We Are Still Here (2015)

Soort Ti West goes splatter. What's not to like? Bijzonder goed mee vermaakt. Eerste half uur zet je behoorlijk op het verkeerde been. Lijkt een beetje de kant van Wan op te gaan, met die bewegende voorwerpen en reflecties. Boring! Gelukkig keert het bijna 360 graden met fysieke encounters en rijkelijk vloeiende zeeën van bloed. Lijkt aan het einde alsof ze een busje met Polen hebben opengetrokken en een kwast + rode verf hebben gegeven. Ook wel tof dat ze de leeftijdsgrens van de personages gewoon boven de 50 hebben gelegd. Brengt toch een ander (oubollig, beetje burgerlijk) sfeertje mee. Past in ieder geval erg goed, zeker wanneer het helemaal losgaat - vermakelijk contrast.

Had ook niet anders verwacht eigenlijk. Zit een bijzonder tof team achter, veel bekende namen voor degene die zich erin interesseren. Productie-team van o.a House of the Devil, Starry Eyes.. Dikke soundtrack van Golczwski (Late Phases), Hussain als DOP (Antiviral, Hobo with a Shotgun), Josh Ethier als editor (Digging up the Marrow, Almost Human) . Vreemd genoeg geen bekende namen tussen de special-effects en make-up crew, want de effecten zijn wat mij betreft dé trekpleister voor deze We Are Still Here.

Doet inderdaad veel denken aan een House of the Devil, maar ook Fulci's City of the Living dead waar deze op geïnspireerd is. Deze is alleen wat beter dan voorgaande twee.

De film is het eerste half uur nogal stil. Er wordt een ongemakkelijk sfeertje gecreëerd en de eerste tekenen van het kwaad dienen zich aan middels schimmen en reflecties. Best spannend, tot de eerste fysieke confrontatie. Dan maakt spanning plaats voor slasher-achtige taferelen, iets wat me ook zeer bevalt.

De special effects zijn namelijk om van te smullen, een ding wat ik zeker niet had verwacht. Het laatste kwartier gaat het helemaal los en worden er liters bloed door de lucht gespoten. Het platgedrukte hoofd is een hoogtepunt maar eigenlijk vond ik de tofste kill nog de drie (of vier?) messen in de keel. Prachtig uitgevoerd.

Make-up van de geesten was ook goed, al is de schrik er wel vanaf wanneer ze zich fysiek opstellen. De seance was trouwens ook wel een toffe scene, goed geacteerd ook. Verhaaltje is een beetje cliché maar We Are Still Here zorgt voor goed vermaak.

Ik ben het wel eens met Corcicus ...tis een leuke wegkijker maar het script laat gewoon te wensen over.

Het verhaal word ronduit saai gebracht en is nergens origineel en vernieuwend,ook de spanning is niet heel sterk voelbaar.....we hebben het allemaal al zo vaak gezien .

Het laatste half uur daarintegen is zeer sterk en ik heb het voornamelijk over de gore .....dat was prachtig en genieten en zorgt ervoor dat de film nog naar de drie sterren getrokken word.

Matige horrorfilm. Het verhaal is niet origineel en bestaat voornamelijk uit jatwerk van andere horrorfilms. Het lijkt als of de de makers geen keuze kunnen maken. Aan de ene kant spanning en aan de andere kant bakken met bloed en gore. Verder kijkt de film lekker weg, wat met name door de korte speelduur komt. De acteurs zijn gemiddeld. 2.0/2.5

Mooie poster en de film is ook prima!

Alhoewel ik absoluut niks heb met de 70's had deze film een fijn grauwig 70's sfeertje die mij in combinatie met de winterbeelden en de foeilelijke 70's kleding, meubair, hair en make-up wel kon bekoren.

Geesten en oude huizen hebben bij mij altijd wel een streepje voor dus ik kon hier wel van genieten. De geesten waren simpel doch effectief.

Eén minpunt: de product placing van J&B whisky lag er wel heel erg dik op.

Doe mij liever maar een Jack Daniels!

Met "Noodless" kunnen wij een heel eind meegaan in het beschrijven van de film.

In het begin is al prachtig de toon gezet met een desolaat landschap waarin de sneeuw voortgestuwd door de wind over de vlakte waait en voelbaar jou laat "verkleumen".

Voor de ware liefhebber van griezelfilms is met deze film de "honger" weer enigszins gestild want het verhaal is prima, het spel is goed en de schrik zit erin aan het einde van de film!

