Captain Fantastic (2016)

Het verhaal had zich wat eleganter mogen ontwikkelen en de verschillen in levenswijze worden niet enorm subtiel gebracht. Toch heb ik wel kunnen genieten van de algehele sfeer en een paar leuke scènes.

Zelf moest ik denken aan de ontspannen films van Alexander Payne (About Schmidt, The Descendants). En ook wel een beetje aan The Kelly Family.

Deze film zet me op een verfrissende manier aan het denken over de maatschappij waarin we leven, waarvan we vaak de nadelen en verschikkingen niet eens meer zien.

Ik moet er door deze film wel bij na gaan denken of ik niet te gemakkelijk mijn principes aan de kant zet, en ze beschouw als een theoretisch ideaal, terwijl de werkelijke wereld nou eenmaal om consessies vraagt. Het is heerlijk om de brute kracht te zien waarmee deze film laat zien hoe je als mens zelf zou kunnen vertrouwen op je denkkracht en je eigen wereld vormen, in plaats van berustend achteruit zittend te accepteren dat de wereld nou eenmaal is zoals hij is.

Want, zoals in de film Noam Chomsky word aangehaald:

Het charmante aan Captain Fantastic is dat het op een fantastische, fantasierijke manier laat zien dat het best anders kan, dat er betere manieren denkbaar zijn dan het leven dat onze consumptiemaatschappij ons oplegt. Dat je met je lichaam en geest in balans kunt leven zonder dat je je aandacht, dromen en ziel moet verkopen aan de bedrijven met commerciële doelen groei-visies die het geraamte van onze wereld lijken te zijn geworden.

Of is dit leven toch echt onmogelijk, onmenselijk, slechts een droom? Is de levenswijze van de familie in deze film, waarin lichaam en geest tot grote bloei lijken te komen, in werkelijkheid niet te realiseren? Is het zelfs kindermishandeling om je kinderen zo afzijdig te houden van de slechte kanten van de moderne wereld?

De film stelt de vraag, en zet de kijker aan het denken: hoever kun je gaan in het doorvoeren van je principes? Het is bijvoorbeeld charmant om te zien waar het toe leidt als je het principe ‘lieg nooit’ als ouder naar je kind consequent toepast. Het zet je aan het denken: zouden we allemaal niet te gemakkelijk aannemen dat liegen nou eenmaal nodig is, zeker om kinderen te beschermen voor een waarheid die ze nog niet aankunnen? Of ontnemen we ze daardoor juist een mogelijkheid om voor zichzelf een plaats binnen die waarheid te vinden?

Een heerlijke, grappige, prikkelende film.

Een ongewone roadmovie over een gezin met 6 kinderen die opgevoed en getraind zijn om fysiek en intellectueel te overleven in de natuur, dat na een tragische gebeurtenis gedwongen is om de bewoonde wereld in te trekken. Daar ontdekken ze dat superieure vechttechniek, survivalskills en intelligentie absoluut geen garantie zijn voor een geslaagd leven in de echte wereld.

Mortensen bewijst al jaren tot de beste karakteracteurs ter wereld te behoren en Frank Langella maakt ook indruk in een vertolking zonder opsmuk als de opa van de kinderen. Courtney Hoffman verdient ook een pluim voor de uitstekende kleding die de tragikomische toon van deze film versterken: het maakt haarfijn duidelijk dat dit gezin echt alle contact met de bewoonde wereld heeft verloren, maar is ook een uitdrukking van de individualiteit van alle gezinsleden.

Maar de grootste verdienste van deze film is dat de ongebruikelijke familieband werkt, een bijzondere prestatie van de casting-director, de acteurs en de regisseur van deze film.

En hoewel de toon van deze film wat onevenwichtig [politieke allegorie of licht-komisch drama?] is, valt hier genoeg te genieten om dit tot een aanrader te maken.

"If you assume that there is no hope, you guarantee that there will be no hope. If you assume that there is an instinct for freedom, that there are opportunities to change things, then there is a possibility that you can contribute to making a better world.”

