Nekromantik 2 (1991)

Nee. Is die beter dan? ☺

Wat een ervaring. Ik vond dit deel beter dan deel 1. Het is een rustige film. Verwacht geen horror. Meer een verknipt liefdesverhaal over een vrouw vanwie haar liefde voor de doden sterker is dan voor de levenden. Ik kon mijn aandacht er hier beter bijhouden dan bij het eerste deel. Jammer van de overbodige scène met het zeehondje. En het einde is ook gewoon heel bevredigend. 3.5 sterren voor mij

Soms moet je eens uit je comfort zone komen. Dus vandaag maar eens Nekromantik 2 opgezet, berucht vanwege de gore en smerigheid wat dus niet echt mijn soort genre is. Nu zitten er wel her en der wat gore momenten in, met niet alleen necrofilie maar ook een uitgebreide autopsie op een zeehondje en nog wat moord en geweld met hele matige special effects. Nu is dat al niet zo boeiend, maar de film is vooral dodelijk saai. Het grootste deel van de film kijk je naar twee totaal oninteressante figuren en hun relatieperikelen, waaronder de necrofiele Monika. Echt, het is als het spreekwoordelijke verf op de muur zien drogen, alleen geeft dat misschien nog een beetje zen. Maar dit raad ik echt helemaal niemand aan, ik ga weer lekker terug m'n comfort zone in.

Dat dit soort concepten een vervolg krijgen is natuurlijk bijzonder, maar regisseur Jörg Buttgereit blijkt toch een hit-or-miss te zijn wanneer het gaat om horrorfilms. Soms gaat hij met zijn beperkte budget erg creatief te werk, maar Nekromantik 2 leidt duidelijk onder een iets te arrogante aanpak. De psychologie achter de beelden vond ik onovertuigend en vooral heel eenvoudig, waardoor het absurde karakter van de film al snel doelloos wordt. Het is bovendien niet veel anders dan het eerste deel (zelfs de befaamde 'animal cruelty' vind zijn weg weer terug) schaamteloos na-apen, buiten het feit dat het perspectief tussen man en vrouw nu wordt omgewisseld. De muziekkeuze evenals de vervreemdende montage om een romantisch sfeertje op te wekken zorgen voornamelijk voor ongemak, zeker aangezien ik de appeal voor dit onderwerpen niet zo kan volgen. Het zal wellicht allemaal langs me heen zijn gegaan, maar voor mij blijft een film als deze een gevalletje goedkoop-scoren-met-shock. Het jammerlijke is dat Buttgereit dubbel en dik blijft inzetten op de verontrusting van het geheel, maar het is allemaal zo ontzettend flauw en opgedrongen dat de impact compleet verloren gaat.

"I want to master life and death."

Nadat ik ooit op een druilige zondagochtend als jonge knaap de bizar extreme Nekromantik had gekeken, zwoor ik erop dat ik niks meer met deze films te maken wou hebben. Mijn scharrel van destijds lachte me nog hard uit, omdat ik eigenlijk de hele dag mij ontoepasselijk voelde. De scene waarmee deze film opent, was de scene die mij misschien wel het meest shockeerde van alles. Niet omdat die scene per definitie héél extreem oogde, qua gore viel het wel mee; ik kon er gewoon niet bij hoe je zoiets kunt verzinnen. Dat ik dan nu geconfronteerd wordt - bijna tien jaar later - was geen aangename verassing.

Dat de film beter ging worden dan het eerste deel, dat verwachtte ik nergens. Dat gebeurt ook niet, want Buttgereit weet eigenlijk niet extreem goed te verassen met dit tweede deel, buiten het feit om dat de film gewoon weer net zo bizar is. Toch in mijn optiek zag het er wel nog nastier uit, of ben ik de rest van deel één nu wel echt helemaal kwijt? Dat Buttgereit er voor kiest om de film als een soort podcast te vertellen stoorde me wel enorm, ik kon eigenlijk ook helemaal nergens de vinger op leggen om te kijken of het nou echt zo bijzonder was.

Goed, ik moet toegeven dat de film behoorlijk nasty is, en ik wederom walgde van verschillende scenes. Maar daar blijft het wel bij. Het verhaal boeit me niet, acteerprestaties zijn ondermaats en het regiewerk is niet zo best. Zoals ik al zei vond ik het hele podcast idee niet tof, en irritant om te volgen. Qua gore zeker wel on-point, daar haalt de film zijn cijfer ook vandaan, maar ik weiger om hier nou echt extreem op te stemmen, want dat verdient de film ook niet.

Nee.

Dan kijk ik wel wat anders in de categorie 'splatter & gore'