Aloha (2015)

De zoveelste tegenvallende film van regisseur Cameron Crowe op rij. Na Vanilla Sky heeft hij geen knappe film meer gemaakt, documentaires uitgezonderd. Aan de cast ligt het niet, die is met Bradley Cooper, Rachel McAdams en Emma Stone in de hoofdrollen meer dan degelijk. Het script is de dader hier. Onsamenhangend, saai en vaag. De akteurs doen hun best, maar met dit materiaal kan het gewoonweg niets worden. De film mist focus en verliest zich herhaaldelijk in zoetsappig sentiment. Voor een romantische komedie valt er ook veel te weinig te lachen. Snel Almost Famous maar weer eens opzetten om dit te doen vergeten.

Jammer van het overbodige en slap + verwarrend uitgewerkte verhaal(tje), want dat had deze 'Aloha' totaal niet nodig. Verder aardig te doen, mede dankzij de Hawaï natuurlijk. Daar moet ik ook maar eens heen. Rachel McAdams is weer eens bloedmooi en de rest van de cast is prima. Aardig tussendoortje.

Niet onaardig, wel heel erg rommelig en daardoor soms wat saai en te chaotisch om echt interessant te blijven. Vooral omdat er heel veel in voorkomt waardoor alles maar half half aan bod komt. Omgekeerd zitten er wel genoeg leuke momenten in, ook nog tegen het eind, waarmee de film prima uit te zitten is. Cooper (als lookalike van Djokovic) is verder heel aardig, zeker met zijn rustige uitstraling. Emma Stone is dan weer miscast als luchtmachtpilote met een net iets te weinig serieuze uitstraling. Wel is ze gewoon bloedmooi, dus alsnog is elk beeld met haar erin de moeite van het kijken waard. Verder prima sfeertje. 2,5*.

Veel drama en weinig comedy in deze vlakke vertoning.

De verhaallijn is niet heel boeiend. Te vrijblijvend en zonder diepgang. Wat meer detail in de personages en in het verhaal was welkom geweest. Beweegredenen en verhaallijn zijn nu zo vaag, dat inleving in de film erg moeizaam gaat.

Er wordt ook nog eens niet heel sprankelend geacteerd. Eerder stijfjes. De 'bite' ontbreekt ook hier. Het vlakke acteerwerk past overigens wel goed in het zielloze verhaal.

En, oh ja, Stone is inderdaad bloedmooi!

You sold your soul so many times nobody’s buying anymore

Aloha is een aardige romantische komedie van Cameron Crowe met een onnodig ingewikkeld plot en heel veel bekende acteurs in hoofd- en bijrollen. Bradley Cooper, Emma Stone, Rachel McAdams, Bill Murray, John Krasinsky, Alec Baldwin en Danny McBride maken hun opwachting en dat allemaal met het schitterende Hawaï als decor.

Brian Gilcrest (Bradley Cooper) werkt voor de Defensie en wordt naar Hawaï gestuurd om te werken aan de bouw van een satelliet, die gefinancierd wordt door de miljardair Carson Welch (Bill Murray). Deze Welch blijkt alternatieve redenen te hebben voor de bouw van de satelliet. Er zitten ook nog andere subplotjes in rond de bouw van de satelliet en het wordt steeds moeilijker te volgen. Dit komt vooral door de warrige regie en een hele geschiedenis die de karakters hebben met elkaar, zonder dat de kijker op de hoogte wordt gesteld van het hoe en wat.

Op Hawaï komt Brian weer in aanraking met zijn ex Tracy (Rachel McAdams), haar twee kinderen en zwijgzame man Woody (John Krasinsky). Captain Allison Ng (Emma Stone) heeft de taak om hem te beschermen en natuurlijk bloeit er iets moois op tussen de twee. Cooper en Stone hebben een goede chemie en vooral Stone is leuk als ietwat neurotische, snel pratende positivo Captain Ng. Rachel McAdams is goed als ex van Brian die nogal gefrustreerd is door haar zwijgzame man en haar gevoelens voor Brian. John Krasinsky is geweldig als deze zwijgzame Woody en heeft samen met Cooper één van de leukere scènes als ze een heel gesprek voeren met alleen hun gezichtexpressies, zonder een woord te zeggen. Ook Bill Murray en Alec Baldwin hebben goede bijrollen.

