Bridgend (2015)

Visueel superieure film, exact hoe ik het graag zien. De hele film heeft een zelfde donkere toned-down look als bijvoorbeeld Martha Marcy May Marlene (2011), maar qua kleur is het wat uitbundiger, waardoor het een soort mix wordt tussen die MMMM en jawel, Spring Breakers (2012). Die laatste ook door de momenten met de fijne dromerige soundtrack (en dan weer beukend en opzwepend) en de impressionistische aanpak. De kleuren zijn hier zeker niet zo vibrant, maar af en toe wordt wel een kleurenfilter opgezet. De locatie is ook echt fantastisch en met name de nevelige bossen (bedankt IFFR) worden prachtig in beeld gebracht.

Deze Tiger had zomaar een nieuwe favoriet van me kunnen worden, maar helaas gaat de film op andere vlakken de mist (hey) in. Zo kwamen de karakters niet altijd geloofwaardig over en zie je te nadrukkelijk dat personages een bepaalde richtig worden opgeduwd. Ook vond ik de chatroom een nogal flauwe toevoeging, al weet ik niet of dit gebaseerd is op de feiten. Dat is sowieso wel lastig met dit soort films, omdat niet duidelijk is wat (letterlijk) is overgenomen en wat Rønde er zelfs bij heeft verzonnen. Dan kunnen ongeloofwaardigheden toch in een ander daglicht komen te staan, al kan je als regisseur al snel je hand overspelen omdat 'het toch gebaseerd is op waargebeurde gebeurtenissen'. Daarbovenop kwam nog eens een enorm bombastisch (en surrealistisch) einde, met muziek in de vervelende quasi-epische overstuur. Jammer dat het allemaal niet wat kleiner en eerlijker is gehouden. Het mysterie wordt verder niet echt uit de doeken gedaan, wat wel geslaagd is, maar vooral op het einde had een andere aanpak denk ik beter gewerkt om het sinistere kracht bij te zetten.

De regisseur schijnt bij zijn research in Bridgend overigens na een pubbezoek de volgende ochtend flink bebloed wakker te zijn worden. Fijne inwijding door de locals

Mooi, mistig (bos)sfeertje inderdaad, rustig camerawerk en de hoofdrolspeelster heeft een lekker ongrijpbare uitstraling maar toch schort er iets aan. Ze vervalt me te snel in de sleur van de groep en alhoewel de paar surrealistische uitstapjes aardig geschoten zijn, komt het wat krampachtig 'poëtisch' over (het zwemmen bijvoorbeeld). Daarbij gedragen ze zich zo vaak atypisch dat ik met geen van hen kon meeleven. Dubbel gevoel heb ik er dus bij maar het voordeel van de twijfel dankzij de look and feel/sound.

De docu-maker John Michael Williams heeft volgens bronnen vijf jaar in en om Bridgend vertoefd voor onderzoek en noemt zelfs 99 zelfmoorden in een periode van 5 jaar. Ik keek dus eerst de docu (inmiddels op Netflix te zien) en daarna de film en voelde me daardoor toch wel bekocht door Ronde. Als ik de docu niet had gezien en me tevoren niet had verdiept hoe de film de werkelijkheid volgt, had ik Ronde's film ook meer als film beleefd en een beter gevoel gehad. Want Ronde wist wel die beklemmende atmosfeer en de machteloosheid en onwelwillendheid van politie en overheid uitstekend weer te geven. Williams brengt voornamelijk het onbegrip en verdriet van familie en vrienden van slachtoffers in beeld en laat zelfs een broer aan het woord die heel overtuigend zijn moeder die naast hem zit bezweert nooit hetzelfde te doen wat zijn jongere broer heeft gedaan omdat hij weet hoeveel pijn zijn broer met zijn daad haar heeft bezorgd; 3 weken later hangt ook deze oudste zoon zichzelf op als hij net daarvoor tevergeefs bij het ziekenhuis als het politiebureau voor hulp heeft aangeklopt omdat hij plotseling zelfmoordneigingen op voelde komen....deze Justin was dus echt ten einde raad...en dan nog de beklemmende woorden van zijn moeder in beeld gebracht ...
Ik hoop dat je de docu nog wilt/kunt zien. Het mysterie zal blijven. En op een dag maakt een horror-regisseur zijn versie van Bridgend The Beginning...

