Magic (1978)

Ontzettend goede thriller die richting de horror neigt. Anthony Hopkins speelt één van de beste rollen uit zijn carriere als een wat twijfelachtige poppenspeler. Het grimmige aspect in de liefdesrelatie krikt de film naar een heel ander niveau. Het meest memorabel is duidelijk de scene waarin Hopkins' manager hem vraagt om de pop vijf minuten niet te laten spreken. Wonderbaarlijk sterke scene waar met minimale middelen en geweldig acteerwerk een intense spanning wordt opgeroepen. Ik ging niet in ieder aspect van de film even goed mee maar de geweldige manier waarop een psychische aandoening wordt getoond maakt dit toch echt tot niets minder dan een meesterwerk. Magic is zeer beklemmend en geeft je een gevoel mee wat nog een behoorlijke tijd nabruist.

Hitchcockiaanse Hopkins.

Het is niet zozeer de suspense en kleine cast die deze thriller doen denken aan Hitchcock, maar vooral Hopkins zelf. De beroemde regisseur zou hoogstwaarschijnlijk graag met hem gewerkt hebben. Hier is hij in topvorm als doorgedraaide goochelaar in een verhaal dat vaak broeit en bij vlagen erg spannend is.

Zeer goed.

Dit was een aangename verrassing. Het is een origineel verhaal die voor z'n leeftijd totaal nog niet verouderd is. Het tempo zit goed en weet de hele speelduur te boeien.

Ook de cast is goed op dreef, al is het vooral de toen nog jonge Anthony Hopkins die de loef afsteekt.

'k zou de film wel niet meteen onder horror klasseren, eerder drama/(psychologische) thriller. Voor de rest zaten er ook nog enkele leuke oneliners in om de boel wat op te vrolijken.

Een goeie film.

Geweldige horror/drama met een prachtrol van Anthony Hopkins en de buikspreekpop Fats.

Hopkins staat net op doorbreken als goochelaar/ventroliquist, maar knijpt er tussen uit om z'n oude jeugdliefde en haar man op te zoeken.

Fats vindt het allemaal maar niks en lijkt langzaam steeds meer invloed op Hopkins uit te oefenen.

Ik ga vannacht dromen van die pop......meesterwerkje!

Geweldige film met een ijzingwekkend goede Hopkins! Die '5 minuten scène' moet toch wel één van de beste dingen zijn die ik de laatste tijd heb gezien.

Langere recensie:

Magic (1978, Richard Attenborough) - cultmoviesreviewed.com

Dit is een erg goede thriller. Ik had deze nog nooit gezien maar heeft mij niet teleurgesteld. Integendeel.

Het is geen Chucky of Annabelle verhaal (zeker geen horror) maar een spannend en treurig relaas over het leven van buikspreker Corcky.

De scene van 5 minuten met Fats en zijn manager geeft dat duidelijk weer.

Aanrader!

sterke thriller waarin hopkins zijn rol als iemand met een soort van gespleten persoonlijkheid die niet zonder zijn buikspreekpop kan heel sterk neerzet .

Het eind vond ik helaas wat minder maar nietemin een goede film .

Best een vermakelijk filmpje. Echt horror is het niet (en dat label heeft het op MM dan ook niet), en het verhaal volgt ook een redelijk te verwachten verloop, maar met name het puike acteerwerk van Anthony Hopkins, die de escalerende gekte en manie van Corky uitstekend belichaamt, en eigenlijk ook van de rest van de cast maakt het een solide thriller. Het is het verhaal van de onzekere goochelaar Corky Withers, en wat sullige, verlegen jongen met technisch prima goochelskills maar met veel te weinig stage presence om van zijn show een succes te maken. Maar op een gegeven moment komt hij met een leuke gimmick: de grofgebekte buikspreekpop Fats in combinatie waarmee hij wel uit de verf komt. Waar we echter al snel achterkomen is dat Corky psychisch niet al te stabiel is; het karakter van Fats is een uiting van schizofrenie en 'dwingt' hem al snel tot gewelddadige, primaire reacties. Een soort van Mr. Hyde tot Corky's Jekyll.

Hoe de vork in de steel zat, en de ontwikkelingen gedurende de film, waren dus niet heel verrassend, maar alsnog vermaakte ik me prima met de mentale ontrafeling van Corky. Tot mijn verbazing kwam ik ook nog een sample tegen die door het onovertroffen (ahem) Therapy? gebruikt is in het noise-klassiekertje Dancin' with Manson - 'Take the knife upon the hill, lover... And kiss the girl goodbye.' Niet heel relevant voor mijn beoordeling van de film, maar toch een leuk puntje trivia voor ondergetekende.

Richard Attenborough kennen we natuurlijk van zijn grootschalige epische-oorlogsdrama's. Tussen A Bridge Too Far en Gandhi maakt hij echter een totaal ander soort film.

