Nekromantik 2 (1991)

Wat een vervelend vervolg op het goede eerste deel. Waar dat deel nog serieus in gaat op dit thema en vernieuwend voor mij was gaat het in dit deel volledig mis. We krijgen hier een belabberd liefdesdrama met hier en daar wat tintjes necrofilie. Nekromantik verschaftte er nog een interessante kijk op maar in dit tweede deel gaat het nergens meer over. Zeer onnodig vervolg. 1*

Na Nekromantik werd vanuit alle hoeken geschreeuwd naar een vervolg. Buttgereit zelf zag een vervolg aanvankelijk niet zitten. De verwachtingen waren immens en hoe kan je Nekromantik in godsnaam overtreffen? "By not giving them what they expect", aldus Buttgereit.

Nekromantik 2 is een paradoxaal verhaal met paradoxale karakters. Mark, die voor z'n beroep pornofilms inspreekt, voor vele mensen het toonbeeld van wansmaak en perversiteit, is in se een erg lieve en aangename jongen. Dag en nacht verschil met Monika, die op het eerste zicht met haar beroep van verpleegster een zorgzaam iemand is, maar diep binnenin een donker kantje heeft, gedreven door een obsessie voor de dood. Toch kunnen beide het goed met mekaar vinden en het duurt niet lang voor ze een relatie beginnen. Een paradoxale relatie, wat dacht je anders, met erg schattige en intieme momenten, maar tegelijk een erg duistere seksuele beleving.

Dit keer wordt er gefilmd vanuit het standpunt van een vrouw, een nieuwe en originele benadering van het oorspronkelijke concept met een totaal andere film als gevolg. De nadruk ligt op romantiek en perversiteit binnen een relatie en net zoals in Nekromantik springt Buttgereit in dit tweede deel zorgvuldig om met karakteruitdieping. De perversiteit van Monika wordt gaandeweg meer benadrukt, maar ook haar romantische kant krijgt steeds meer aandacht, waardoor je als kijker zowel sympathie als afkeer voelt voor deze ontzettend mooie verschijning. Tegelijkertijd zie je Mark steeds onzekerder worden, maar toch kan hij het niet aan om zijn relatie, die hoe langer hoe meer extremere vormen gaat aannemen, met Monika te verbreken.

Zal de relatie stand houden? Het einde van Nekromantik 2 is al even bizar, gestoord, doch geniaal als dat van z’n voorganger en "has to be seen to be believed".

The opening-scene begint zo'n beetje met het einde van deel 1 maar Deel 2 wijkt voor een groot gedeelte ook niet veel af van deel 1. De film heeft een langere tijdsduur waardoor er wat meer diepgang wordt gecreëerd. Ook zijn de gore-elementen beter en nog smeriger (kan dat?) Verder wordt in de film meer vanuit het standpunt van een vrouw gekeken, wat een zeer aangename aanvulling was. We zien hoofdrolspeelster Monika van zowel haar lugubere als haar romantische kant. Dit heeft als effect dat je de ene keer sympathie voor haar krijgt waarnaar ze met de smerigere beelden juist afkeer opwekte. Het konijntje mocht dit keer thuisblijven er waren namelijk beestje met grotere ogen.

Een film die het thema necrofilie op een liefdevolle en begripvolle manier benadert. Aan mij niet besteed. Begrip, mededogen of enig ander optimistisch menselijk gevoel heb ik in ieder geval niet ervaren. Wel afstand. Veel afstand. En walging. Veel walging.

Slechte film trouwens. Lange en doodsaaie scènes met een kunstzinnige touch waarin het hoofdpersonage de liefde bedrijft met een lijk, een rondje kermis doet of gezellig met vriendinnen een video bekijkt waarin een zeehond wordt gefileerd. Niet spannend, maar wel walging en veel afstand oproepend.

t' Is ook een saaie film. Als het even niet walgelijk of kunstzinnig is, kijken we naar een stompzinnig verhaaltje over de holle levens van twee hoofdpersonages. Een wijsgerig lesje wordt de kijker daarbij niet onthouden. Het ene hoofdpersonage in bezit van een leuke flat, een goed verzorgd uiterlijk, een behoorlijk voorkomen en met het respectabele beroep van verpleegster is van binnen een afschuwelijke necrofiel. Het andere hoofdpersonage is stemacteur in pornofilms en een glad typetje maar is van binnen een heel lief persoon. Haha. Nou ja, zeg. Wat een wijze les. Contradictie in terminus en een belerend opvoedkundig lesje. Hoe neerbuigend en vooringenomen.

De film giet het liefhebben van een dood persoon in een kunstzinnig kader om (denk ik) de leegheid die de film uitstraalt, te maskeren. De film gaat in feite over weinig. De film vult dat weinige in met artistiek aandoende shots, absurde scènes en out of place gebeurtenissen en probeert op die manier te verhullen dat de film een leeg product is dat enkel drijft op een sensationeel gegeven.