Een van de dingen die cinema de verst rijkende kunstvorm maakt, is haar mogelijkheid ons mee te voeren naar plekken waar we nooit zijn geweest. Ons uit te nodigen om de bril waarmee we de wereld bekijken af te zetten, en deze met nieuwe ogen te aanschouwen op een wijze waarop we nooit eerder hebben gekeken: om mee te leven met mensen die we wellicht in de eerste instantie niet zouden begrijpen of zelfs beschimpen, als we ze op een afstand langs zouden zien komen. Captain Fantastic doet precies dat. En hij doet het goed, ondanks enkele schoonheidsfoutjes.

Niet beter wetend, zou je na de openingsscène waarin een jongen uit een groep kinderen met succes een hert verschalkt, kunnen denken dat het hier een post-apocalyptische dystopie betreft. Maar al snel krijg je het gevoel dat het tegenovergestelde misschien wel waar is. Vader Viggo Mortensen (LOTR) heeft zijn kinderen in afzondering van de buitenwereld opgevoed, met een streng dieet van scholing en fysieke training. En uiteraard komt er de onvermijdelijke katalysator die het harmonieuze maar wereldvreemde gezin naar de buitenwereld dwingt.

Matt Ross kende ik als regisseur nog helemaal niet, al heeft hij in zijn rol als Gavin Belson in Silicon Valley wel degelijk indruk gemaakt. Des te verwonderlijker is het, dat een ogenschijnlijke pisvlek van een vent, zoveel oprecht gevoel en tederheid in de personages van zijn film kan leggen. Natuurlijk is het slechts een rol, maar verbazingwekkend genoeg beïnvloedt dat tóch een beetje je beeldvorming, wanneer je iemand verder nauwelijks kent.

De film sleept even in de derde akte, en is zeker niet perfect. Captain Fantastic zal waarschijnlijk een hoop mensen minder aangedaan laten. Maar de manier waarop omgegaan wordt met emotie, familiebanden, rationaliteit, seks, opvoeding en rouw, raakte bij mij evenwel een gevoelige snaar. Ook de soundtrack van Captain Fantastic mag er wezen. Hierboven beschrijft iemand dat de nog springlevende Axl Rose zich om zou draaien in zijn graf, bij het zien van het gebruik van Sweet Child of Mine. Als dat zo is, dan mag hij daar van mij lekker blijven. Maar ik geloof er geen fuck van.

Een fijn geacteerde, net iets andere film over een familie die naar binnen is gericht, in plaats van naar buiten. En het moet gezegd: er zijn momenten die je toch aan het denken zetten, zonder dat je daarbij gelijk je complete wereldvisie over boord hoeft te gooien…

4*

Mooie en vermakelijke film over de poging van een vader zijn gezin – geïsoleerd in een bos, ver weg van de boze maatschappij – in een alternatieve, antikapitalistische levenswijze op te voeden. Daarbij brengt de dood van de moeder het sentiment en de botsing met de (kapitalistische) maatschappij de humor in de film. Wat de film extra sympathiek maakt is dat de film geen partij lijkt te willen kiezen: zowel de ideologie van de dominante maatschappijvorm als van de socialistische subcultuur impliceert hersenspoeling (en desnoods geweld of misdaad) en al wordt de anarchist Chomsky vereerd vanwege zijn verbindende kracht blijkt toch alleen familie – of breder: het ergens bij horen – echt te kunnen verbinden (dat de neiging tot conformisme verklaart). Uiteindelijk maakt de vader voor zijn ideologische strijd dan ook geen kans tegen de maatschappij, al was zij het toch waard te voeren: de opstand tegen de maatschappij is – zoals de vader het zelf beschrijft – “a beautiful mistake”.

Sterke film met mooie beelden en prachtig geacteerd, maar komt net tekort om een topfilm te zijn. De film benadert verschillende thema's (familie, opvoeding, rouw, maatschappelijk). De vader komt de ene keer sympathiek over, andere keren gaat hij er zwaar over, toch blijf je meeleven. De humor mocht nog net iets scherper en niet alle personages (kinderen) waren evengoed uitgewerkt.

De levenswijze en opvoedingsmethoden die de vader hanteert is een karikatuur en sterk overdreven, maar is de huidige Amerikaanse levenswijze dat eigenlijk ook niet? Beide kanten worden in deze film vrij extreem weergegeven.

