat nou aan die film) Die tekst op de achterkant is al 1 groot spoiler. Maargoed, de film was in iedergeval goed.

4,5*

Succesvolle Nederlandse film die echter aan elkaar hangt van matigheid. De acteerprestaties zijn soms tenekrommend en het verhaal vaak erg plat. Gemiddeld.

Lekkere jaren 80 nederlandse film met veel grof taalgebruik en veel seks- en geweldsscènes. Ik keek deze film vroeger stiekem vanwege de blootscènes van vooral Renée Soutendijk die ik als zeer jonge puber destijds zeer aantrekkelijk vond. De film is in zijn totaal niet echt geweldig maar hij verveelt eigenlijk ook niet. Ik vond Maarten Spanjer wel aardig in deze film.

Vier GTST-afleveringen aan elkaar geplakt. Alleen de rol van Hans van Tongeren was erg interessant. Zonde dat hij het echte leven en zijn filmrollen niet uit elkaar wist te houden.

“Het leven is net een kroket: als je weet wat erin zit dan hoef je 'm niet meer.”

Een leuke film van Paul Verhoeven, die er destijds niet voor terugdeinsde om expliciete hetero- én homo-seksscènes in deze Spetters te laten zien, waar hij ook veel kritiek op kreeg. Maar regisseurs, die hun eigen zin doordrijven, behoren vaak wel tot de beteren, en Verhoeven vormt daar gelukkig geen uitzondering op. En gelukkig maar.

Spetters heeft een lekker tempo, een vlotte dynamische cameravoering en redelijk tot goed acteerwerk te bieden. Het lijkt in eerste instantie een vrij luchtig verhaaltje met de goed bijpassende dialogen. Maar naarmate het verhaal vordert, wordt de sfeer toch wat harder en komt de maatschappelijke kritiek, die Verhoeven hiermee uitte, toch goed naar boven. De jeugd zoekt op zijn eigen manier de weg in het leven, dat in die tijd steeds harder en onsympathieker wordt, door de maatschappelijke problemen en de grote jeugdwerkloosheid, die er op dat moment in Nederland was. Vooral Renée Soutendijk zet een sterke rol neer en zou later nog eens terugkeren in een film van Verhoeven.

Een paar indrukwekkende scènes, de aardige Nederlandse humor, degelijk acteerwerk en een goede realistische weergave van de problemen van destijds, zorgen ervoor dat Spetters anno nu nog steeds meekan. Spetters behoort zeker tot de betere Nederlandse films.

3,5*

Uitstekende film over drie vrienden die alledrie aan motorcross doen. De film begint vrij luchtig, maar wordt gaandeweg steeds serieuzer en zelfs grimmiger van toon. Sommige scenes zijn behoorlijk expliciet in beeld gebracht, en lijken slechts te dienen om te choqueren. Maar mede hierdoor is het wel een film die je onthoudt. Wat mij betreft een Nederlandse filmklassieker.

Toen deze film in de bioscoop draaide was ik zelf zo'n 17 of 18 jaar. En daarom was dat destijds ook een film die je gezien moest hebben, ook al was het geen hoogstaande film. Nu heb ik hem dan weer eens gezien en gelukkig had ik er ook geen al te hoge verwachtingen van. Het verhaal wordt zo subtiel verteld met de botste bijl die ze maar konden vinden, dat je je als kijker met gemak in alle hoofdpersonen kon inleven en tot tranen toe geroerd werd. Maar niet heus. Kennelijk moest ook de simpelste ziel nog snappen waar deze film over ging. En zo'n moeilijk verhaal was het al niet. En het is eigenlijk best jammer dat de film niet wat meer de diepte in ging. Maar goed voor jongens en meisjes die op die leeftijd hun (homo)-sexualiteit aan het ontdekken waren, was dat wel de film om te zien. Met voor die tijd spectaculaire en taboedoorbrekende scenes. Ik kon me Renee Soutendijk dus ook nog steeds herinneren zoals ze in deze film speelde. En ook was het voor mij van meerwaarde dat de muziek van Kayak was. Ook daar was ik fan van in die tijd. Ondanks dat het dus eigenlijk maar een heel slechte film was met erg matig acteerwerk en een uiterst dubieus gebracht verhaal wat ook nog eens veel te lang uitgesponnen was, heb ik me wel vermaakt. Het verveelde niet en ik heb nu vooral erg genoten van de nostalgische beelden. De film was voor een groot deel in en om Rotterdam geschoten, waar ik toen woonde en in een tijd die voor mij dus ook nog eens erg herkenbaar was. De kuil bij warenhuis Ter Meulen bijvoorbeeld. En ook leuk dat er gefilmd was in een metrostation in aanbouw. Dat moet dus de oost-west lijn geweest zijn. Het zijn vooral die beelden die de film maken dat ik hem nog wel eens zou willen zien ter zijner tijd.

