Paradise Trips (2015)

Gene Bervoets is magistraal als verbitterde buschauffeur die als gepensioneerde sinjoor die gewoon is van oudere mensen naar vakantiebestemmingen te voeren plots hippies moet vervoeren naar een neohippiefestival in Kroatië.

Confrontatie met zijn "verloren" zoon en kleinzoon is goed uitgewerkt met veel tragikomische momenten er in verwerkt.

Ook leuk zijn de paar psychedelische "Super Mario" momenten.

Topper.

Potentieel.

Leuk om eens een setting als deze te zien. If anything, een goed excuus om voor een keer wat goa trance onder een film te gooien. Verder zag ik Reyntjens wel z'n best doen, maar het resultaat is net iets te mak.

Perceval vond ik wel oké, Bervoets is iets te netjes voor z'n rol. Hoewel de film wel aardig in de accenten zwemt, voelt het acteerwerk toch niet 100% naturel aan. Herlaar en het zoontje zijn verder wel aardig, maar voegen iets te weinig toe.

Ook de tripscenes vond ik net iets te makjes. Wel weer een leuk idee, Bervoets als Super Mario, maar één CG paddestoel en een blacklight maken nog geen echt gave tripscene natuurlijk. Qua montage en vooral ook qua muzikale begeleiding moet je met zo'n scene, in zo'n setting, gewoon véél meer doen.

Het tragikomedie genre ben ik ondertussen ook een klein beetje moe, maar dat heeft vooral met een overdosis te maken. Op zich werkt het wel, zijn de personages interessant genoeg en is het conflict tussen vader en zoon aardig uitgewerkt. Ook het einde draagt z'n steentje bij. Vanaf de ruimte tot verzoening er is, stopt de film ook meteen. Beetje bruusk, maar wel gepast.

Film zwengelt een beetje tussen de 3* en 3.5*, maar ik hou het toch maar bij het eerste. Er mag iets meer durf in, iets meer grinta. Het is zeker geen vervelende film, lekker kort en er zitten een aantal leuke momentjes in, maar de lat mag iets hoger gelegd worden.

3.0*

Vermakelijk en luchtig drama filmpje met de nodige komische scenes. Het drama aspect kwam niet altijd even goed uit de verf maar dit was gelukkig niet erg storend.

Prima vermaak!

3*

Een uitgebluste oude man (een buschauffeur) vindt zichzelf terug op een psy trance festival, waar hij zijn vervreemde zoon tegen het lijf loopt. De gespannen relaties klaren langzaam op, mede door de euforie van het festival en de ontdekking van een kleinzoon . Bervoets is prominent in beeld en draagt moeiteloos de film op zijn schouders. Hij bracht het er wat mij betreft goed van af en op het vlak van regie valt een leuke hallucinatiescène op, die zomaar in een film van Danny Boyle zou kunnen passen. Uiteindelijk vond ik de hele film net te weinig om het lijf hebben om echt indruk te maken. Was ook meer een drama dan een komedie. Het einde was trouwens opmerkelijk zwak en veel te abrupt. Een iets emotioneler slot had geen kwaad gekund.

Deze eens geprobeerd en het was geen misse film. De ster van de film was toch wel Gene Bervoets die erg overtuigend acteerde.

Het verhaal was niet slecht en wist me wel te boeien, alleen een beetje jammer van het einde, dat mocht misschien nog iets uitgebreider.

'k vond het geen slechte film, maar door het magere einde, toch geen topper.

Sympathieke en vlotte film die geen moment verveeld. Interessant plot, en Bervoets mag op geniale wijze een bijzonder leuk personage neerzetten. De rest van de cast moet wel nog wat bijschaven, en de personages zijn een tikkeltje stereotiep. Ook moeten de dialogen een paar niveautjes hoger getild worden. Bovendien is de filmstijl net iets te gelikt, en het tempo een stukje te snel. Te veel scenes voelen wat onnatuurlijk aan. Ook visueel is het allemaal nogal magertjes. De toenadering naar het einde toe komt er iets te abrupt. Daarna stopt de film meteen, en ook dat is nogal bruusk. Over de gehele lijn had de film beter wat meer tijd genomen om alles echt goed uit te werken. Het was leuk, maar er zat veel meer in.

Een al te zwak script is niet in staat deze vader-zoon-relatie enige echtheid mee te geven.
De voorhistorie wordt amper aangeraakt en het slot is al te eenvoudig en kort af.
Meerdere films over "een verloren zoon" met de al dan niet tegemoetkoming tussen ouder en zoon, maar deze komt toch erg oppervlakkig over.
Het betere moment zit dan nog in het enig komisch moment in de film : de halucinatie-trip van Mario
Gene Bervoets leek me nog een stukje ouder gemaakt en die Line Pillet acteerde wel vlot.

Een film die beter scoort dan verwacht, maar ook niet meer is dan wat het verdient te zijn. Het is de debuutfilm van Raf Reyntjens. Hij levert wel kwaliteit af, maar creatief is het niet echt. Enkel de tripscène was een leuk idee. Verder blijft het een wat braaf gezellig verhaal dat met dank aan acteurs als Gene Bervoets en Jeroen Perceval wat meer wordt. Bervoets acteert gewoonlijk in het geschaafd Nederlands en ik ben blij hem nog eens met wat dialect bezig te zien. Jeroen Perceval speelt ook een boeiende rol. Maar beide heren weten zo te zien ook wel dat ze niet in de volgende Vlaamse kaskraker spelen.

De film kent haar momenten en is ook weer niet slecht. Maar buiten de grenzen zal dit niet veel doen, visueel is het niet opvallend en het verhaal is ook niet bijster origineel. Een lokale parel van 13 in een dozijn.

Paradise Trips is geen mijlpaal geworden in de Vlaamse filmgeschiedenis. Wel zien we een degelijke, doch weinig inspirerend drama waarbij aan de hand van het lot twee tegenovergestelde werelden bij elkaar brengt, of men dat nu leuk vindt of niet.

Aan de ene kant heb je Mario, een conservatieve gepensioneerde buschauffeur die eerder negatief en nors in het leven staat. Hij is gehuwd, maar zijn huwelijk kan best wat meer leven krijgen al zal het niet aan zijn vrouw liggen.Zijn zoon is een smorende hippie en leeft als het geen gevangeniseten is van de hemelse dauw en liefde. Op het Kroatisch festival zijn beiden verdoemd om met elkaar om te gaan.

Vooral Bervoets doet het goed en draagt de film. Verder zit de montage best goed in elkaar. Het plot is echter te voorspelbaar en te cliché uitgewerkt. Jammer.

Wat een geweldige acteerprestaties! Ongelooflijk goeie film! Bravo!