Aloha (2015)

Tsja.

De samenvatting leek al wat twijfelachting, maar ze wou een film met Bradley Cooper wel zien. Eye candy, zoiets. En dan dacht ik dat dat met McAdams en Cooper wellicht ook wel op zoiets uit draaien zou, maar dan voor mij. Meer verwachtingen waren er niet.

En zelfs dat werkt dan dus niet. Rommelig en warrig tot en met, en met een grote beroemde cast komt geen van de karakters uit de verf. Zelfs Bill Murray moet eraan geloven. En dan dat getrut met die stomme hoed nog, hoe verzin je het.

Doods.

Het hele witwasgebeuren dat rond deze film gesponnen is, is vooral erg belachelijk. Maar het is makkelijke kritiek, zeker wanneer je vooral zelf gehoord wil worden. Daar ligt in ieder geval niet de zwakte van deze prent, al is dat maar een magere troost natuurlijk.

Aan de acteurs heeft het ook niet gelegen, die doen het gewoon goed naar omstandigheden. Geen fantastische acteerprestaties of hoogstaande rollen, maar gewoon degelijk geacteerd. Mag ook wel met zo'n cast natuurlijk, aan bekende gezichten zeker geen gebrek.

Het is gewoon Crowe die werkelijk helemaal niks met deze film weet aan te vangen. Een lauw plotje, een gebrek aan werkende humor én werkend drama en zelfs met de locatie weet hij amper iets aan te vangen. Uiteindelijk een compleet overbodige film, op zich ook een kunst wanneer je al dit materiaal voor handen hebt.

1.5*

Poeh wat een verschrikkelijk saaie film, echt slaapverwekkend

Zag deze recent opduiken op een betaalkanaal, is me destijds niet opgevallen( geen bioscooprelease gehad?). Waarschijnlijk geflopt dus, en dat is opmerkelijk gezien de cast en de regisseur want Crowe doet hier weinig anders dan wat hij zo goed deed bij Almost Famous, Jerry Maguire en We Bought a Zoo. De regisseur is geïnteresseerd in het op intense, bijna melancholische wijze uitdiepen van onderlinge menselijke relaties en doet dat ook hier uiterst bekwaam. Het verhaal over de vierhoekverhouding tussen oude en nieuwe geliefden kon me bij momenten behoorlijk raken. Gaat allemaal uiterst traag inderdaad, maar dat slome gedoe heeft een functie en maakt het wel zo geloofwaardig en enigszins herkenbaar. De slotscène is werkelijk prachtig, en alleen al waard om dit romantisch drama een kans te geven. Toch geen heel hoge score wat mij betreft, en dat komt omdat het klinische nevenverhaal over een raketbasis op Hawai(met een bijrol voor de niet goed gebruikte Bill Murray) behoorlijk wat tijd in beslag neemt doch eigenlijk nergens kan boeien, zeker niet voor Europeanen en waarschijnlijk ook niet voor Amerikanen zelf. Had dus als geheel zonder twijfel beter gekund, maar slecht is het zeker niet.

Regisseur Cameron Crowe en een topcast: dat kan haast niet misgaan, zou je vooraf denken. Wel dus. Het is een flutfilm met een omslachtig, zwalkend verhaal. Een regelrechte flop.

Geen eenvoudige film om een mening over te vormen of zelfs maar iets over te schrijven, want lange tijd is het niet duidelijk wat de toeleg van het personage van Bradley Cooper precies is, welke opdracht(en) hij heeft gekregen en wie zijn opdrachtgever(s) precies is of zijn (miljonair Carson Welch, het Amerikaanse leger, hijzelf met een geheime agenda?). Daarnaast heeft hij duidelijk moeite om zijn persoonlijke leven op orde te krijgen, en als zodanig doet hij wel wat denken aan Jerry Maguire. Niet alles verloopt dus even soepel, en ik kan ook wel begrijpen waarom de studiobazen nerveus werden van deze film, maar de personages zijn toch zó sterk, hun relaties zó intrigerend en de dialogen zó boeiend dat alle mogelijke bezwaren voor mij smolten als sneeuw voor de zon. Knap hoe de acteur met de minste dialoog de meeste impact heeft: ik ben nooit een fan van John Krasinksi geweest, maar wat hij hier met zijn gelaatsuitdrukking en lichaamstaal laat zien is bijzonder knap, en het emotionele (en vanwege de ondertiteling ook humoristische) hoogtepunt van de film is dan ook de omhelzing met Cooper op het einde. Maar alle acteurs spelen op het toppunt van hun kunnen, en Bill Murray is weer raadselachtig als altijd. Een af en toe ongrijpbare maar uiteindelijk prachtige film.

Eigenlijk best opmerkelijk dat een film met zo'n indrukwekkende cast en een regisseur met eveneens een staat van dienst zo weinig zoden aan de dijk heeft gezet. Je zou op zijn minst verwachten dat meer mensen de film gezien zouden hebben. Nu zal ik er maar meteen bij zeggen: een indrukwekkende film zou ik Aloha niet willen noemen. Het is mijns inziens echt niet meer dan een vrij eenvoudig (komisch) drama dat soms zelfs wat rommelig overkomt, doordat men ervoor kiest een aantal minder belangrijke zijpaden te bewandelen. Uiteindelijk staat het personage van Bradley Cooper en diens relatie met de personages van Rachel McAdams en Emma Stone centraal. Het scheelt dat alle drie prettig zijn in hun acteren en dat het met de chemie dus wel snor zit. Het is dan weliswaar niet overdonderend allemaal, de film kijkt aangenaam weg. Ik denk dat men nog iets efficiënter met de speelduur had kunnen omgaan, maar tegelijkertijd heb ik me best goed vermaakt.

3*