Fijne tragikomedie en auteursfilm over een gezin die buiten de maatschappij leeft en opeens noodgedwongen daarin weer haar plaats moet zien te vinden. Het heeft raakvlakken met veel andere films, als roadtripkomedie bijvoorbeeld met de hier al genoemde Little Miss Sunshine, en qua setting (een leven naast de maatschappij) ook met films als Beasts of the Southern Wild (2012), het waargebeurde Dschungelkind (2011), en zelfs aan een film als The East (2013) deed het me denken.

Als 'auteursfilm' heeft het duidelijk meer diepgang dan de gemiddelde Hollywoodproductie, echter als komedie worden sommige zaken wel heel dik bovenop gelegd (wat binnen dat genre past) waardoor je niet al teveel subtiliteit moet verwachten, en dat is wellicht een wat verrassende combinatie. En zoals het hoort in een goede tragikomedie treffen we ook een aardige portie (milde) emotionele scenes aan, gevolgd door komische momenten om het luchtig te houden.

Wat ik heel knap vind is dat Matt Ross met zoveel verschillende ingrediënten een hele fijne en redelijk originele mix heeft weten te maken. Het levert een fraaie film op die op eenvoudige wijze ingesleten normen en waarden aan de kaak stelt (vaak ook komisch bedoeld), en tegelijk ook laat zien dat het niet zomaar mogelijk is om je vrijwillig van de samenleving af te zonderen.

Matt Ross heeft met deze film datgene bereikt wat Ben Stiller wat mij betreft niet is gelukt met The Secret Life of Walter Mitty (2013), namelijk om een komedie met een bovengemiddelde diepgang te maken die onze manier van leven, keuzes en prioriteiten aan de kaak stelt.

Bijzondere film die het bekijken zeker waard is. Richting de 4*.

Zeker één van de beste films die ik in tijden heb gezien. Sowieso één van de meest eigenzinnige films. Had hoge verwachtingen en die zijn zeker meer dan waargemaakt. De mix tussen humor en drama is heel erg sterk hier. Het is sowieso een mooi thema en de locaties zijn erg mooi. Viggo is zoals gewoonlijk briljant. En ik ben ook erg blij dat de kinderen erg goed speelde. Dat is altijd maar afwachten. Ook niet onbelangrijk voor de film, de keuze voor muziek. Heel erg mooi en passend.

4.5*

Captain Fantastic is helaas niet fantastisch, maar het is wel origineel. Het is een film die de huidige maatschappij op een bepaald niveau weet te bekritiseren. Of dat Ben (Viggo Mortensen) zijn manier van opvoeding beter is, is natuurlijk discutabel. Captain Fantastic is in mijn ogen geen komedie, ik heb een paar keer moeten glimlachen... Er zit zeker drama in, maar het deed me niet zoveel, Ben zelf kon het precies ook nogal weinig schelen had ik de indruk.
Een minpunt, vind ik, is dat we weinig over de relatie tussen de moeder en Ben te weten komen. Er hadden gerust wat flashbacks in de film mogen zitten of de film had kunnen beginnen met meer achtergrond omtrent de relatie van de moeder met haar kinderen en met Ben. Haar dood leek er weinig toe te doen op deze manier en dat is jammer. Verder is de film wel redelijk vermakelijk en wordt er goed geacteerd (zelfs de kinderen doen het goed).

Het oogt op het eerst een beetje Wes Anderson tachtig met deze aparte familie, die buiten de maatschappij in de wildernis leeft en zich daar sterk tegen verzet. Hierdoor ontstaan grappige momentjes als ze met de echte wereld in aanraking komen en er cultuurclashes ontstaan. Dan blijkt echter ook dat deze film wel echt in de realiteit gegrond is en komen de problemen naar voren die ontstaan als je zo ver buiten de maatschappij leeft en opgevoed wordt.

Dat leverde een interessante en mooie tragiekomedie op die voorzien is van mooie beelden, fijne muziek en prima acteerwerk.

Na het lezen van de reacties hier:

de 1 is zeer positief

de ander is zeer negatief..

Had ik kunnen weten dat dit een middelmatige film zal zijn. Verder zeker GEEN komedie, drama voldoet.

