Ich Seh Ich Seh (2014)

Ondanks (achteraf) behoorlijk duidelijke hints was me niet duidelijk wat het einde ging brengen. Verder vond ik de film niet geweldig. Gewoonweg niet spannend genoeg en soms zelfs slaapverwekkend. Het einde vond ik op zich wel tof, maar was weinig relevant aan het verhaal.

Echt een stylistische goede film. Is eigenlijk verkeerd in de markt gezet met de horror-film trailer. Horrorfilms trekt natuurlijk een bepaalt soort publiek aan, een soort van no-brainers. Niet nadenken maar gewoon lekker chillen. De meeste horror films scoren boven gemiddeld laag. Dus logisch dat door de trailer dit publiek op een verkeerd been wordt gezet. Misschien is het verhaal niet helemaal origineel, maar ja, welke film is dat na honderdduizenden films nu nog wel.

De film bevat inderdaad veel verwijzingen naar onderliggende gebeurtenissen en steekt wel degelijk verhaaltechnisch goed in elkaar.

Ik kan af en toe best snobistische trekjes vertonen, maar daar gingen mijn wenkbrauwen ook even van omhoog

Ja, maar het valt ook extra op als je van die dikke, donkere rupsen als eyebrows hebt

“Sie ist so anders …”

Buiten Tirolerfilms met een originele titel zoals “Auf die alm mit drei lustige blonde mädels” en Schwarzenegger, heeft Oostenrijk blijkbaar toch nog meer in zijn mars. Getuige deze psychologische horror film. Qua originaliteit is het niet denderend. Laten we zeggen dat ik er niet door omver geblazen werd. Niet zoals die eerste keer dat ik het geluid hoorde dat door een alpenhoorn werd geproduceerd. De vormgeving is zo strak en sober als het interieur van het huis waar Lukas (Lukas Schwarz) en Elias (Elias Schwarz) in wonen. Een tweeling die, zoals meestal bij tweelingen het geval is, griezelig veel op elkaar lijken. Je kan ze eerder een Siamese tweeling noemen want de ene kan schijnbaar niet zonder de andere.

Het moment dat hun moeder (Susanne Wuest) terug thuis arriveert, na een verblijf in het ziekenhuis voor een heelkundige ingreep, is de houding van de tweeling tegenover haar helemaal niet zoals je zou verwachten. Een argwanende,afstandelijke houding. Je zou het zelfs vijandig kunnen noemen. De twee beweren dan ook na een tijd dat ze niet hun echte moeder is en telkens vuren ze dezelfde vraag op haar af : “Waar is mamma ?”. Maar er zijn meerdere aanwijzingen dat er iets niet klopt in deze Oostenrijkse familie. De strikte regels die de moeder oplegt. De twee knullen die zonder ouderlijk toezicht de omgeving verkennen (naderhand kom je te weten dat ze oorspronkelijk in Wenen woonden) en maïsvelden, donkere holen en een grot vol menselijke beenderen verkennen. Hun introvert gedrag en de weigering om met zijn moeder te spreken bij één van hen. Het verzamelen van enge, vieze reuze kakkerlakken in een terrarium. Het stockeren van een enorme hoeveelheid diepvriespizza’s. En Lukas en Elias hebben nog meer van die sinistere trekjes naarmate de film vordert.

Ik hou wel van kunstzinnige horrors die meestal trachten het traditionele pad van dit genre te mijden. Het visuele aspect is zeker geslaagd, maar de verhaallijn is al meermaals gebruikt. Uiteindelijk zijn er maar twee enge momenten in deze film. Ten eerste het begin van de film waarbij we een soort Von Trapp familie een Oostenrijks wiegeliedje horen zingen. De schrik sloeg me om het hart en eventjes dacht ik dat ik per ongeluk “The sound of music” had opgestart. En ten tweede het surrealistisch fragment met de moeder die poedelnaakt door het bos wandelt en dan een obscuur, demonisch moment meemaakt.