Ik moet Verhoeven nageven, de film heeft nauwelijks kans te vervelen. Er zit tempo in (de montage is echt scherp), er gebeurt altijd wat en het zwierige camerawerk helpt ook mee, net als enkele heel aardige scènes. Jammer dat het verder volstrekt niet boeit.

Dat komt ten eerste door de sfeer die me altijd aan een filmsfeer deed denken waarin geen echte mensen rondlopen maar acteurs die altijd precies weten wat te doen. Zo een Soutendijk vooral irriteert alleen maar, of dat nu dat gedoe bij die frietkraam is of dat ze geld aftroggelt bij dat motorgebeuren. Maar niet alleen zij, het is bij iedereen zo. Terwijl de film zich wel leent voor een mooi sfeerportret van kleinburgerlijkheid begin jaren 80. Daarnaast word ik niet heel enthousiast van het acteerwerk. De rollen zijn plat dus dat helpt niet mee, maar het is ook een wat stijve manier van acteren. Enkel Van Tongeren als Rien laat af en toe wat zien.

En dan is er nog de beeldkwaliteit die echt goedkoop en ouderwets oogt, zoals ook veel tv-afleveringen van Bassie en Adriaan van vroeger. Ik vind dat ook gewoon ronduit lelijk terwijl in die tijd echt wel wat beters op de markt kwam (vanuit Amerika). Die inhaalslag heeft de Nederlandse film de laatste 20 jaar gelukkig wel gemaakt, maar veel films van vroeger van vaderlandse bodem zien er gewoonweg niet uit. Het is dat Verhoeven zo nu en dan wat probeert met zijn camera, maar mooi wordt het eigenlijk nooit.

1,5*.

Nee.. deze film doorstaat de tand des tijds geheel niet. Baarde de film destijds nog wat opzien door z'n bravoure, nu is het allemaal doorspekt van een beschamende kijk op de maatschappij. Waar Soeteman en Verhoeven zich altijd al aan schuldig maken is die puberale humor, die te snappen valt als je je bedenkt dat ze zich vrij hebben moeten worstelen uit de conservatieve jaren 50. Hun 'kijk mij eens stoer zijn' houding was toen nog wel 'grappig' maar nu is het eigenlijk alleen maar triest. Zeker ook omdat die mannen maar niet lijken te veranderen. Daarom zakt deze film (en meerderen uit die periode) voor mij compleet door het ijs.

Helaas dat deze films het (voor velen negatieve) beeld van de Nederlandse film zo lang bepaald heeft.

Vlotte,ongenuanceerde film die ruim dertig jaar na dato nog steeds heerlijk weg kijkt.Het scenario is misschien wat bot en je kunt je twijfel hebben bij sommige acteerprestaties (iets wat naar mijn mening niet geldt voor de sterke prestatie van Hans van Tongeren) maar door de sterke regie van Paul Verhoeven loopt Spetters als een trein en verveelt werkelijk geen seconde.Verder zijn de goed bezette bijrollen een feest van herkenning.Er had met dit materiaal wellicht een betere film ingezeten maar een meer vermakelijke waag ik te betwijfelen.

Renée Soutendijk vond ik nog steeds een lekker stuk. Vond de film ook na 35 jaar nog een genot om naar te kijken. Verhoeven wist natuurlijk wel hoe je een film moest maken: met actie, beweging, spanning, niet te veel gelul, korte dialogen, en natuurlijk seks, veel seks. En niet van dat benauwde, blote borsten en stijve piemels, geen probleem. Kom daar nu eens om, in de eeuw van de nieuwe preutsheid.

Maar, de film ging natuurlijk ook nog wel over iets. Over dromen, over verwachtingen van de toekomst. Over geld verdienen, over opportunisme. Misschien zelfs wel over liefde. Heb me geen minuut verveeld. Was alleen al een feest om als Rotterdammer die stad van 35 geleden te zien, met inderdaad die smerige trap op het Lijnbaanplein met de poort van het Coolsingel ziekenhuis, de aanleg van de metro, enz. Maar wist ook niet hoe mooi Maassluis toen was.

Natuurlijk ook een feest om al die acteurs uit die tijd te zien: Rutger Hauer, Jeroen Krabbé, maar natuurlijk vooral de (te) vroeg gestorven Hans van Tongeren. Was nota bene z'n eerste rol, en toen al zo goed. Had een groot acteur kunnen worden. Ook leuk om terug te zien: Rudi Falkenhagen. Altijd herinnert als de stotterende Snuf uit Pipo de Clown. Maar hij was altijd beschikbaar voor kleine rollen.