Op zich logisch dat een vader en moeder zichzelf en hun gezin willen beschermen tegen de ABSURDE westerse wereld waarin we leven. Tegenwoordig druist veel wat we de doen tegen de natuur in en wat logisch lijkt, is vaak juist de omgekeerde wereld.

Natuurlijk draaft het gezin hierin wat door.. anders had je geen film immers. Dus voor de zgn. filmcritici hieronder die het verhaal of de kinderen niet realistisch vind... denk je nu echt dat als de film over een normaal leven zal gaan, er iemand naar zal kijken?

Dus m.i. geen geweldige film, maar zeker een interessante film!

Verder een pluim voor gebruiker John Milton zijn bericht hieronder! En voor Verhoeven: Volgens mij zit je dan een beetje vast in je eigen denkbeeldige geloof. Ook al was ik het er zeker niet eens hoe men over christenen praatte.. het gezin hing juist diverse andere geloven aan.

Christendom, Islam, Hindoeïsme, Boeddhisme, Taoïsme , Jodendom... als je m.i. door het wereldse plaatje heenkijkt... is het allemaal hetzelfde en zijn we allen gelijk. Alleen de mens maakt er iets anders van en dat is alles behalve goddelijk.

Aardige en onderhoudende film die hier en daar weet te raken maar die wat betreft maatschappijkritiek en onaangepastheid zo nu en dan haar doel voorbijschiet wegens te overdreven tot zelfs ietwat ergerlijk.

De cast kan mij wel bekoren in het bijzonder de heer Mortensen en het is allemaal fraai gefilmd.

mmmmmm... lastig. ik snap waar mensen over kunnen vallen. Toch vond ik het een originele film waarbij ik de cast prima vond acteren en me nergens echt kon ergeren. Echt gelachen of andere emoties heb ik marginaal gehad. Toch een 3* omdat ik het misschien toch een memorabele film vind.

Aardige film met een origineel verhaal over een vader die zijn kinderen, afgeschermd van de echte buitenwereld, drilt naar zijn eigen inzichten. Wanneer ze door omstandigheden weer in contact komen met familieleden wordt zijn manier van opvoeden aan de kaak gesteld. Een interessant verhaal en er wordt prima gespeeld door zowel Mortensen als de kinderen. Een mooie film die gemixte gevoelens bij de kijker los maakt. Bij mij wel in ieder geval.

Een mooie film waarin de karakters nog echt als mensen worden neergezet. Tijd om personages uit te diepen en dat zonder echt dramatische scènes te moeten gebruiken. Nochtans niet evident als het grootste deel van de cast bestaat uit kinderen. De recensies die aangaven dat Viggo Mortensen een Oscar voor deze rol zou moeten krijgen, zijn voor mij niet onterecht. Het is één van z'n beste rollen.

De film zit vol met humor zonder een karikatuur te zijn. Vol drama zonder melig te worden. Met voldoende inhoud en levenslessen zonder belerend te zijn. Het zet je wel aan het denken over de manier van leven. En eigenlijk niet meteen met een oordeel of het ene beter is dan het andere.

Het is een film die je zelden ziet en wat inhoud betreft meestal tussen de mazen van het net valt. Een feelgoodfilm die niet iedereen zal aanspreken. En toch is dit voor mij één van de beste films van dit jaar (moet er nog wel wat zien) met een deftig verhaal, sterk geacteerd, passende sfeer en net genoeg humor om af en toe te lachen zonder dat het een parodie wordt.

Opvallend einde trouwens. Als de kinderen aan tafel zitten met het ontbijt, klaar om naar school te gaan. Andere regisseurs zouden de film sneller stopzetten en met de nodige vioolmuziek naar de aftiteling leiden. Maar er wordt tijd genomen. Zeer passend bij de film. Ben maakte terecht de keuze om z'n kinderen toch iets meer in de maatschappij te laten leven met een huis en school. Maar de oude manier van leven is zeker niet weg. Ze gaan niet druk doen, maar nemen hun tijd voor ontbijt, lezen iets of werken wat voor school. Ze horen dan wel in die drukke wereld, maar het tempo bepalen ze zelf nog wel. Mooie mix!