Ruime voldoende!!! 7,0/10

Goed verhaal. Het camerawerk is uitstekend en levert prachtige suggestieve plaatjes op. De suspense is dan ook prima. Het hardere werk ziet er filmisch ook goed uit. Wel jammer dat de geesten er nogal houtje-touwtje uitzien. Dat doet wel enige afbreuk aan het inlevingsvermogen van mij als kijker en dus aan het griezelgehalte van de film.

Het goede verhaal en het perfecte camerawerk hadden betere vertolkingen van de karakters verdiend. Het acteerwerk verpest namelijk een hoop. Zonder uitzondering, zet elke acteur een erbarmelijk slechte prestatie neer. Jammer, jammer.

Toch vrij matig door het lange eerste uur en gebrek aan suspense. De film vliegt er nochtans onmiddellijk goed in; geen build-up en sentimentele momentjes vooraf maar dan blijft alles wat hangen. Inderdaad goed gevonden om eens een ouder koppel centraal te plaatsen, al is de overleden zoon een rasecht cliché. De ghosts zijn hier fysiek, en dat zorgt op het eind voor enkele gore scènes. . FX goed genoeg voor mij. Bekijk ook nog eens de aftiteling, daar vliegen wat kranteknipsels voorbij die nog wat leuke info meegeven

Een horrorfilm die met minimale middelen toch een maximaal resultaat weet te halen, want ik vond het mysterieuze verhaal best goed en boeiend en op bepaalde momenten is het zelfs wat spannend. Ook zitten er een paar goede schrikmomenten in en dan in het eerste gedeelte van het verhaal.

Ook met de uitvoering van het verhaal (speelt zich af in de jaren 70. Om precies te zijn 1979, dat kom je eigenlijk te weten tijdens de aftiteling en een simpel rekensommetje) zit het wel goed want alles is mooi en apart (o.a. de besneeuwde landschapsbeelden) inbeeld gebracht en ook de voor mij vrij onbekende oude cast (alle hoofdrolspelers zijn geboren voor de jaren 70) deed het verdienstelijk. Daaronder ook de oude gediende vrouwen Barbara Crampton (uit 1958 en ze speelde de rol van Anne Sacchetti die net samen met haar man Paul Sacchetti is verhuisd naar het platteland vanwege een dodelijk auto-ongeluk van hun zoon Bobbi) en Lisa Marie (uit 1968 en ze speelde de rol van May Lewis die goed is bevriend met Anne Sacchetti en een soort van paragnost is), die er nog best mochten wezen en vooral dan de laatste. Zowel de sfeer (inclusief die van het maffe stadje en zijn bewoners) als de spanningsopbouw zijn goed verzorgt en dat eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut. De creepy muziek zorgt daar overigens ook voor.

De verbrande wezens (de familie Dagmars die bestaat uit wraakzuchtige geesten die steeds om de 30 jaar actief worden en honger hebben naar een familie) waar het omdraait in het huis, zagen er misschien wat goedkoop uit, maar ze waren wel lekker creepy en gingen ook lekker hard en grof tekeer. Dat geldt overigens ook voor het laatste bizarre en tevens sterke gedeelte van het verhaal waar het veelvuldig hard en grof aan toe gaat (de inwoners van het stadje krijgen o.a. hun verdiende loon) en welke ook nog een beetje verrassend is. Omdat de film maar iets van 75 minuten duurt en het tempo best hoog is, kijkt hij lekker weg. Ook de aftiteling mocht er wezen en die verduidelijkt zelfs nog het één en ander (o.a. het eerder genoemde rekensommetje).

Al met al een verrassend goede horrorfilm, die met minimale middelen het maximale resultaat weet te behalen.

Een beetje aparte, maar zeker wel vermakelijke zit.
De film begint een beetje melodramatisch met het stel dat naar een oud huis verhuist en waarbij voornamelijk de moeder nog het verlies van hun kind moet verwerken.
Wanneer ze erachter komen dat er wel degelijk "iets" in hun nabijheid is nodigen ze wat bevriende paranormaal begaafde kennissen uit om hier contact mee te maken.
Dit resulteert in een best vermakelijk splatter festijn waarin de geesten er wel wat cheap uitzien.
Een aantal foute typetjes en verrassende gore zorgen ervoor dat deze film vermakelijk is van begin tot eind. Leuk voor de liefhebbers van cheesy horrors.