En wat deugde er niet in deze film? Natuurlijk, het geluid. Zoals altijd in Nederlandse films uit die tijd. En in dit geval het geluid van de dialogen. Soms volstrekt onverstaanbaar. Zelfs in een film van Paul Verhoeven.

Zeer vermakelijke film. Vandaag opnieuw bekeken na vele jaren. De karakters zijn goed uitgewerkt, mooie beelden. Tragisch verhaal als je het vanuit Hans van Tongeren bekijkt, wat een trieste oogopslag had die jongen. Goed scenario, goed gespeeld, mooi tijdsbeeld. Sommige dingen kloppen niet helemaal maar ach een kniesoor die daar op let.

Mooi stuk jeugdsentiment.

En niet alleen dat me nog bijstaat dat we de film indertijd voor het eerst zagen op de tv, en dat moet dan ergens in de middag geweest zijn, want ik herinner me nog dat mijn broer en ik zoals altijd ruzie kregen over het verdelen van de rookworst bij de boerenkool - en mijn vader heel onkarakteristiek uitflapte 'maar ik verdom het toch om de schuifmaat op te zoeken'.

Maar sentiment ook omdat Maassluis er in de film precies zo uitziet als toen we daar vlakbij woonden, in de westwijk van Vlaardingen waar ik geboren ben. Zoals ook de scenes rond het crossterrein allemaal erg vertrouwd aandoen, en Rotterdam - allemaal in een mengeling van mooi, lelijk, vertrouwd, bekrompen. Waar Verhoeven misschien wel zijn mooiste prestatie mee aflevert om het allemaal zo volstrekt natuurlijk te laten overkomen, en dan niet alleen in de omgeving die ik daar zo goed in herken, maar ook de mensen die precies zo doen als ik me van toen herinner - in hun lompheid die nu haast op geen manier meer geaccepteerd zou worden, tot en met het eventjes verbouwen van een kroegje aan toe - een vechtpartijtje was toen echt een stuk gewoner dan nu. Of de harde hand van de vader, met de woorden 'God straft met mijn hand', tsja, dat heb ik ook wel eens horen zeggen.

Jammer dat de acteurs nogal eens een steekje laten vallen, met vooral Hauer waar je dan nog wel iets van verwachten zou maar die hier vooral aan het overacten is. En verder een hele serie B-acteurs die je indertijd volstrekt de strot uitkwamen omdat ze in ongeveer elke tv serie dagelijks over de buis rolden - Falkenhagen, Krabbé, om de meest voor de hand liggende voorbeelden maar te noemen. En over Soutendijk begin ik dan maar niet eens. Van Tongeren is dan een heel positieve uitzondering, en ook Hans Veerman kan ik goed hebben - hij zet de ouwe boer in ieder geval heel scherp neer.

En misschien is dat wel het grootste gebrek van de film - de matige cast. Maar of er in die tijd naar redelijkheid iets beters bij elkaar te halen was? en of het nu beter is, ik weet het niet. Misschien wel vooral daardoor dat de Nederlandse film zo'n slechte naam heeft.

Misschien wel de rauwste film die Verhoeven gemaakt heeft. Een man die verkracht wordt, een andere man die zelfmoord pleegt. 'Spetters' is een film als het leven zelf. Vooral Hans van Tongeren, Toon Agterberg, Maarten Spanjer en Renee Soutendijk leveren puike prestaties met hun acteerwerk. Jeroen Krabbé en Rutger Hauer doen weinig meer dan schmieren. De muziek is goed en als ik de film gezien heb blijft vooral het hoofdthema in mijn hoofd zitten. 'Spetters' is vooral een prent die hard binnenkomt.

Echt een cynisch anti-sprookje voor jongeren, net als Saturday Night Fever. Zeker voor jongeren moet het deprimerend geweest zijn. Hoewel die waarschijnlijk vooral hebben zitten gniffelen om de seksgrappen en de blote tieten, reten en piemels.

De recent gerestaureerde versie heeft veel en veel beter beeld. Bijkomend "voordeel" is dan weer wel dat de lullen nog scherper in beeld komen, inclusief de half stijve van van Tongeren als Soutendijk er aan zit te wriemelen .

Verder met de nodige juweeltjes in de dialogen, zoals deze:

Het lijkt wel een garnaal!

Kassa met een kut!

Het leven is net een kroket, als je weet wat er in zit lust je niet meer

Zoals eigenlijk elke Verhoeven film is deze zwaar over the top. Echt ranzigheid troef en vaak karikaturaal. Maar toch wel een goeie film die, op het meedogenloze af, niets mooier wil laten zien dan het is.