Ik had in het begin van de film niet meteen gedacht dat ik deze film zo goed zou gaan vinden. Nogal wazig plot en de rol van Viggo Mortensen vond ik vrij storend, zo onsympathiek was zijn personage. Maar al snel wist de film me helemaal te pakken, mede ook omdat Mortensen natuurlijk zijn rol fantastisch speelt (net als de kinderen overigens), en ga je als kijker nadenken over welke leefwijze nu eigenlijk goed of slecht is. De familie krijgt de tijd om te worden geïntroduceerd en om hun standpunten eens goed te bekijken. Van een heilig van zijn visie overtuigde vader naar zijn kinderen die hem niet altijd begrijpen, maar hem wel volgen. Kinderen die een hele hoge rots beklimmen omdat dit volgens pa bij de training hoort.

Het overlijden van de moeder zorgt ervoor dat ieders leven onder de loep wordt genomen door het gezin, maar ook door de overige familie die wel in de normale maatschappij actief is. Sterke rol van Frank Langella die als opa iedereen een spiegel voor weet te houden, zonder dat de film nu partij kiest welke leefwijze nu beter is. Dat vind ik dan ook mooi, je mag als kijker eens zelf je mening vormen zonder dat iets door je strot wordt gedouwd.

Het slot levert dan ook wel een toepasselijk einde op, als er een mooie middenweg wordt gekozen, overigens nadat ze alsnog de laatste wens van moeder hebben uitgevoerd op hun eigen wijze. Ik vond de uitvaart samen met het zingen van Sweet Child O' Mine een hele mooie, intense scene waaruit blijkt dat de kinderen wel hun eigen keuze konden maken.

Sympathieke film.

Ross doet het niet onaardig voor een tweede film. Ondanks het gevoel van de film over het algemeen nogal hippie uitstraalt. Maakt hij van de omstanders geen karikaturen. Alle kanten zijn wel te begrijpen waardoor je geen boodschap in je gezicht geduwd krijgt. Ondanks de poster doet vermoeden dat Wes Anderson niet ver weg is. Is dat gelukkig niet zo. Dat nadoen is toch zelden een succes. Maar dat is hier niet het geval. Het is een roadtrip van een aparte familie. Waar je als buitenstaander deels begrip voor kan opbrengen maar deels ook niet. De bijrollen vertolken je eigen tweedeling perfect waardoor het een film is die plezierig wegkijkt en je emotioneel soms zeker weet te raken.

Uiteindelijk is het net geen powerhouse cinema waardoor het bij een dit aantal sterren blijft. Maar Ross heeft mijn sympathie vote zeker. Benieuwd of er meer inzit bij hem.

3.5 sterren.

Goede film. Die beide kanten laat zien van het 'anders zijn' dan de algemene standaard. Ik vind dat er voor beide kanten iets te zeggen valt. Ik kan me vinden in het 'niet eens zijn' met de standaard gang van zaken in de wereld, maar ik kan me ook vinden in het feit dat het nu eenmaal zo is zoals het is en dat je hierin toch voor een gedeelte in mee moet gaan, anders redt je het niet in deze maatschappij. Interessant om over na te denken. Het einde is een beetje makkelijk en snel. Had voor mijn gevoel beter af mogen sluiten. Maar goed. Zeker de moeite waard om deze film eens te bekijken en jezelf te ontplooien wat er allemaal gebeurd.

Erg goede film. Het laat je twijfelen aan de bestaande concepten, en vervolgens ook direct weer twijfelen aan de alternatieven van de bestaande concepten. Je kan de huidige maatschappij wel afwijzen, maar met 'echte' afzondering zal je het uiteindelijk niet redden.

Onevenwichtige film die ergens alternatief wil zijn maar tegelijkertijd vooral een feel good film wil blijven. Scenes waarin de vader bewijs niet geschikt te zijn als vader kinderen afmatten in de bergen, laten stelen, messen geven als kado worden afgewisseld met zoetsappige scenes waarin ze een big happy family zijn waarbij steeds alles goed komt. zeker het (happy) einde stelt dan ook teleur.