Waarom Cameron Crowe voor zo’n ingewikkeld plot heeft gekozen is mij een raadsel want met deze sterke, charismatische acteurs en het schitterende Hawaï als decor heb je al een win-win situatie. Aloha is een film met veel potentie en kleurrijke karakters, die helaas zichzelf in de voet schiet en daardoor niet tot volle wasdom komt.

Matige film waarin een defensieleverancier een opdracht krijgt omtrent een satellietlancering. Een nogal rommelig verhaal met matig uitgewerkte personages. Het hele plot met de satelliet wordt nogal ongeloofwaardig gebracht. Wel een mooie setting (Hawaii) en een paar aardige momenten die voornamelijk aan de fijne cast te danken zijn.

Redelijk vermakelijke romcom/drama (Tja wat is het?)

Het verhaal was vrij vaag en rommelig, waardoor het niet echt duidelijk werd waar de film nou precies heen wilde. Aloha is daardoor vrij moeilijk te peilen.

Bradley Cooper ben ik nooit een fan van geweest, maar hij speelt z'n rollen altijd wel aardig. Emma Stone vind ik echt onweerstaanbaar en ook hier gold voor mij weer hetzelfde . Leuke rol ook.

De rest van de cast doet het prima, en het is ook de cast die de film nog enigszins redt.

De film voelde verder, ondanks de speelduur van 105 minuten, redelijk lang aan, maar al met al was het wel redelijk vermakelijk. Een aanrader kan ik het niet noemen, maar als tussendoortje doet 'ie het vrij aardig.

De laatste scène is overigens veruit de beste van de film.

Na Elizabeth Town en We Bought a Zoo de derde misser op rijd van Crowe. Dertien-in-dozijn niks-aan-de-hand-film zonder daadwerkelijk drama. En met een cast van mensen als Cooper, Stone, Murray, Baldwin, en MacAdams is het dan echt knap om zo'n kutfilm te maken.

Gelukkig lijkt Crowe weer terug te gaan naar zijn roots. Want hier heb ik dan wel weer zin in:

Roadies (TV Series 2016? ) - IMDb

Tsja.

De samenvatting leek al wat twijfelachting, maar ze wou een film met Bradley Cooper wel zien. Eye candy, zoiets. En dan dacht ik dat dat met McAdams en Cooper wellicht ook wel op zoiets uit draaien zou, maar dan voor mij. Meer verwachtingen waren er niet.

En zelfs dat werkt dan dus niet. Rommelig en warrig tot en met, en met een grote beroemde cast komt geen van de karakters uit de verf. Zelfs Bill Murray moet eraan geloven. En dan dat getrut met die stomme hoed nog, hoe verzin je het.

Doods.

Het hele witwasgebeuren dat rond deze film gesponnen is, is vooral erg belachelijk. Maar het is makkelijke kritiek, zeker wanneer je vooral zelf gehoord wil worden. Daar ligt in ieder geval niet de zwakte van deze prent, al is dat maar een magere troost natuurlijk.

Aan de acteurs heeft het ook niet gelegen, die doen het gewoon goed naar omstandigheden. Geen fantastische acteerprestaties of hoogstaande rollen, maar gewoon degelijk geacteerd. Mag ook wel met zo'n cast natuurlijk, aan bekende gezichten zeker geen gebrek.

Het is gewoon Crowe die werkelijk helemaal niks met deze film weet aan te vangen. Een lauw plotje, een gebrek aan werkende humor én werkend drama en zelfs met de locatie weet hij amper iets aan te vangen. Uiteindelijk een compleet overbodige film, op zich ook een kunst wanneer je al dit materiaal voor handen hebt.