Wie de film ziet als belediging van vrouwen, politieagenten en homo's snapt het niet. De filmmaker keurt niet perse het gedrag van wie dan ook in de film goed en generaliseert niet. Al die commotie destijds zou je nu waarschijnlijk net zo goed krijgen met die hysterische SJW-beweging maar het blijft hilarisch hoe zielig men kan doen over zo iets als een film.

Verhoeven was laaiend enthousiast over het talent van Van Tongeren, die tragisch genoeg twee jaar later zelfmoord pleegde. De rest van de cast doet het ook prima. Spanjer wordt nog het meest afgekraakt, maar ja hij speelt de schlemiel.

De locatie is aardig gekozen, veel Maassluis maar je ziet ook de Lijnbaan in Rotterdam waar Rien eventjes zijn mening over God ventileert. Het geloof krijgt er sowieso flink van langs, met die verschrikkelijke godvrezende vader van Eef en die onnozele vrienden van de Bijbel in de stad.

Die verkrachtingsscene is ook na 37 jaar nog snoeihard, American History X is er niks bij! Terecht is wel de ongeloofwaardigheid bekritiseerd van iemand die spontaan homo wordt na zo iets en ook nog met zijn verkrachter gaat aanpappen.

2 uur is voor een “jeugdfilm” aan de nogal lange kant maar er gebeurt genoeg. Al met al een unieke film, hoewel ik Saturday Night Fever al noemde maar deze gaat toch nog wat stappen verder. Spetters verdient toch wel de herwaardering die het gekregen heeft ten opzichte van vroeger.

Overigens is er niemand die drugs gebruikt in de film dus dat klopt niet in de beschrijving!

Bij nader inzien 3,5*.

Paul Verhoeven had net een mega succes met de grootse oorlogsfilm Soldaat van Oranje gehad toen hij en Gerard Soeteman onenigheid kregen met producent Rob Houwer. Verhoevens' volgende film werd dan ook door Joop van den Ende geproduceerd. Verhoeven besloot dat Spetters het tegenovergestelde moest worden van Soldaat van Oranje. Geen geromantiseerde avonturenfilm van high class helden uit het verleden maar een realistisch beeld van de hedendaagse jongerencultuur en de lagere klassen van de samenleving.

Drie vrienden zoeken hun toevlucht in de motorsport om hun alledaagse leven en burgerlijke ouders te ontvluchten. Als een knappe jonge vrouw in hun stad terecht komt dreigt dat hun leven voorgoed te veranderen…

Soeteman omschrijft de film als een modern sprookje. Drie prinsen en een prinses (de vergelijking met Knightriders is dus minder vergezocht als je op het eerste gezicht zou denken). Verhoeven’s kenmerkende pessimisme maakt het eerder tot een anti-sprookje. Wat begint als een vrij lompe actiekomedie met hilarisch typische scènes, loopt uit op een sterk en donker drama. De film bevat alle thematiek die Verhoeven interesseert: seks, religie, cynisme en allegorische symboliek.

Het filmfonds wilde dat Verhoeven en Soeteman alle ‘vulgariteiten’ uit het script zouden schrijven. Dat hebben ze ook gedaan, om vervolgens alsnog het originele script te verfilmen. Verhoeven vind dit vandaag de dag nog steeds volledig gerechtvaardigd. Het is eigenlijk ook belachelijk dat een filmmaker die al zoveel succes heeft gehad zich door collega’s de les moet laten lezen over wat wel en niet in een film kan.

De film was financieel een flop omdat hij zwaar over budget is gegaan en kreeg een grote bak kritiek over zich heen. Filmrecensenten vonden de film cliché, goedkoop en commercieel. Linkse activisten, homobewegingen en feministen vonden de film anti-homo, anti-vrouw, fascistisch, racistisch en alle andere onzin die ze maar hebben kunnen verzinnen. Ik blijf me er altijd over verbazen hoe kortzichtig en dom filmpubliek vroeger (en nu overigens nog steeds) kon zijn. Iedereen die een beetje oplet zal bijvoorbeeld doorhebben dat de scène waar een homoseksueel in elkaar wordt geslagen alleen maar foreshadowing was voor het uit de kast komen van Eef…