Sfeervolle horror. We Are Still Here speelt zich af rond de 80s en dat is merkbaar. De film speelt zich af in het bosrijke gebied van New England. Tel hierbij op een deken sneeuw over het landschap en de prachtige beelden die dat oplevert. Wat al vrij snel duidelijk wordt is dat de film zich centreert rond een stel van middelbare leeftijd (50-60 jaar). Niet dat het heel bijzonder is maar in veruit de meeste gevallen is het een jong stel. Het stel zelf is nou niet bepaald vrij van clichés maar hun leeftijd geeft een iets ander perspectief. Eerste regie van Ted Geoghegan. Niet slecht voor een die eerder een producer is geweest van een aantal slechte/matige horrorfilms.

Er wordt redelijk geacteerd door de cast. Over het algemeen lees ik dat de acteerprestaties belabberd zijn in deze film maar ik vind dat allemaal wel meevallen. Het is en blijft een simpele horror en ik leg de lat automatisch laag. Er zijn inderdaad wel een paar momenten waar ik me twijfels heb over het acteerwerk maar dat kan ook de interpretatie zijn geweest van de regisseur. Ik heb me niet geïrriteerd aan een acteur of actrice en dat vind ik belangrijk.

Geen hoogvlieger deze horror maar zeker vermakelijk genoeg. De speelduur van 84 minuten zorgt ervoor dat het bijna niet kan vervelen. Tevens heeft de film een onverwachte portie gore. De special effects in de film zijn matig maar dat wordt verklaard door het geringe budget. Nee, ik ben eigenlijk niet teleurgesteld. Over deze film kan niet gezegd worden dat het niet lekker wegkijkt. Gewoon een korte en laagdrempelige film.

3*

Spookhuis films,,,

Niet echt mijn ding,,maar zo nu en dan.

Het is vooral de suspense en het paranormale ,en het onverklaarbare wat het in mijn ogen sterk maakt.

De opbouw is traag,maar niet te.

Maar na een tijdje word het te tastbaar,en is te duidelijk in beeld.

In contrast met suspense en onverklaarbaar.

Valt tegen.

Horrorfilm die zich aanvankelijk laat optekenen als een subtiele, stijlvolle en langzaam opbouwende haunted house flick, maar die in de finale helemaal losbarst in een splatterfestijn dat doet terugdenken aan de hoogdagen van de Italiaanse pulp. Maar pulp is dit allesbehalve, want de makers weten verdomd goed waar ze mee bezig zijn. Zo omzeilen ze ongeveer elk cliché eigen aan spookhuisfilms en hangen ze het verhaal op aan personages van vlees en bloed. Bovendien is de film erg strak geregisseerd, zonder één saai of langdradig moment, ondersteund door een audiovisuele flair die een perfecte evenwichtsoefening is tussen een klassieke en moderne stijl. Niet iedereen zal de bloedfonteinen en de schizofrene aanpak kunnen waarderen, maar voor de doorwinterde horrorfanaat is dit ouderwets smullen.

“Moving away from the city isn't the same as moving away from the memories.

He's always going to be with us.

Annie, honey, yes, in our hearts but not in the house.”

Mijn doorzettingsvermogen werd weeral eens beloond. Nadat ik ettelijke horrorfilms de revue heb zien passeren die qua originaliteit en uitvoering echt wel tekort schoten, werd ik aangenaam verrast door deze retro-aanvoelende horror. Als je de synopsis leest dan verwacht je je natuurlijk aan een doorsnee “haunted house” horror. Voor de zoveelste keer een akelig, oud huis waar je al de koude rillingen van krijgt als je er nog maar naar kijkt. Een soort “Villa Kakelbont” dat weer ergens geïsoleerd staat te verkommeren en waarover griezelige verhalen de ronde doen. Ondanks de gekende clichés die reeds gebruikt werden in “The Amityville Horror” en “Poltergeist”, trachtte men er toch een originele wending aan te geven. Het resultaat is een vintage horror dat zich situeert in de jaren 70-80. En dit mede dankzij de cast.