Dat laatste fragment zorgde ervoor dat ik nog meer ervan overtuigd was, dat dit de kern van het verhaal was. Ik zat er echter volledig langs toen de ontknoping kwam. Ook al lees ik overal dat er reeds vroeg in de film aanwijzingen waren die aangeven waarover het gaat, had ik deze blijkbaar toch niet opgemerkt en was het voor mij een verrassende wending. Daarna werden enkele zaken duidelijker. Sommige zaken blijven echter vaag en worden verder niet toegelicht. Je kan er alleen maar over speculeren. Wat is de moeder eigenlijk werkelijk overkomen ? Was het een revalidatie of een schoonheidsoperatie ? En was dit de aanleiding voor de scheiding ? Natuurlijk kan je na de grote onthulling wel vermoeden wat er zich heeft afgespeeld.

Over het algemeen waren de vertolkingen geloofwaardig en bij momenten uitstekend. De tweeling was verontrustend gestoord. De moeder was overtuigend hulpeloos. Buiten de scène met de mensen van het Rode Kruis (vreselijk slecht geacteerd en tekstueel erbarmelijk geregisseerd) was het acteergedeelte uitzonderlijk goed. Mijn grootste punt van kritiek is dat de trailer de verwachtingen doet stijgen terwijl die niet worden ingelost. Een typisch voorbeeld van overhypen.

Wat resteert is een degelijke psychologische thriller met een lichte toets van een paranormale gebeurtenis waarbij ook nog een gedeelte torture porn wordt bovengehaald (niet bepaald mijn favoriete genre) vol kinderlijk sadisme (voor het eerst zie ik het gebruik van secondenlijm waarbij de gevolgen naderhand schromelijk en ongeloofwaardig overdreven worden). Familieterreur dat zenuwtergend langzaam angstaanjagende proporties aanneemt. Ik zie in deze film de bevestiging van mijn stelregel : laat trailers links liggen en vertrouw de inhoud hiervan nooit !

3*

Ich Seh, Ich Seh

Deze Oostenrijkse Drama / Horror film is mij erg goed bevallen en heb me echt vermaakt met de film. Ich Seh, Ich Seh is niet echt een doorsnee horror film en met zijn mysterieuze setting toch heel erg vermakelijk, je moet goed nadenken op sommige punten maar toch op het eind zal het duidelijk moeten worden, dat was bij mij tenminste wel. Het is een film waar de puzzel stukjes dus eerst bij elkaar gezocht moeten worden maar uiteindelijk wel op de goede plek vallen door zichzelf, het is dus niet zo dat de film stukjes mist waardoor het eigenlijk een film is die niet te ontrafelen was, zo moeilijk was deze Oostenrijkse film dan ook weer niet. De soms wat vage scenes in Ich Seh, Ich Seh kunnen wel spectaculair zijn maar echt nieuw dat zijn ze niet.

Zoals ik in de recensie hier boven mij ook al zag is Oostenrijk tegenwoordig erg goed bezig, al met een erg bekende acteur laat het land, althans de acteurs / actrices hier ook weer zien dat het niet een land is wat zich inhoud. Het acteerwerk kan soms wat beter, van de broer misschien evenmin hun moeder. Toch laten Susanne Wuest, Lukas Schwarz en Elias Schwarz wel wat vallen in de film waardoor je niet verveeld raakt, het is dan toch echt ook niet slecht.

Zoals al wat vaker vermeld heeft het verhaal een wat puzzelend verhaal in zich, ik vind dit uiteraard helemaal niet erg want dan ben je ook daadwerkelijk met de film bezig, het is tenminste anders dan roekeloos om je heen schieten of hard weg te rennen van een horde zombies. Nee, Ich Seh, Ich Seh doet je wel even denken waardoor je geconcentreerd blijft met de film, leuk! Het concept was prima, niet slecht, niet super goed. Het is een duister concept wat we vaker zin in films, en het was toch niet zo dat het iets gloednieuws was. Met de toch wat harde scenes brengt de film af en toe weer pit in zich waardoor het kijken alsmaar leuker kan worden, was in dit geval niet altijd zo. De scenes zijn soms erg hard, hoe hun moeder word vast gebonden aan het bed en haar mond gewoon dicht gelijmd word. Erg duister maar goed en daarom heeft Ich Seh, Ich Seh mij een leuk film middag bezorgd, zeker een aanrader!