Verhoeven verwoord het zelf trouwens het beste: mensen kunnen er niet tegen als je kritiek geeft op hun samenleving. Spetters schetst namelijk een pessimistisch beeld van de leefwereld van jongeren in lage milieus en maakt de vrijheid-blijheid idealen van de jaren ’70 met de grond gelijk. Seks heeft niets meer te maken met love and peace, maar is een hulpmiddel voor een vrouw om te krijgen wat ze wil of een wapen. In (het normaal zo kleinburgerlijke) Amerika werd Spetters echter positief ontvangen, waarom? Het is toch het verre Nederland maar, wat kan het hun schelen hoe het wordt afgebeeld. Maar toen Verhoeven met Showgirls de Amerikanen een spiegel voorhield waren ze net zo negatief als men in Nederland was geweest en werd Verhoeven verstoten. Vernieuwende filmmakers krijgen natuurlijk altijd kritiek over zich heen, maar in Nederland hebben we op een of andere manier de nijging om iedere idioot met kritiek maar een podium te geven, om 30 jaar later ineens te realiseren dat het eigenlijk wel een heel belangrijke film in de Nederlandse filmgeschiedenis is geweest.

Alle kritiek heeft ertoe geleid dat Verhoeven een beetje klaar was met de Nederlandse filmwereld. Steven Spielberg was erg onder de indruk van Soldaat van Oranje en wilde hem zelfs voorstellen voor Star Wars: Return of the Jedi nadat David Lynch het aanbod had afgewezen. Na het zien van Spetters zag Spielberg echter af van alle contact met Verhoeven. Na De Vierde Man – die positief werd ontvangen door (buitenlandse) critici – en het internationale Flesh and Blood maakte Verhoeven dan de stap om naar Hollywood te gaan, waar hij een periode zeer succesvol is geweest.

Cinematografisch was de film vrij wisselend. Geniale decoupages en erg sfeervolle nachtopnames wisselen vrij flets geschoten motorcross scènes af. Zowel bij het eerdere Soldaat van Oranje als het latere De Vierde Man was duidelijk meer aandacht naar de opnames gegaan. Het ruwe past hier dan wel weer goed bij het onderwerp. De film heeft een heerlijke elektronische rocksoundtrack van de Nederlandse band Kayak. Alles bij elkaar dus perfect voor een portret van de jaren ’80.

Ik vond de film beter dan dat ik had verwacht. De stunts zijn lekker lomp en typisch en soms is er haast opzettelijk laks omgegaan met de continuïteit (bakvet over je borst geneest wel heel snel). Maar wat een vrij typische Nederlandse film met hilarisch lompe momenten lijkt, is eigenlijk een zeer geslaagd portret van de vroege jaren ’80 en een sterk jongeren-drama. Voornamelijk naar het einde toe wordt de film steeds beter. Hans van Tongeren speelt hier in zijn debuut-rol erg sterk als Rien. Opmerkelijk is dat hij twee jaar later net als Rien in de film zelfmoord zou plegen.

Duizendmaal dank aan Joop van den Ende en Eye voor het uitbrengen van de restauratie. Daar MOETEN de andere Nederlandse producenten een voorbeeld aan nemen. Spetters, Spoorloos en Amsterdamned zijn vooralsnog de enige Nederlandse films die ik in fatsoenlijke beeldkwaliteit heb kunnen vinden en dat is natuurlijk belachelijk.

Heel lang mee gewacht(Lag al jaren in de folie op Blu-Ray te wachten, trouwens.. wel een aanrader deze Blu-Ray versie!) Maar inmiddels dus eindelijk gekeken vanmiddag op deze veel te warme middag die ik liever binnenshuis spendeerde.
Spetters begint al met een heerlijke jaren 80 rock soundtrack die mij hier en daar wat doet denken aan de aller eerste Flodder film die later in de jaren 80 pas uitkwam.
Het verhaal is boeiend gebracht, de acteurs acteren ook sterk en Renée Soutendijk hield mijn aandacht er ook wel bij zeg..

Afgezien van die kwaliteiten zijn de wedstrijden ook vakkundig gefilmd en voor een Nederlandse productie de dialogen ook geloofwaardig. Een film van 2 uur die zoveel in zich heeft dat het wegkijkt alsof je een 90 minuten film kijkt is erg knap en eigenlijk heb ik op 1 ding na weinig aan te merken op deze klassieker.

Wat ik heb aan te merken is namelijk de verkrachtingsscène, en niet de scene op zich maar dat hij daarna opeens erachter komt homo te zijn.. (Eerder al als hij niet hard kan worden) maar toch, het voelde wel heel erg geforceerd aan allemaal, moet je eerst door (10?) man verkracht worden om daar achter te komen en dan vervolgens ook nog naar de leider van die groep toegaan en een "relatie" met hem beginnen?? Dit was echt totaal onnodig en zorgt er voor mij helaas wel voor dat de 4 sterren die ik in mijn hoofd had een half sterretje naar beneden gaat.