Daarbij is de levensopvatting van het gezin nogal dubieus. De wereld is verrot en ze willen er niets mee te maken hebben, maar stelen is oké, zo slecht is dat capitalisme dus niet.. Daarnaast worden de kinderen van die schoonzus weggezet als dom, terwijl het jongste kind van de familie de complete grondwet letterlijk op kan lepelen. Is dat niet veel erger?. Daarbij kun je je afvragen wat vrijheid is als je je kinderen zo beperkt laat opgroeien, ze weten alleen in theorie hoe de wereld eruit ziet.

Daarnaast maken de filmmakers het er zich regelmatig erg makkelijk vanaf de politieagent die wel erg makkelijk afdruipt omdat de kinderen zich voordoen als sterk gelovigen, het kind naar het ziekenhuis gaat en blijkbaar geen papieren / verzekeringsbewijs nodig heeft, grafschennis etc. etc. het maakt niet uit want op het einde zijn de helemaal gelukkig..

Hartverwarmende komedie en familiedrama, dat de kijker zowaar filosofische vraagstukken voorlegt over ouderschap en opvoeding in de moderne samenleving. Het middelpunt van de film is de fantastische vertolking van Viggo Mortensen als vader Ben. Hij leeft met zijn zes kinderen in de eindeloze wouden van de Amerikaanse Pacific Northwest, ver verwijderd van de 'beschaving' en diens corrumperende kapitalisme en mateloos consumptiegedrag. Dan maakt moeder een einde aan haar leven en gaat de familie op een roadtrip naar die verfoeide 'moderne wereld' in een oude bus. En die moderne wereld wordt kritisch bekeken door de ogen van de kinderen, voor wie natuurlijk alles nieuw is. Ondertussen stipt de film nog enkele grote thema’s aan zonder dat het meteen ook te zwaar wordt. De balans tussen feel-good en de drukkende emoties is perfect uitgevoerd en dwingt hierdoor zelfs tot nadenken. Misschien had de film iets sterker stelling kunnen nemen in de vraagstukken die het zelf oproept. Echter doet dit gelukkig weinig afbreuk aan de warmte, de humor en de emotie die Captain Fantastic teweeg weet te brengen. En de leuke uitvoering van Sweet Child O’Mine aan het slot is hierbij misschien wel de kers op de taart. Een prachtige viering van het leven, onafhankelijkheid en excentriciteit.

Dit kun je met recht een heel aparte film noemen. Het verhaal gaat over een idealistische, strikte vader, die middels de opvoeding zijn kinderen wil wapenen tegen wat hij ziet als de uitwassen van de moderne samenleving. Uiteraard leidt dat af en toe tot grappige confrontaties met die samenleving, maar de ondertoon van deze film vol verrassingen blijft ernstig.

Viggo Mortensen zet een dijk van een vertolking neer en dat kan ook gezegd worden van zijn kinderen, die er bijvoorbeeld niet voor terugdeinzen hun grootouders ordinair vertoon van rijkdom en onethisch ruimtegebruik te verwijten.

Een boeiende, vanwege zijn verhaal ongewone film. Hoewel de film niet belerend overkomt mag hij best tot nadenken stemmen.

Opvoeding. Dat wat Mortensen doet is in de basis goed. Gewoon eerlijk zijn tegen je kinderen als ze wat vragen en wat van de wereld leren met een open blik, zo zou elke ouder dat moeten doen. Of elk kind eens een kip laten slachten, dat ze weten waar eten vandaan komt. En je leert vrij veel op die manier. Alleen moet je je kinderen ook leren zich een plaats te geven in die wereld en wat sociale conventies zijn, want ondanks dat iedereen dat haat (lijkt me wel voor een gezonde geest) word je een paria als je je daar niet aan houdt. Ik weet ook nog toen zeilmeisje Laura wegwilde, of een gezinnetje een jaar naar Amerika wilde om te reizen, dat de leerplichtambetnaartjes op hun achterste benen stonden. Geloof me, een jaar school kan je wel missen. Die sociale conventies leer je wel in de andere jaren, en met een jaar reizen leer je verder meer dan zes jaar vwo en waarschijnlijk onthoudt je daar ook meer van. (Of iedereen weet hier nog wat voorzetselvoorwerpen zijn of hoe je logaritmes berekent, dan is mijn punt weg.) Het is wel een film die dit soort gedachten oproept zonder direct te zeggen wat nu de betere manier is. Alles heeft goede en slechte eigenschappen.