Deze keer zijn het geen afgeborstelde tieners die voldoen aan het schoonheidsideaal in een perfectionistisch gemaakte hedendaagse horror waarbij het moment dat iemand het loodje erbij neerlegt dit foutloos in beeld wordt gebracht. Hier zijn het Anne (Barabara Crampton) en Paul Sacchetti (Andrew Sensenig) die een centrale rol spelen. ’t Is een ouder koppel dat de dood van hun zoon tracht te verwerken en naar het platteland in New England verhuist. Als Anne al onmiddellijk bij aankomst het gevoel heeft dat de geest van haar overleden zoon aanwezig is en na enkele paranormale gebeurtenissen, beslist Anne om haar hartsvriendin May (Lisa Marie), die enige ervaring heeft op gebied van paranormale verschijnselen, en diens echtgenoot Jacob (Larry Fessenden), een leeghoofdige hippie die waarschijnlijke zijn persoonlijke spookverschijnselen heeft dankzij de hoeveelheid wiet die hij rookt, uit te nodigen (Ondanks de nodige scepsis van Paul die niet echt gelooft in zulke nonsens).

Men heeft beroep gedaan op enkele oudgedienden die al opdaagden in een resem klassiekers uit het horror-genre. Zoals Barbara Crampton, vooral gekend van “Re-animator” (waar ze in al haar glorie te bewonderen was) , “From Beyond”, “You're next”, “The Lords of Salem” en “The Well”. Lisa Marie acteerde in “Sleepy Hollow” en “Tales of Halloween”. En vooral Larry Fessenden die in een oneindig aantal films al verscheen zoals “Late Phases”, “Pod” en “You're next”. Alhoewel de aanvang nogal voorspelbaar was en niet bepaald onontgonnen terrein betreedt, wist de film naar het einde toe me compleet te verassen. De overgang van een traditionele, old-school horror, waarbij wraaklustige geesten de aandacht krijgen, naar een splatter vol rondspattend bloed en uiteenspattende hoofden, verloopt subtiel. Zowel liefhebbers van horror vol paranormale gebeurtenissen en fans van de meer gore flicks, kunnen hun hart ophalen aan deze originele film.

Het meest geslaagde waren voor mij de juist van een barbecue afgehaalde, houtskoolachtige entiteiten die je knisperend en door gensters omzwermd aanstaren met die lege, zielloze ogen. Ondanks dat je weet waar en wanneer ze zullen verschijnen, werd ik toch meermaals opgeschrikt. Tevens werden er wat afwijkende eigenschappen aan ze toegekend. Zo verschijnen ze zowel overdag als ’s nachts. Ze verplaatsen zich zelfs naar locaties buitenshuis. Het gevoel dat de inwoners nergens veilig zijn op welk tijdstip dan ook, wordt hierdoor versterkt. Het feit dat de gebeurtenissen gelinkt zijn aan een geheim waar de lokale bevolking op de hoogte van is, zorgt voor een mysterieuze sfeer.

“We are still here” is een film zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken. Men flirt een beetje met de reputatie van horrorfilms uit de jaren 70, maar slaagt er toch in om tegelijkertijd een uniek concept erin te verweven. Een voordeel was de speelduur. Niet vanwege het feit dat het snel voorbij was (wat van toepassing is op andere films) , maar omdat dit het tempo ten goede kwam. De aanloop is dan wel in een gezapig tempo, maar zo gauw de hel losbreekt, mag je je verwachten aan een chaotische, bloederige ontknoping. Dit is in ieder geval een aanrader van formaat waar elke horror liefhebber van zal genieten.

3.5*

Een film die erg veel twijfel oproept. Acteerwerk is prima in orde, script is daarentegen erg dun en hierdoor weinig ruimte voor de acteurs om de rol kracht bij te zetten en voor de kijkers weinig ruimte om zich in te leven in de personages.

De 'gore' in de film is prima, helaas is de film verder niet echt eng of spannend te noemen. Een voldoende, maar ook niet meer dan dat.

Vond het een echte prul, de waardering op IMDB(5.7) is echter relatief hoog, dus waarschijnlijk hebben we het niet begrepen.

Platgereden paden worden hier nogmaals belopen, en dan krijg je een hoop rommel. Slecht acteerwerk, een kwaadaardige geest(waarom zijn geesten eigenlijk bijna altijd kwaadaardig?) die er lachwekkend onecht uitziet, en een script dat je uitgebreid kunt samenvatten op een luciferdoosje. Kan zijn dat het parodie is, of satire, maar zelfs dan komt het niet over.