Spetters is een mooi tijdsproduct, over een tijd toen het allemaal nog niet zo preuts was, slaat vaak de spijker op zijn kop maar een enkele keer ook behoorlijk de plank mis.
Hans van Tongeren nam zijn rollen helaas te serieus, hij kwam daarmee erg geloofwaardig over maar de prijs die hij daarvoor heeft moeten betalen is helaas erg bitter.

3,5*

Mijn interesse voor deze film werd gewekt door een aflevering van Allemaal Film waarin het controversieel gehalte werd uitgelegd en geïllustreerd met beelden van ontzette kijkers uit de tijd van de release. Paul Verhoeven was erin geslaagd om een hele reeks mensen tegen de schenen te schoppen door zijn ding te doen.

Achteraf gezien nogal belachelijk dat ook de politie het nodig vond om zich verongelijkt te voelen als je ziet hoe klein hun rol in de film is. Een gevalletje van grootheidswaanzin? Dan is er de rol van Renée Soutendijk die als geldbeluste verleidster een karakter neerzet dat helemaal tegen de de emanciperende onderstroom van de voorgaande zeventiger jaren ingaat. En verder is er natuurlijk de mannelijke verkrachtingsscene. Verhoeven toont niet wat toen (of nog steeds) als politiek correct werd beschouwd i.v.m. herenliefde maar wil een andere kant tonen. In het verlengde daarvan lijkt de homohaat van Toon Agterberg op een mechanisme van zelfhaat, en dit tegen de achtergrond van zijn hardwerkende religieuze maar ultra gewelddadige pa die steeds klaar staat om hem op het juiste pad te meppen tijdens het citeren van het juiste bijbelvers. Was voor die context per se de verkrachtingsscene nodig in deze film? Neen, maar ik vermoed dat het gewoon de aard van het beestje is bij Verhoeven om niet bang te zijn van wat shock effect. Er moet toch ook wel een reden zijn waarom hij nadien opgepikt werd in Hollywood?
In de marge valt er ook nog wat te zeggen over het (hier ondergesneeuwde) taboe van mindervaliden en seks, wat betreft het personage van Hans van Tongeren, al komt dat maar heel even aan bod.

Ik vind het knap dat Verhoeven bovengenoemde thema’s weet te verwerken in een vlotte, visueel aantrekkelijke film, met vaart, motorstuntwerk en humor die wel eens de rand opzoekt, waarbij al evenmin plaats is voor enige preutsheid, zonder dat dat een doel op zich lijkt te worden, behalve dan misschien de verkrachtingsscene. De verpakking oogt hapklaar en commercieel maar aan de binnenkant is er toch heel wat gaande. En om zo’n product klaar te krijgen, moet je als maker wel wat in je mars hebben. Ondanks de lange speelduur heb ik me geen moment verveeld en was het zo om. De acteerprestaties van alle betrokkenen zijn prima waarbij Hans van Tongeren met zijn doorleefde spel toch wel de blikvanger is voor mij.

We hebben die gozer gepakt, in Rotterdam. Hij is er niet vies van.

Tja, wat moet je er anno nu nog mee. Het is natuurlijk borsten, piemels, en vulgariteit wat de klok slaat wat het nogal hilarisch en best vermakelijk maakt, laten we eerlijk zijn. Daardoor raken de soms toch wel serieuze thema’s die stiekemweg worden aangesneden een beetje ondergesneeuwd. Homoseksualiteit, geloof, gehandicapt raken, jongvolwassene zijn en iets met je leven doen. De film had hier best wel een aardige soort-van coming of age van kunnen maken als het zich een beetje had ingehouden hier en daar. Er zitten af en toe shots of scènes in waaraan je kan zien dat de film (en Verhoeven) wel weet waar hij mee bezig is, maar echt serieuze vormen neemt dat verder niet aan.

Wel echt leuk om de tijdsgeest te zien. Disco, het Nederland van begin jaren ’80. Kan nu natuurlijk allemaal echt niet meer als je kijkt naar alle homofobie, racisme, aanranding, etc. die casual voorbij komt, maar enige weemoed of nostalgie naar die tijd kon ik toch niet helemaal onderdrukken (ook al was ik toen nog niet eens geboren).

Barslecht is het niet, heel goed ook niet (te vaak weet je toch niet echt wat het plot nu precies wil doen en verzandt de film in losbandige vulgariteit), maar vermakelijk zeker (wil speciaal nog even die scène noemen waarin beide stellen slechts doen alsof ze seks hebben, puur voor de anderen. Toch wel grappig en aandoenlijk).

3,5* vooral voor de fun.