Onlangs bekeek ik Night of Something Strange (2016). In die film komt een scène voor waarin een onbehouwen hork tekeer gaat op een dode vrouw. Gewoon een groffe en liefdeloze scène. De scène impliceert niets meer dan hetgeen er getoond wordt. Een huiveringwekkende scène. Walgelijk, maar wel op een andere manier walgelijk dan in deze film. Horrorwaardig walgelijk namelijk.

In deze film is dat nooit het geval. De necrofilie in deze film doet een beroep op je morele bewustzijn en heeft een serieuze insteek. Dat heeft met horror niets te maken. Horror heeft met inleving te maken. Met fantasie. Met genotvol rillen. Horror is lekker griezelen. Horror is vermaak. Deze film is niets van dat. Deze film is gewoon afgrijselijk.

Wat een ervaring. Ik vond dit deel beter dan deel 1. Het is een rustige film. Verwacht geen horror. Meer een verknipt liefdesverhaal over een vrouw vanwie haar liefde voor de doden sterker is dan voor de levenden. Ik kon mijn aandacht er hier beter bijhouden dan bij het eerste deel. Jammer van de overbodige scène met het zeehondje. En het einde is ook gewoon heel bevredigend. 3.5 sterren voor mij

Soms moet je eens uit je comfort zone komen. Dus vandaag maar eens Nekromantik 2 opgezet, berucht vanwege de gore en smerigheid wat dus niet echt mijn soort genre is. Nu zitten er wel her en der wat gore momenten in, met niet alleen necrofilie maar ook een uitgebreide autopsie op een zeehondje en nog wat moord en geweld met hele matige special effects. Nu is dat al niet zo boeiend, maar de film is vooral dodelijk saai. Het grootste deel van de film kijk je naar twee totaal oninteressante figuren en hun relatieperikelen, waaronder de necrofiele Monika. Echt, het is als het spreekwoordelijke verf op de muur zien drogen, alleen geeft dat misschien nog een beetje zen. Maar dit raad ik echt helemaal niemand aan, ik ga weer lekker terug m'n comfort zone in.

Dat dit soort concepten een vervolg krijgen is natuurlijk bijzonder, maar regisseur Jörg Buttgereit blijkt toch een hit-or-miss te zijn wanneer het gaat om horrorfilms. Soms gaat hij met zijn beperkte budget erg creatief te werk, maar Nekromantik 2 leidt duidelijk onder een iets te arrogante aanpak. De psychologie achter de beelden vond ik onovertuigend en vooral heel eenvoudig, waardoor het absurde karakter van de film al snel doelloos wordt. Het is bovendien niet veel anders dan het eerste deel (zelfs de befaamde 'animal cruelty' vind zijn weg weer terug) schaamteloos na-apen, buiten het feit dat het perspectief tussen man en vrouw nu wordt omgewisseld. De muziekkeuze evenals de vervreemdende montage om een romantisch sfeertje op te wekken zorgen voornamelijk voor ongemak, zeker aangezien ik de appeal voor dit onderwerpen niet zo kan volgen. Het zal wellicht allemaal langs me heen zijn gegaan, maar voor mij blijft een film als deze een gevalletje goedkoop-scoren-met-shock. Het jammerlijke is dat Buttgereit dubbel en dik blijft inzetten op de verontrusting van het geheel, maar het is allemaal zo ontzettend flauw en opgedrongen dat de impact compleet verloren gaat.

"I want to master life and death."

Nadat ik ooit op een druilige zondagochtend als jonge knaap de bizar extreme Nekromantik had gekeken, zwoor ik erop dat ik niks meer met deze films te maken wou hebben. Mijn scharrel van destijds lachte me nog hard uit, omdat ik eigenlijk de hele dag mij ontoepasselijk voelde. De scene waarmee deze film opent, was de scene die mij misschien wel het meest shockeerde van alles. Niet omdat die scene per definitie héél extreem oogde, qua gore viel het wel mee; ik kon er gewoon niet bij hoe je zoiets kunt verzinnen. Dat ik dan nu geconfronteerd wordt - bijna tien jaar later - was geen aangename verassing.

Dat de film beter ging worden dan het eerste deel, dat verwachtte ik nergens. Dat gebeurt ook niet, want Buttgereit weet eigenlijk niet extreem goed te verassen met dit tweede deel, buiten het feit om dat de film gewoon weer net zo bizar is. Toch in mijn optiek zag het er wel nog nastier uit, of ben ik de rest van deel één nu wel echt helemaal kwijt? Dat Buttgereit er voor kiest om de film als een soort podcast te vertellen stoorde me wel enorm, ik kon eigenlijk ook helemaal nergens de vinger op leggen om te kijken of het nou echt zo bijzonder was.

Goed, ik moet toegeven dat de film behoorlijk nasty is, en ik wederom walgde van verschillende scenes. Maar daar blijft het wel bij. Het verhaal boeit me niet, acteerprestaties zijn ondermaats en het regiewerk is niet zo best. Zoals ik al zei vond ik het hele podcast idee niet tof, en irritant om te volgen. Qua gore zeker wel on-point, daar haalt de film zijn cijfer ook vandaan, maar ik weiger om hier nou echt extreem op te stemmen, want dat verdient de film ook niet.