De film werd in Wales niet bepaald positief ontvangen. Sensationeel, bezijden de waarheid en gericht op exploitatie. Zomaar wat termen waarmee de film werd behangen. En ja, een beetje sensationeel is het allemaal wel. In de film wordt gehint op een zelfmoordcultus onder jongeren. De film toont de jongeren als ze en masse de namen van hun dode vrienden joelen in de zompige bossen. De film toont ze als ze en masse naakt zwemmen in een meertje in een soort reinigingritueel. De onderlinge band is sterk. Zaken als loyaliteit en trouw spelen een grote rol. De jongeren gedragen zich als sekteleden. Maar of het allemaal waar is?

Zeer sfeervolle film die er cinematografisch prachtig uitziet. Veel diepgang op dat vlak. Tegelijkertijd gaat de film niet erg in op de sociale en psychologische betekenis van de zelfmoorden. Het verhaal blijft oppervlakkig en de kritiek vanuit Wales dat de film lijdt aan sensatiezucht begrijp ik wel en deel ik grotendeels.

De sfeer van de film is erg duister en erg somber. Een sinister onderwerp. Rauwe impressies. Enkele indringende sequenties met weinig kleur en lichtval. Geen vrolijkheid bij de personages. Grauw herfstweer. Een mistroostige score. Somber. Somber. De film hangt erg in die sfeer. Is er van doordrenkt. Er is dan ook amper plaats voor een poging om de achtergronden van de zelfmoorden te doorgronden. Die pogingen blijven aan de oppervlakte hangen en worden opgeslokt door de sfeer van sombere duisternis die de film omringt.

De gebeurtenissen worden voornamelijk getoond door de ogen van het vrouwelijke hoofdpersonage. Zij is nieuw in de gemeenschap en zoekt en vindt aansluiting bij de groep jongeren die een zelfdestructieve levensvisie als bindmiddel lijkt te hebben. De weergave van de gebeurtenissen is haar weergave. Is haar visie. Het is een weergave die de harde feiten vaak bedekt onder een laag van surrealistische beelden en droombeelden, waardoor de vraag over het waarheidsgehalte van een gebeuren vaak oprijst. Is het slechts haar beleving of is het echt. Die interpretatie is steeds aan de kijker. Ondanks het genot dat de fraaie plaatjes bewerkstelligen, is dat op den duur behoorlijk vermoeiend. De vraag over het waarom blijft onbeantwoord en dat steekt.

Deense regisseur met een Engelse cast en gefilmd in Bridgend, Wales. Stadje met een gigantisch hoog sterftecijfers onder jongeren, met als oorzaak suïcide. Onze vrouwelijke hoofdpersoon komt mee met haar vader, die rechercheur is en de zaak onderzoekt, terwijl zij vriendschap sluit met de lokale jongeren.
Film behoorlijk in sombere tinten gefilmd, een pasklaar antwoord krijgen we niet, officieel was er geen link tussen de suïcides. Wales is in inmiddels ook al weer ingehaald door Schotland en Noord-Ierland. De aftiteling meldt ook nog dat na 79 zelfdodingen de teller steeds loopt, maar of dat nog steeds het geval is, of dat de regisseur gewoon een sterk eind vond dat kan ik zo niet even snel vinden online. 26 doden in twee jaar tijd officieel tussen januari 2006 en februari 2009, volgens mij wordt het eerste slachtoffer in de film opgevoerd als nummer 23. We zien af en toe een persmuskiet, maar het hele mediacircus wordt niet echt benadrukt.