Eén van de slechtste spookhuisfilms die ik heb gezien, een vergelijking maakt zelfs the amityville horror films tot een ware klassieker.

weer een horrorfilm om van te smullen, vanaf het begin zit de sfeer en sound goed je voelt de spanning zo hangen, omgeving en decor is top (die doodse winter ….schitterend) en dan komen er freaky personages langs met creepy story's en de toon is gezet, wat volgt is een mengeling van creepy geestensfeer met lekker gore toestanden in de steil van een goeie slasher horror ...topfilm 4*

"This house needs a family"

Met een tomatoscore van 95% fresh was ik behoorlijk benieuwd naar We Are Still Here, eens temeer horror niet het genre bij uitstek is waar de critici al loftuitingen scanderend, in drommen voor komen opdraven. Ik verwachtte daardoor half een iets arty-er horrordrama, mede door de relatief bescheiden gebruikerwaarderingen van 2.5* op MM en een 5,7 op IMDb. Maar arty was het zeker niet. Wel is het zo dat die horrorfilms die het bij de critics goed doen, zoals The Babadook, It Follows en The Vvitch, bij mij ook erg goed vallen. En We Are Still Here bleek daarop geen uitzondering.

Om te beginnen ligt de focus op een rouwend stel van middelbare leeftijd dat hun zoon verloren heeft, in plaats van de meer gebruikelijke (al dan niet rondborstige) tieners waarbij de hormonen door het lijf gieren. Een fijne afwisseling. Wanneer ze een nieuw begin proberen te maken in een klein, ondergesneeuwd dorpje, lijkt moeder echter in huis de aanwezigheid van hun zoon te voelen. Al snel slaat echter de twijfel toe of het wel hun zoon is die ze voelen, en niet iets anders. Er blijkt in het verleden iets afgrijselijks gebeurd te zijn in het huis, en ook de inwoners van het dorpje gedragen zich opmerkelijk. Op zich niet revolutionair, maar de uitvoering is kundig.

Debuterend regisseur Ted Geoghegan kan soms nog wat leren op het gebied van tempo, maar hij levert een uitstekende eerste film af, waarbij mijn haren meermaals overeind stonden. Ik vond de halfverkoolde entiteiten in de kelder uitstekend gemaakt, en waardeer de zo minimaal mogelijke aanwezigheid van CGI, waar praktische make-up effecten ook kunnen volstaan. Over de finale heb ik nog wat dubbele gevoelens, en die trekt hem net terug naar de 3,5*. maar ik benieuwd wat Geoghegan nog meer in petto heeft. Wellicht kunnen we in 2017 zijn nieuwe film Mohawk bekijken.

Horrorliefhebbers herkennen in moederlief wellicht de bevallige schone uit Re-Animator (1985), Barbara Crampton. Over rondborstig gesproken. Tegenwoordig houdt ze echter haar kleren aan. Sorry guys.

3,5*

Best oké.

Al is het taaie begin toch niet helemaal mijn ding. Visueel oogt het redelijk goedkoop, het haunted house gebeuren is erg uitgekauwd en de film doet ook nauwelijks moeite om de indruk te geven dat er wat meer achter zit. Ook het feit dat de horror al snel visueel wordt, maar er daarna eigenlijk een half uur amper iets gebeurt, doet de film niet zoveel goed.

Maar halverwege gaat de film een paar versnellingen hoger en wordt het een stuk leuker. De effecten zijn meer dan in orde, er zit wat lollige gore in en ondanks dat er nog veel van de verwachte zaken langskomen, is het verloop toch minder typisch dan in menig soortgelijk filmpje.

Erg hoogstaand vond ik het uiteindelijk niet, daarvoor is het toch net allemaal iets te netjes en te gewoontjes, maar een horror liefhebber die op zoek is naar fijne filler kan slechtere keuzes maken. Duurt ook niet te lang verder, wat alleen maar in het voordeel werkt van het entertainment. Leuk tussendoortje, had er eigenlijk minder van verwacht.

3.0*

Matig ingevulde spookhuisfilm met een verrukkelijke finale, waarin de makers kiezelhard uithalen qua bloedvergieten. Het vormt een stuk van de film dat overtuigend benadrukt dat het overige restant niet al te veel te melden heeft, aangezien regisseur Ted Geoghegan duidelijk geen kaas van spanningsopbouw heeft gegeten. Het mysterie rondom het spookhuis komt oninteressant voor de dag en er gebeurt praktisch gezien helemaal niets in het eerste halfuur. Als de personages dan ook niet heel boeiend willen worden kijk je al snel tegen een ietwat saaie film aan, maar gelukkig worden de geduldige fanaten uiteindelijk op royale wijze beloond.