Magic gaat over goochelaar Corky. Zijn eerste solo-optreden loopt volledig de mist in, maar dan voegt hij een buikspreekpop toe aan zijn act en is hij ineens een daverend succes. Hij is zo succesvol dat een agent wil dat hij een pilot voor televisie opgaat nemen. Zodra Corky hoort dat hij daarvoor een medisch onderzoek moet ondergaan neemt hij de benen en vlucht terug naar het plaatsje waar hij is opgegroeid. Daar komt hij zijn oude jeugdliefde tegen. Erg bijzonder lijkt de truc van Corky eerst niet, maar dat veranderd snel als we zien dat zijn pop blijft spreken, ook als er niemand is om het te zien.

Anthony Hopkins speelt een bijzonder goede (dubbel)rol. Hij weet de personages van Corky en Fats goed uit elkaar te houden en de manier waarop Corky op stress reageert komt ook heel natuurgetrouw over. Natuurlijk is het wel een beetje de Hollywood-versie van schizofrenie, maar het blijft een knap staaltje acteerwerk.

Echt super spannend is de film niet, maar de opbouw is goed en het weet je aandacht lang genoeg vast te houden. De pop is niet echt eng een groot gedeelte van de tijd. Wat eerder verontrustend is, is dat Corky doorgaat met buikspreken, zelfs als hij op sterven licht. Het ultieme bewijs dat het geen act is.

De film zat goed in elkaar en was prima opgenomen. Jerry Goldsmith maakte een mooie soundtrack voor de film die al een klein beetje deed denken aan wat hij later voor Psycho II zou maken.

Goeie film waarin een goochelaar weinig succes oogst totdat hij ook als buikspreker aan de slag gaat. De interactie tussen de pop en de buikspreker leveren een aantal goeie scenes op, wat voornamelijk te danken is aan het acteerwerk van Anthony Hopkins. De pop zelf ziet er ook goed uit. En alhoewel de film onderhoudend blijft, had het toch ook wat korter gekund. Beste scene is het moment waarop gevraagd wordt om de pop vijf minuten niet te laten praten.

Kende van Richard Attenborough alleen de oorlogsfilm "A Bridge too Far" en zijn film over het leven van Ghandi. Films waar ik niet zo enthousiast over was. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ik de thriller "Magic" maar aan mij voorbij liet gaan. Helemaal onterecht blijkt achteraf want Magic ervoer ik zonder meer een zeer genietbare thriller met duidelijke invloeden van Hitchcock. Bovendien bevatte de film ook nog eens flinke horrormomenten en dan heb ik het natuurlijk over de killings door Fats. Tja, en dan die kop van Fats die ook uitstekend paste in een horrorfilm zoals deze. Verder mag natuurlijk niet onvermeld blijven de meer dan voortreffelijke spanningsopbouw en het ijzersterke acteren van Anthony Hopkins.
Ja, mij best geamuseerd met deze thriller/horrorfilm die voor mij zonder meer de beste film is van Attenborough die ik gezien heb.

3,5*

Interessant verhaal om te volgen waarbij de krankzinnigheid van het hoofdpersonage centraal staat. Goed opgebouwd en een zeer sterke performance van Hopkins. De pop ziet er lekker creepy uit en de interacties/ gesprekken tussen Hopkins en de pop zijn boeiend. Een paar sterke scènes zoals de 5 minuten stilte waar de pop niks mag zeggen, het houten hartje aan de deur en de momenten dat Hopkins volledig doorslaat.
7/10

Alweer een sterke rol van Hopkins, als goochelaar en buikspreker met een gespleten persoonlijkheid die hij projecteert op zijn pop Fats. Vooral de tweede helft kent een aantal spannende scènes, bvb op het bootje op het meer en wanneer de pop stilaan de controle overneemt van zijn manipulator. Hopkins bewijst hier al dat zijn talent nauwelijks te evenaren is wanneer het gaat om een bepaalde geestestoestand over te brengen. Hij leerde trouwens voor de film zelf buikspreken en wanneer de pop spreekt, is het ook effectief Hopkins die spreekt. Probeer dat maar eens : dialoog voeren met je zelf.

Tussen de epische filmprojecten door maakte regisseur Richard Attenborough ruimte voor een wat kleinschaligere dramathriller met een aantal horrormomenten. Deze Magic profiteert van een jonge Anthony Hopkins, die de film zowat in zijn eentje op sleeptouw neemt en eigenhandig zorgt voor scenes waarin de druk effectief wordt verhoogd. De overige rollen doen het daarnaast niet verkeerd, maar slagen er amper in om diens personages van echt interessante trekjes te voorzien. Nadelig is dat de appeal van die buikspreekpop al snel uitgewerkt is, waardoor zijn vulgaire grapjes en opdringerige aanwezigheid al snel voor onbedoelde irritatie zorgen. Hierdoor ervaart Magic moeite met de opbouw van een consistente spanningsboog, maar komt uiteindelijk boeiend genoeg voor de dag. Het ietwat droge visuele aspect staat een nipte voldoende in de weg.