Magic (1978)

Kende van Richard Attenborough alleen de oorlogsfilm "A Bridge too Far" en zijn film over het leven van Ghandi. Films waar ik niet zo enthousiast over was. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ik de thriller "Magic" maar aan mij voorbij liet gaan. Helemaal onterecht blijkt achteraf want Magic ervoer ik zonder meer een zeer genietbare thriller met duidelijke invloeden van Hitchcock. Bovendien bevatte de film ook nog eens flinke horrormomenten en dan heb ik het natuurlijk over de killings door Fats. Tja, en dan die kop van Fats die ook uitstekend paste in een horrorfilm zoals deze. Verder mag natuurlijk niet onvermeld blijven de meer dan voortreffelijke spanningsopbouw en het ijzersterke acteren van Anthony Hopkins.
Ja, mij best geamuseerd met deze thriller/horrorfilm die voor mij zonder meer de beste film is van Attenborough die ik gezien heb.

3,5*

Interessant verhaal om te volgen waarbij de krankzinnigheid van het hoofdpersonage centraal staat. Goed opgebouwd en een zeer sterke performance van Hopkins. De pop ziet er lekker creepy uit en de interacties/ gesprekken tussen Hopkins en de pop zijn boeiend. Een paar sterke scènes zoals de 5 minuten stilte waar de pop niks mag zeggen, het houten hartje aan de deur en de momenten dat Hopkins volledig doorslaat.
7/10

Alweer een sterke rol van Hopkins, als goochelaar en buikspreker met een gespleten persoonlijkheid die hij projecteert op zijn pop Fats. Vooral de tweede helft kent een aantal spannende scènes, bvb op het bootje op het meer en wanneer de pop stilaan de controle overneemt van zijn manipulator. Hopkins bewijst hier al dat zijn talent nauwelijks te evenaren is wanneer het gaat om een bepaalde geestestoestand over te brengen. Hij leerde trouwens voor de film zelf buikspreken en wanneer de pop spreekt, is het ook effectief Hopkins die spreekt. Probeer dat maar eens : dialoog voeren met je zelf.

Tussen de epische filmprojecten door maakte regisseur Richard Attenborough ruimte voor een wat kleinschaligere dramathriller met een aantal horrormomenten. Deze Magic profiteert van een jonge Anthony Hopkins, die de film zowat in zijn eentje op sleeptouw neemt en eigenhandig zorgt voor scenes waarin de druk effectief wordt verhoogd. De overige rollen doen het daarnaast niet verkeerd, maar slagen er amper in om diens personages van echt interessante trekjes te voorzien. Nadelig is dat de appeal van die buikspreekpop al snel uitgewerkt is, waardoor zijn vulgaire grapjes en opdringerige aanwezigheid al snel voor onbedoelde irritatie zorgen. Hierdoor ervaart Magic moeite met de opbouw van een consistente spanningsboog, maar komt uiteindelijk boeiend genoeg voor de dag. Het ietwat droge visuele aspect staat een nipte voldoende in de weg.