Hoeveel Nederlandser kan een film zijn? Het staat bol van de kneuterigheid, lompe, vulgaire teksten en gratuit naakt met een hoog #metoo-gehalte. Wat foute deuntjes erbij, beelden van Delft en Rotterdam en het feest is compleet. En juist daardoor was het wel vermakelijk.

Ik verwacht normaal nooit zoveel van Nederlands drama, en inderdaad, ook in Spetters kon ik het nergens echt serieus nemen. Van echte karakterontwikkeling is niet echt sprake.
Ook al komen er wat dramatische en interessante thema's naar voren, het wordt nooit echt serieus belicht. Riens revalidatie is grotendeels buiten beeld en we zien amper hoe hij en zijn omgeving ermee omgaan, op een dramatische uitbarsting na en zelfmoord aan het eind; Eef zit in de kast, dealt thuis met een strenggelovige vader met losse handjes en wordt notabene verkracht maar dat wordt nooit echt traumatiserend beschouwd; Hans' grootste struggle is dat hij nooit zo goed zal worden als zijn idool, maar dat lijkt uiteindelijk ook maar weinig uit te maken voor wie hij is. Hij eindigt dan wel met golddigger Fientje, maar is dat een happy end? De film lijkt te suggereren van wel.

Ik heb me dan wel weer kapotgelachen om sommige teksten en scènes. Tegelijkertijd kan ik er niet bij hoe amateuristisch en knullig het allemaal soms overkomt. Het geluid is soms erbarmelijk waardoor dialogen slecht te verstaan zijn (thank god voor ondertitels), het acteerwerk is rommelig en veel scènes zitten er puur in voor de shock value en plat vermaak. Af en toe zie je een glimps van filmvakmanschap en creativiteit, bij bepaalde shots en montage, maar verder is Spetters niets meer dan een bevestiging van het aloude imago van de Nederlandse film: plat, vulgair, ranzig en zonder enige verfijning. En daarom zo lekker fout.

3*

Vandaag de gerestaureerde (Amerikaanse) Blu-ray versie van deze film gezien!

Ik heb deze weten te bemachtigen via Amazon met daarbij nog een extra disc met interviews / commentaar van Paul Verhoeven, Rene Soutendijk en de andere acteurs , ook een aflevering van ''andere tijden'' uit 2002 staat op de bonus disc + nog vele andere extra's.

Deze versie is echt stukken beter en zeer goed beeld en geluid.

Ik vind het wel een bijzondere film die toen die tijd best schokkend was, en die nu ook niet meer gemaakt word in dit genre, ook nu is hij nog steeds best schokkend, vooral sommige scenes..

De film word nergens echt spannend en verwacht ook geen actie, maar gewoon een onderhoudende film die naarmate het einde steeds ''erger'' wordt.

Een prachtig document om deze film op Bluray te hebben, hopelijk brengen ze Turks Fruit, Schatjes, Mama is boos etc ook nog eens uit op Bluray..

Tja, wat moet je hier nu van vinden...? Na Het Bittere Kruid nummertje twee van de Nederlandse cinema aan de beurt, en zoals ik zeg, wat moet je hier van vinden? Ik ben geen Verhoeven fan, rauw en realistisch zijn vaak wel dingen die goed vallen bij mij, maar dit is toch Verhoeven weer op zijn meest expliciete manier en to much voor mij. Vooral wanneer zaken niet meer lijken toe te voegen dan simpel shockeffect.

En dat is toch jammer want muziek zit er wel in met een toch niet oninteresant verhaal rond de coureur in kwestie. Over muziek gesproken, interesante soundtrack van Ton Scherpenzeel en zijn Kayak. Opzich ook niet altijd onaardig geacteerd, Soutendijk toch wel een lekker ding en de verschijning van Hans van Tongeren met de wetenschap hoe het hem na Spetters verliep. En dan is er nog de karrevracht bekende nederlandse acteurs. En in al hun platheid zijn er ook nog wel grappige momenten zoals de krokettenquote of de sexpartij die vooral de ander bedotten inhoudt om een wanprestatie te verbergen. Maar verder...?

Na anderhalf uur snak ik toch naar het einde en ben ik letterlijk afgestompt na alle domheid, platheid, naakt, sex of het gemak waarmee je jezelf kan verkopen. Zoals N00dels al zegt is het kneuterig, lomp, houterig, vulgaire en expliciet naakt, en van karakterontwikkeling is ook erg weinig sprake en serieus kan je het allemaal niet nemen. Want ondanks de zware themas wordt er vrijwel niets meegedaan en lijkt het verhaal eerder een vehicle voor zoveel mogelijk buitensporig gedrag dan iets anders, shock value dekt de lading en het bevestigt inderdaad voor mij het beeld van de Nederlandse cinema en Verhoevens producten.