1.5*

Zag deze recent opduiken op een betaalkanaal, is me destijds niet opgevallen( geen bioscooprelease gehad?). Waarschijnlijk geflopt dus, en dat is opmerkelijk gezien de cast en de regisseur want Crowe doet hier weinig anders dan wat hij zo goed deed bij Almost Famous, Jerry Maguire en We Bought a Zoo. De regisseur is geïnteresseerd in het op intense, bijna melancholische wijze uitdiepen van onderlinge menselijke relaties en doet dat ook hier uiterst bekwaam. Het verhaal over de vierhoekverhouding tussen oude en nieuwe geliefden kon me bij momenten behoorlijk raken. Gaat allemaal uiterst traag inderdaad, maar dat slome gedoe heeft een functie en maakt het wel zo geloofwaardig en enigszins herkenbaar. De slotscène is werkelijk prachtig, en alleen al waard om dit romantisch drama een kans te geven. Toch geen heel hoge score wat mij betreft, en dat komt omdat het klinische nevenverhaal over een raketbasis op Hawai(met een bijrol voor de niet goed gebruikte Bill Murray) behoorlijk wat tijd in beslag neemt doch eigenlijk nergens kan boeien, zeker niet voor Europeanen en waarschijnlijk ook niet voor Amerikanen zelf. Had dus als geheel zonder twijfel beter gekund, maar slecht is het zeker niet.

Regisseur Cameron Crowe en een topcast: dat kan haast niet misgaan, zou je vooraf denken. Wel dus. Het is een flutfilm met een omslachtig, zwalkend verhaal. Een regelrechte flop.

Geen eenvoudige film om een mening over te vormen of zelfs maar iets over te schrijven, want lange tijd is het niet duidelijk wat de toeleg van het personage van Bradley Cooper precies is, welke opdracht(en) hij heeft gekregen en wie zijn opdrachtgever(s) precies is of zijn (miljonair Carson Welch, het Amerikaanse leger, hijzelf met een geheime agenda?). Daarnaast heeft hij duidelijk moeite om zijn persoonlijke leven op orde te krijgen, en als zodanig doet hij wel wat denken aan Jerry Maguire. Niet alles verloopt dus even soepel, en ik kan ook wel begrijpen waarom de studiobazen nerveus werden van deze film, maar de personages zijn toch zó sterk, hun relaties zó intrigerend en de dialogen zó boeiend dat alle mogelijke bezwaren voor mij smolten als sneeuw voor de zon. Knap hoe de acteur met de minste dialoog de meeste impact heeft: ik ben nooit een fan van John Krasinksi geweest, maar wat hij hier met zijn gelaatsuitdrukking en lichaamstaal laat zien is bijzonder knap, en het emotionele (en vanwege de ondertiteling ook humoristische) hoogtepunt van de film is dan ook de omhelzing met Cooper op het einde. Maar alle acteurs spelen op het toppunt van hun kunnen, en Bill Murray is weer raadselachtig als altijd. Een af en toe ongrijpbare maar uiteindelijk prachtige film.

Eigenlijk best opmerkelijk dat een film met zo'n indrukwekkende cast en een regisseur met eveneens een staat van dienst zo weinig zoden aan de dijk heeft gezet. Je zou op zijn minst verwachten dat meer mensen de film gezien zouden hebben. Nu zal ik er maar meteen bij zeggen: een indrukwekkende film zou ik Aloha niet willen noemen. Het is mijns inziens echt niet meer dan een vrij eenvoudig (komisch) drama dat soms zelfs wat rommelig overkomt, doordat men ervoor kiest een aantal minder belangrijke zijpaden te bewandelen. Uiteindelijk staat het personage van Bradley Cooper en diens relatie met de personages van Rachel McAdams en Emma Stone centraal. Het scheelt dat alle drie prettig zijn in hun acteren en dat het met de chemie dus wel snor zit. Het is dan weliswaar niet overdonderend allemaal, de film kijkt aangenaam weg. Ik denk dat men nog iets efficiënter met de speelduur had kunnen omgaan, maar tegelijkertijd heb ik me best goed vermaakt.

3*