Daarom is dat einde best mooi met het beste van beide werelden, hoewel dat stukje ervoor best cheesy en nogal ontregelend was (want was dit nu een droom of niet, ik neig naar niet overigens).
Het is wel een film die beter had kunnen zijn door volbloed drama te zijn of volbloed gitzwarte komedie. Beide had gekund, en beide wil het nu net niet zijn. Vermaken doet die wel, maar echt onder de huid kruipen of echt imponeren doet de film niet. Het spel van de kinderen en ook Mortensen is aardig, maar niets meer. Ik vraag me af of laatstgenoemde zijn Oscar-nominatie heeft gekregen door de ietwat aparte rol of de bijzondere uitwerking daarvan. Ik denk vooral vanwege dat eerste. Verder af en toe wel aardige plaatjes, vooral Mortensen achter een kampvuur met op de achtergrond de flikkerende lampjes van een grootstad vond ik erg mooi. 3,5*.

Fijne film met een forse dosis realiteit dat in de realiteit misschien niet opgaat.

Wat bedoelt u?

Zo zouden misschien kinderen iets vaker een opvoeding moeten hebben, dus weten wat de Quantum-theorie is en hoe je bij een hartstilstand de "motor" weer op gang brengt. Wat de Grondwet is en wat deze inhoudt en hoe je leer soepel houdt.

Een fijne film met een prachtig verhaal en ook de nodige humor en actie.

“It's a beautiful mistake. But a mistake.”

Ik zal het verboden woord interessant niet gebruiken, maar Captain Fantastic is boeiend, merkwaardig, intrigerend, apart en zeker “freaking fantastic”. Vader Ben voedt zijn zes kinderen op midden in de natuur en ver weg van de gevaren van de gewone wereld. Geen smartphones, computerspelletjes en big macs, maar klimmen op rotsen, dierenjacht en samen muziek maken. Door een dramatische gebeurtenis wordt Ben gedwongen om met zijn kinderen de gewone wereld in te trekken. Met alle gevolgen van dien.

Regisseur Matt Ross heeft een perfecte balans gevonden tussen de soms absurde humor en het drama. Gelukkig worden ook de negatieve kanten van de opvoeding van Ben getoond. De zes kinderen zijn slimmer, atletischer en hebben waarschijnlijk niet zo snel een bril nodig, maar zijn ook sociaal onhandig. ‘Freaks’, zoals de oudste zoon zegt. Mortensen is weergaloos als vader en ook de kinderen zijn uitstekend. In het laatste gedeelte wordt het "beste van beide werelden principe” toegepast, en alhoewel het een beetje wordt afgeraffeld is het wel een passend einde. Met een geweldige cover van “Sweet Child o’ Mine” als hoogtepunt.

Een soort alternatieve Sound of Music Brady Bunch

Het zet je enorm aan het denken. Hoe kun je het beste kinderen opvoeden. Mooie idealen van de vader die op een gegeven moment botsen met de harde 'real world'.

Het ideaal is het combineren van beide werelden.

Erg mooie film met een vleugje tragiek maar vooral hoopvol en feelgood zonder valse semntimenten.

Geweldige cast overigens. Zowel de vader als de kinderen acteerden overtuigend en hadden een enorm goede chemie.

De titel van de film bracht ook mij op het verkeerde been en ik heb hem aanvankelijk links laten liggen omdat ik dacht dat het zo'n verschrikkelijk MarvelComics-vehikel zou zijn.

Blij toe dat het geheel iets anders was!

Uitstekende film over een man die zijn zes kinderen afgezonderd van de maatschappij opvoedt in de wildernis. Een originele verhaal met genoeg vermakelijke momenten tijdens de eerste helft. De tweede helft is nog iets beter als er vraagtekens gezet worden bij de onconventionele manier van opvoeden. Goed acteerwerk en de interactie tussen Ziggo Mortensen en de zes jonge acteurs als zijn kinderen is mooi neergezet.