Onnodig te zeggen is dit niet mijn ding, ik heb hier helemaal niets mee en dat terwijl ik het begin nog wel aardig vind. Toch valt er wel een lans te breken voor de film in de hudige brave cultuur waar niemand meer voor het hoofd gestoten mag worden. Wat een lef van cast en regisseur om met zoiets te komen, vanuit dat perspectief is Spetters misschien wel in als zijn rauwheid en durf iconisch te noemen omdat het allemaal kon, een mijlpaal zo gezegd, maar mijn ding is het niet en dat gevoel overheerst toch het meeste.

Een film die ik al eens gezien had, lang geleden maar die toch redelijk vers in mijn geheugen zat. Ik had alleen geen idee hoe ik de film nu zou waarderen. Het was tijd voor een herziening, en die beviel toch best goed. Het is een onderhoudend portret van drie nogal onnozele jongens die vooral bezig zijn met motorcrossen en meisjes. Ze dromen van rijkdom en succes. Het is met wat fantasie een beetje het I Vitelloni van de Lage Landen, al is die film wel een klasse beter en waren de protagonisten ook iets boeiender.

Want dat is wel het grootste euvel, geen van de drie hoofdpersonen is erg sympathiek, of ook maar een beetje interessant. Rien nog het meest, bij hem vermoedde je nog enige hersenactiviteit die wat verder reikte dan banaliteiten. Misschien hoort dat bij de leeftijd, een portret van mijn vriendengroep rond mijn 20e zou ook weinig verheffends opleveren- misschien nog steeds niet. Neemt niet weg dat het prima vermaak is, vlot gefilmd en met de nodige humor, al dan niet bedoeld ("Jeee, we komen op televisie!"). Normaal zie ik haar niet zo graag, maar Renée Soutendijk heeft een leuke rol als opportunistische patattenverkoopster. Behoorlijk graphic soms, Verhoeven deed dat waarschijnlijk wetende dat er ophef over zou komen, al vraag je ook weer af wat mensen bezielde deze film te willen verbieden.

De extra bonus is de sfeer van eind jaren 70, de vroege jaren 80, toen disco het really ge-made had. En ook leuk tal van bekende gezichten te zien, soms pas in retrospect herkend zoals bij Ursul de Geer of Loes Luca.

De controversiële film ‘Spetters’ wil ik al jaren zien maar, eigenlijk ben ik er nooit gecharmeerd genoeg van geweest om ook de doorslag te maken hem daadwerkelijk aan te zetten. Nu voor de huidige ‘Nederlandse film challenge’ leek het mij toch de gepaste keuze om deze film ook te kijken. En dan kan ik die eidenlijk ook eens afstrepen. Om één of andere manier waren mijn verwachtingen toch nog torenhoog, iets wat ik achteraf misschien toch niet helemaal had moeten doen want zo héél bijzonder is deze film nou ook weer niet.

We volgen een groep vrienden in de begin jaren tachtig. Eigenlijk een totaal ander leven als nu, waar duidelijk sommige regels nog niet bestonden of waar nog niet aan gehouden werd (neem bijvoorbeeld het dragen van een helm). Men streeft toch een heerlijk leventje na, waar motorcross op de eerste plek staat. Met Rutger Hauer als top coureur van de Nederlandse velden. Leuk om te zien.

Het verhaal deed me niet zo veel, net zoals het concept vond ik het allemaal niet zo boeiend. Het hoofddoel is natuurlijk de strijd tussen de vrienden om de nieuwe dame die is neergestreken in het dorpje, en zeker een prachtig aanzicht. Renée Soutendijk is dus zeker een aanwinst in deze film. Maar, dat is misschien ook wel het enige pluspunt te noemen.

Over het algemeen keek de film best aardig weg hoor, al ben je er na een uurtje ook wel klaar mee. Het einde spreekt boekdelen en is de klap op de vuurpijl, ik las overigens dat dit ook de reden is (en een film waar hij eventueel in zou spelen) waardoor Hans van Tongeren ook daadwerkelijk suïcide heeft gepleegd, al zul je daar uiteraard nooit achter komen (en blijven dat speculaties).

Ik snap heel goed dat deze film destijds in opspraak is gekomen maar, wat eigenlijk daarna allemaal is uitgebracht is deze film anno. 2024 echt niet bijzonder te noemen. Tuurlijk zijn er best wel wat momenten waarop je misschien mag zeggen dat het zelfs op een soft-porno kon lijken, al is daar zelfs deze film niet heftig genoeg voor.