3.5*

een 0.5, streng maar rechtvaardig!

Dan zou ik maar iets anders gaan doen dan films beoordelen als ik jou was...

Waarom wordt deze film een horror genoemd? Totaal geen horror!

Las laatst ergens dat dit de "engste" film ooit zou moeten zijn, maar waar dat vandaan komt...

Gewoon een lekkere film: Goed verhaal, goede acteurs, kijkt lekker weg en prima einde.

Oja, en wat een sfeertje!

Zonder uitleg heb je weinig aan die opmerking, idd. Dan kun je net zo goed alleen je 0,5 uitdelen en het daar bij laten.

dat is ook wel waar, maar ik vond het zo'n slechte , enorm arrogante film ook, dat ik het de moeite niet vond daar veel aandacht en uitleg aan te schenken, maar als je de lijst van de films bekijk die ik wel de moeite vind, zal het misschien begrijpelijker zijn waar om dit soort film(s), mij echt irriteerd, (en de vergelijking op het hoesje met Haneke maakte het alleen maar erger), nog een prettige avond verder.

No Harm done, ik houd alleen van uitleg

Als ik naar je recente stemmen kijk komen we wel overeen. 2001 en Idi I Smotri horen bij mijn very best. American Sniper vond ik niks. Maar dan nog, een paar woorden worden altijd op prijs gesteld... Have a good one!

Ik had eigenlijk iets anders verwacht, maar bon.

Mooi gefilmd wel, en lekker stilistisch en traag. Kan iemand de "horror" ook wegdoen hier aub. Thriller is hier meer gepast. Daarnaast is een onderdeel van het filmmaken is een goede trailer uitkiezen, daar faalt deze film meesterlijk in. Dat kost alvast punten. Het eerste deel was saai, slaapverwekkend en negatief traag. Het tweede deel was pakken beter. Het verhaal was qua totaalplaatje redelijk, leuk uitgangspunt. Wel iets te ongeloofwaardig om in het echte leven plaats te vinden.

Genrewijziging bij deze aangevraagd voor drama / mystery. Thriller kan ook nog. Horror is het niet, anders heb je geen kennis van genredefiniëring. Ook IMDb geeft dat niet aan.

John Milton; ga deze film in met de verwachting dat je een kwaliteitsvol drama bekijkt. Niet met het woord horror/thriller. Omdat ik zag dat je de trailer fantastisch vond.

Ik had de trailer nog niet gezien, en ben vrij blanco de film ingegaan - en dit was toch wel best een behoorlijke film. Het begint wat langzaam en zeker de eerste helft is wat kaal, maar de spanning, het gevoel dat er dingen niet kloppen en de escalatie in de tweede helft groeien gestaag. Als je tenminste zoals ik niet binnen tien minuten de clou raadt . Ik moet te zijner tijd maar eens een tweede herziening doen, maar dit was zeker wel interessant.

Ja, laat maar zal wel mis zijn daarmee. Kappeuter had me al uitgelegd dat dit een horror is doordat er maar twee genres kunnen gekozen worden.

Goede film, maar ...

de regisseurs nemen veel te veel hooi op hun vork. Een eenvoudigere film was ongetwijfeld een betere film geweest. Enerzijds willen Fiala en Franz niet teveel direct uitleggen, maar ze willen wel wat duidelijk maken. Subtiel zit hen niet in de vingers en dus weet je eigenlijk na een minuut of tien de basistwist al. Heeft er misschien ook mee te maken dat het een letterlijke kopie is van geen al te kleine Zuid-Koreaanse film, maar de hints zijn gewoon té duidelijk, van in het begin al.

Het ligt er zo dik op dat ik me afvroeg of ook dat misschien opgezet spel was, maar net op dat moment gaan Fiala en Franz via een ander weggetje verwarring proberen zaaien. De moeder gaat zich ook érg vreemd gedragen - de foto met haar tweeling wordt ook nooit degelijk uitgelegd - en ook het standpunt van het broertje (met z'n dode broertje) begint plots logisch te klinken. Een hele hoop poespas die uiteindelijk nergens voor nodig is.