Viggo Mortensen is geweldig in deze interessante maar bij vlagen nogal onevenwichtige film. Veel sterke scenes en het intelligent uitgewerkte script heeft zinnige dingen te melden, maar sporadisch liggen de moraallesjes op de loer en krijgt het geheel een beetje een Kelly Family-achtige vibe mee, waar ik in ieder geval niet op zit te wachten. Gelukkig overheersen de positieve elementen.

Van de week de Blu-Ray gekeken omdat ik de film gewonnen had met een prijsvraag.

De film werd goed beoordeeld door iedereen inclusief critici, reden genoeg dus om deze 'komedie/drama' te gaan kijken.

In de film zitten een aantal sterke moralen en wordt de confrontatie/verschil tussen het leven in de natuur en het leven van de moderne mens benadrukt. Ik heb zeker weten genoten van het sterke script en het alternatieve verhaal. Toch ben ik niet helemaal positief over de film.

Ik mis de confrontatie tussen de natuur en de moderne mens toch wel een beetje, iets wat eigenlijk de fundering van de film had moeten zijn. Dit zie je wel veel terug in de trailer maar beperkt in de uiteindelijke film. Ook de soundtrack van de film is beperkt of te rustig, de film is daarom ook iets te stil of langdradig. De 'komedie' die in deze film aanwezig zou moeten zijn ontbreekt aan alle kanten. Deze missende elementen maakt de uiteindelijke uitwerking van de film een beetje slap.

Gelukkig kan de film heel veel hebben mede dankzij het geweldige script en het fantastische acteerwerk en uitwerking van de regisseur. Het verhaal houdt je geprikkeld tot het eind (al kan het een klein beetje naar de 'onzinkant' uitwijken) en deze film kan ik zeker over een jaar weer opnieuw kunnen zien.

Daarom geef ik de film een nette 7 (3,5 *).

Een aanrader voor iedereen die eens wat alternatiefs wil zien.

Boeiende film met een interessant uitgangspunt: Wat of wie bepaalt welke opvoeding de juiste is voor je kinderen? Kan de opvoeding van Ben gezien worden als immoreel of onverantwoord? Is hij een slechte vader omdat hij zijn kinderen laat opgroeien in het bos en zich laat leiden door de natuur en zelfredzaamheid? Dit laatste komt trouwens een aantal keren sterk naar voor: het is bewonderenswaardig hoe hij zijn kinderen laat opgroeien met een eigen mening, kritisch denken en zelfreflectie (bvb toen Zaj de amendementen in haar eigen woorden uitlegde, of hoe Rellian argumenten moest gebruiken waarom hij 'Chomsky-day' maar stom vond, of wanneer Vespyr/Kielyr het boek Lolita moest analyseren, ...

Nu het grote mankement bij dergelijke opvoeding zijn de beperkte sociale vaardigheden van de kinderen. Ze weten helemaal niet hoe ze moeten functioneren in de (immorele kapitalistische) maatschappij. Ondanks hun vaardigheden en kennis zijn ze een vogel voor de kat en zijn ze rijp om misbruik van gemaakt te worden. Het gedrag van van Bo was tekenend toen hij dat ene meisje (in het begin van de film) niet durfde aanspreken, en het andere meisje in al zijn simpelheid ten huwelijk vroeg. Ook het avondmaal bij de familie en het gesprek over Nike/Adidas was hier vrij confronterend.

De film geeft ook de boodschap mee of we onze kinderen niet overbeschermen en te veel pamperen. De dood bijvoorbeeld is eigen aan het leven. Stop met rond te pot te draaien en zeg waarop het staat. Als een kind een vraag heeft, probeer er dan zo rationeel mogelijk op te antwoorden. Dit leverde soms amusante momenten op toen Zaja vragen had over verkrachting.

Zeer sterk geacteerd door Mortensen, een aantal heerlijke conversaties met zijn kinderen en ook zijn speech in de kerk was geweldig. Ook de kinderen deden het prima. Deze film ging voor mij richting 4,5*, maar het einde was hiervoor niet sterk genoeg. Het compromis dat Ben vond was te melig en dus ook niet geloofwaardig. Maar een film die alvast tot nadenken aanzet. Mooi!