White Zombie (1932)

Films met Legosi zijn nooit zo leuk, hoe goed hij zelf ook in zijn rollen en die geweldige blikken. Het wordt pas interessant tegen over een andere grootheid als Karloof in The Black Cat. White Zombie is nogal een oninterressant niemandsdalletje. 2 sterren

Film waar Rob Zombie z'n bandnaam vandaan heeft.

Verder een weinig memorabel Lugosi-vehikel. De cast doet het wel goed (met name Lugosi en Frazer) en Bellamy is een buitengewoon mooi poppetje, maar het geheel is wel heel erg statisch. Een enkel mooi schaduwshot valt nog wel op, maar echt boeiend wil het maar niet worden.

2,5*.

N.a.v de volle commentary die AVGN erop los heeft gelaten op de site van Cinemassacre, toch maar eens mee lopen gluren naar deze witte zombie.

Best funny eigenlijk. De commentary was overigens wel broodnodig om mijn aandacht vast te houden, ben niet echt van de slome opbouw, vele dialogen en leidende (oude) muziek. Hoewel het visueel, op de picture quality na, best tof is allemaal. Erg sfeervol en (mede dankzij de kwaliteit die het laat afweten) lekker grauw en onheilspellend.

Jammer dat ik hier zo weinig van kan genieten. Zo'n grootse acteur uit die tijd, binnen dit soort films althans, staat me echt niet aan. Die theatrale manier van praten en bewegen ligt me gewoon totaal niet en is (correct me if im wrong) nogal common binnen deze periode .

Maar de achtergrond informatie, het nalatenschap en over het algemeen de invloeden van deze film zijn bijzonder leuk om meer over te weten. De bedoelingen zijn soms wat vaag en echt veel boeiends gebeurd er niet, maar toch heeft zo'n film als White Zombie wel de charme aan zijn kant staan. Al met al niet onaardig, maar verre van overtuigend.

Trouwens met grote afstand de oudste film die ik gezien heb..

Allereerste zombiefilm en dus geschiedkundig enorm belangrijk, aangezien de zombie later, en dan vooral in de jaren '70, zou uitgroeien tot horroricoon. Waar de moderne zombie een metafoor is voor het naderende einde der tijden, kent hij zijn oorsprong in de zwarte magie. White Zombie speelt zich af in Haïti, waar de zombie ontstaan is, en schenkt logischerwijs aandacht aan de herkomst en folklore van het begrip. Zo opent de film met rituele gezangen en zien we later hoe levende doden worden ingezet als slaven op een plantage.

Uiteraard oogt en klinkt en voelt White Zombie in al zijn facetten oubollig, maar dat hoeft geen minpunt te zijn. Door de prachtige locaties - variërend van een groot huis in koloniale stijl tot een duistere torenruïne nabij metershoge kliffen - waart er een onheilspellende atmosfeer. Fans van Bela Lugosi komen ook aan hun trekken dankzij 's mans hypnotiserende blik.

Dit is niet anders dan een onvervalste B-movie, maar het heeft natuurlijk wel de enige echte Bela Lugosi. Deze baas schmiert er op los en da's maar goed ook, de rest kan er namelijk maar bitter weinig van qua acteerwerk. Lugosi heeft op het altijd gezellige Haïti een groep levende doden (zombies!) in zijn greep, waaronder een jongedame die net op huwelijksreis is! Het is allemaal rechttoe rechtaan en eigenlijk niet bijzonder. Alleen sommige decors zien er nog goed uit en Lugosi steelt dus de show.

White Zombie’ uit 1932 van Edward Halperin Productions is de eerste zombiefilm. Nu vindt de zombie zijn oorsprong in Afrikaanse en Caraïbische folklore. En in die opvatting is de zombie een slaaf die na zijn dood moet doorwerken voor zijn meester, degene die hem uit de dood heeft doen herrijzen. We zien in deze film dus nog niet de 'moderne' zombies zoals George A. Romero ze bedacht heeft. Nee dit gaat nog over voodoo en de schurk in dit verhaal gebruik ze dan ook voor de uitvoering van zijn gewetenloze praktijken. En die schurk, Murder Legendre, is niemand minder dan Bela Lugosi in een soort Dracula -achtige verschijning. Bela Lugosi is natuurlijk de ster van de film maar de rest van de cast levert ook zeer goed werk. Al is er niet veel karakterontwikkeling. Ook de zielloze zombies komen dreigend en angstaanjagend over. Waardoor de film uitermate sfeervol is. Al is het niet de beste horrorklassieker het is wel een fijne film om eens te bekijken.

Een film met Bela Lugosi in de hoofdrol en ook nog eens de eerste film met zombies... Maar Lugosi drijft zoals altijd bijna alleen maar op zijn uitstraling en zijn reputatie, en de zombies lopen voornamelijk op de tredmolen, dus deze film moet het vooral hebben van z'n sfeer: het lekker gotische kasteel, het vroege gebruik van splitscreen wanneer de koortsige Neal zijn bruid op haar balkon ziet staan, de aardige FX wanneer de wanhopige weduwnaar probeert de spookverschijning van zijn dode bruid te omhelzen, en het nog altijd redelijke effectieve einde. Bovenal is daar de sfeervolle soundtrack met jungledrums, het geknars van de draaiende molen op de suikerplantage, de krekels (doen het ook in westerns altijd goed) op de begraafplaats, en het neuriënde koor – zelfs op de krakende geluidsband van mijn public-domain-versie in de Bela Lugosi-Triple feature movie marathon-DVD van Madacy is dat allemaal vrij goed te horen. Niet van de klasse van de Universal-klassiekers uit deze periode, maar meer dan interessant voor de liefhebber.

Pfff.

White Zombie is het bewijst dat Lugosi ook in zijn wat eerdere projecten in complete pulp op kwam dagen. In de iconische karakters kan hij geweldig charmant zijn, in dit soort films wordt hij daarvan volledig ontdaan. Ik snap ook niet echt goed waarom personages in deze film er compleet debiel uitzien.

Zo'n nep baardje kan bijvoorbeeld echt niet. Toen niet, nu niet. Het ziet er werkelijk niet uit. Hierdoor is het van de get-go al moeilijk om de film maar een beetje serieus te nemen. Als vervolgens de bijrollen ook verschrikkelijk zijn om tegenaan te kijken (die Bellamy is wel erg makkelijk) wordt de film al snel hellish om nog doorheen te komen.

Ik kon er domweg niets mee. White Zombie mag dan wel één van de allereerste films zijn die het concept van een zombie hanteert, maar of het daarmee ook een goede film is; dat is een ander verhaal. Slecht acteerwerk, ridicule karakters en een enorm taai verloop. Domweg niet doorheen te komen. 67 minuten hebben nog nooit zo lang geduurd.