Want deze film gaat geen zieltjes winnen met z'n geweldige plot, daarvoor is het véél te gekunsteld. Qua sfeer zit het echter wel goed. Lekker kil geschoten, best freaky en ongemakkelijk en hoewel de horror nooit écht over het randje gaat is het grimmer genoeg om z'n effect niet te missen. Acteerwerk is ook naar behoren en dus had er een veel betere film ingezeten.

Vraag me nog steeds af wat de regisseurs nu eigenlijk voor ogen hadden, punt is dat het er niet bepaald vlot uitkomt. Jammer, want onder al het gekontwriemel zit een erg kil en grimmig horrortje. 't Is dat ik sfeer veel hoger aanschrijf dan plot, anders was m'n cijfer véél lager geweest.

3.5*

Ik vond hem super en vooral zeer beklemmend en creepy , daar hou ik wel van.

En dat voor een Oostenrijkse film , petje af.... 5 volle sterren ?

Prima horror/drama die lekker wegkijkt met een goed acterende tweeling.

Had zomaar een érg goede film kunnen zijn, maar op sommige vlakken laat het nét wat teveel afweten. Qua sfeer zit het wel snor; de klinische, soms beklemmende registratie en de omineuze soundtrack helpen hier aan mee. Vooral in de eerste helft primeren deze elementen. Gaaf ook die nachtmerriescene in dat bos.

Zoals verwacht weet de film het mysterieuze airtje niet de ganse speelduur aan te houden en wordt er op ten duur uitgepakt met flauwe, voorspelbare plottwists. De sfeer blijft nog enigszins intact, maar zonder de flauwe pogingen tot plot had dit een veel betere film kunnen zijn. Toch een kleine 3*.

Deze ook eens bekeken en was toch wel aangenaam verrast. 'k vond het een mysterieuze film en zat wel geboeid te kijken hoe het verhaal ging evolueren. 'k was wel verrast door het einde en zag het toch niet direct aankomen.

De cast deed het ook prima en verder zag de film er prima uit.

'k wist niet wat te verwachten, maar vond het een prima film.

iets saaier dan verwacht, maar wel satisfying einde. Althans dat dacht ik, maar bij het nalezen waren bepaalde dingen mij niet opgevallen, waardoor de film eigenlijk een aparte twist krijgt. Misschien nog eens zien in de toekomst...

Onderhond heeft het hieronder al goed verwoord. Een Oostenrijkse horrorfilm die stilistisch erg aantrekkelijk is en een aantal vreemde/onderhuidse scènes met de nodige dosis (suggestieve) horror bevat. Langgerekte shots, ijzingwekkende stiltes, ongebruikelijke camerastandpunten en een geïsoleerde setting geven deze prent een geheel eigen smoelwerk. Maar de plot wordt nogal onhandig afgewikkeld. De makers hadden duidelijk een idee voor ogen, maar de wendingen om tot de ontknoping te komen, missen nu en dan daadkracht. Het lijkt alsof men soms teveel wil uitleggen en dan weer te weinig, waardoor de balans tussen het getoonde en het gezegde niet altijd "klopt". Toch hangt er van begin tot eind een onheilspellend waas over deze film en dat maakt dat je nagenoeg de ganse tijd op het puntje van je stoel blijft zitten. Bizar en verontrustend zijn termen die spontaan in mij opkomen, maar evengoed ontbeert het soms aan subtiliteit. Kortom, een aparte film die zeer sterke sequenties kent, maar op cruciale momenten, met name tijdens de ontknoping, net dat tikkeltje overtuiging mist.

De trailer zet je op een heel ander spoor. Als ik eerst de trailer zag dacht ik hm weer een fijn psychologisch horrortje, maar eigenlijk gebeurde er vrij wel niets in (op de martel scene na)

Begon heel mysterieus en spannend, maar als dat de hele film lang zo blijft duren verveeld dat wel. Er had zo veel meer in kunnen zitten, jammer.

Die maskers van de broertjes lieten mij denken aan het masker van de moordenaar uit Welp.

En als ik het goed begrijp: lukas is al dood van vroeger, en het broertje Elias ziet die alleen in zijn hoofd (wat dus niet echt is) en de mama werdt er gek van dat hij over haar dooie zoontje steeds begon, en daarom was de moeder kwaad, en uiteindelijk werdt Elias gek wat hem tot moorde maakte.
2,0

Stillistisch, maar daarom ook heel erg (met een dikgedrukt accent op de laatste tweede woorden) langdradig. Sfeer was oké, maar het is dan weer jammer dat de regisseur kiest voor dergelijke personages die het naar mijns inziens helemaal vernielen. Waar is de pit? Onvindbaar.

Had in potentie nog iets kunnen worden, maar door de regie is ervoor gekozen om het bij een nietszeggende grijze muis te houden.

spannende intense psychologische thriller die me boeide van begin tot eind, het stoort me wel dat je met veel vragen blijft zitten na de film omdat je hem net zo mee leeft, of mss was dit net juist de bedoeling .

De fantasie van een kind wordt over het algemeen als onschuldig, lieflijk en speels uitgebeeld. Maar in ‘Goodnight Mommy’ (‘Ich seh, ich seh’) niet, hier leidt de fantasie uit het kinderbrein tot een gruwelijke wanorde. We zien de jonge tweeling Elias en Lukas. Ze wonen in een afgelegen huis, omringd door akkers en bos. Hun moeder komt terug van een bezoek aan de plastisch chirurg. Haar hoofd is ingezwachteld, de gordijnen van de designvilla moeten dicht en ze eist volledige stilte. En dus vraagt de tweeling zich bezorgd af: is dit onze moeder wel? En zo begint voor de kijker het op het eerste oog onschuldig spelletje, Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, wat echter al snel eindigt in een bloederig drama. De special effects zijn minimaal, maar erg realistisch. En ook de schitterende omgeving en het stijlvolle landhuis dragen nog meer bij aan de bijzonder grimmige sfeer die er komt te hangen. En ondanks het lage tempo van de film blijf de spanning wel constant gehandhaafd. Helaas doet de conventionele ontknoping, waarin de verwarring van moeder en zoons wordt verklaard, een beetje afbreuk aan de film. Echter is de opbouw naar dat wat dubieuze finale zo angstaanjagend en meedogenloos, dat het nog maar weinig kan verpesten. En die kwetsbare doch gevaarlijke tweeling zijn piekfijn gecast.

Mama is boos!

Is ze echt niet meer dezelfde persoon naar haar operatie, of is er toch iets anders aan de hand? Om hier achter te komen moet de kijker zich door een tergend traag verhaal heen worstelen die ook nog eens pakweg een half uur te lang duurt. Het verhaal heeft namelijk niet voldoende om het lijf om er meer dan anderhalf uur mee te vullen.

Wat volgt zijn ellenlange veel te trage shots en een grote hoeveelheid momenten waarop er eigenlijk veel te weinig gebeurd. Het geheel is vakkundig gefilmd en met veel oog voor detail geschoten maar er lijkt niet bepaald veel moeite te zijn gedaan om het publiek echt mee te voeren in dit verhaal.

Toen de conclusie zich aandiende was ik wel verbaasd en het mag dan ook gezegd worden dat de makers deze aardig hadden weten te verbloemen. Dit terwijl de hints tegelijkertijd toch wel duidelijk aanwezig waren. Of dit aan mij lag en vanwege het feit dat ik deze redelijk vermoeid op een laptopscherm in het vliegtuig zat te kijken? Wie zal het zeggen..als een film pakkend genoeg is hoef ik er in ieder geval nooit te veel moeite voor te doen om mijn aandacht erbij te houden en dat moest ik bij deze titel toch wel voortdurend.

Mama mag van mij best boos zijn, ik was na het zien van deze film voornamelijk slaperig.

2,0*