Belgica (2016)

Een vrij persoonlijke film en vooral voor Gentenaars denk ik de moeite om te gaan zien. Ik heb de première kunnen zien in gezelschap van cast en crew met nadien een drankje aan café Charlatan, waarop Belgica (dat in 't groot op de gevel hing) gebaseerd is. Is het de beste film van Van Groeningen? Zeker niet, verre van. Maar door de sfeer, het acteerwerk en de muziek is het toch een film die even blijft hangen. Een film waarbij je je afvraagt waarover het gaat, maar die je toch even meeneemt in de sfeer van het café. Als je helemaal toelicht op de sfeer is dat niet slecht, maar dan mist het de creativiteit. Niet om goed te zijn, maar wel om je boven de gemiddelde film te tonen. Belgica is een aangename film geworden. Al staat deze wel in de schaduw van Helaasheid der dingen en Broken Circle Breakdown.

Zoals hier eerder al gelezen, het verhaal van deze Belgica is inderdaad niet het beste aan de film. Maar het centrale duo (Stef Aerts en Tom Vermeer) zetten wel een ijzersterke prestatie neer. Ik geloof hen op elk moment dat ze broers zijn die - soms tegen beter weten in - erg op elkaar gesteld zijn. De vrouwelijke rollen (Charlotte Vandermeersch vooral) zijn inderdaad niet echt goed ingevuld, en zijn ook niet genoeg uitgewerkt. Maar wat een belevenis, wat een beelden en wat een soundtrack! Doordat je mee in de flow zit als kijker, is het geringe verhaal eigenlijk geen probleem. Voor wie de Charlatan kent, is de film extra leuk door kleine toevoegingen (het ene oog, cameo's van de huidige eigenaar, de vaste geluidstechnieker, ...). Over de gehele lijn is 'Belgica' méér dan geslaagd voor mij. Volledige recensie kan je hier lezen trouwens! Recensie: Belgica – Popcorn Tales - popcorntales.com

Wij zijn de ark van fucking Noah!

De nieuwe Felix Van Groeningen, het is toch altijd wel iets om naar uit te kijken. Zijn laatste 2 films in de cinema gaan zien en eigenlijk bij allebei op een verschillende manier weggeblazen. Net zoals met The Broken Circle Breakdown deed de krant De Standaard een actie dat je gratis (je moet natuurlijk wel een krant aanschaffen) naar een voorstelling kon gaan kijken en na wat geschuif met datums, want uiteraard geldt dat ticket niet voor alle voorstellingen, gisteren dan toch voor kunnen gaan zitten.

Met De Helaasheid Der Dingen had Van Groeningen een uitstekende roman als bronmateriaal en bij The Broken Circle Breakdown kon hij rekenen op het uitstekende toneelstuk van Johan Heldenbergh & Mieke Dobbels maar hier maakt hij gebruik van zijn eigen jeugd om de film een smoel te geven. Van Groeningen zijn vader was namelijk een tijd uitbater van De Charlatan, het café waar Belgica op geïnspireerd is, en het gevoel ontsnapt me dan ook niet dat dit vooral een film is geworden voor de mensen die gekend zijn met die wereld. Belgica duurt dan ook meer dan 2 uur en dat is eerlijk gezegd een halfuurtje te lang. Van Groeningen doet zijn uiterste best om het leven ten tijde van Belgica tot leven te wekken, en slaagt daar trouwens voor lange tijd wonderwel in, maar na de zoveelste snuifbeurt en tripscène had ik het wel weer gehad. Wat overblijft is een ietwat standaard rise & fall verhaal dat bij vlagen erg onaf aanvoelt. Zo wordt er nooit verder ingespeeld op Frank's aanval op Dos Santos (de Spanjaard die een fikse rammeling krijgt in de steeg) en de gerechtelijke gevolgen ervan. Ofwel haal je die scène met de politie er gewoon uit ofwel werk je het verder uit. Dit oogt gewoon onaf.

Soundtrack zit trouwens wel goed. De gebroeders Soulwax nemen die muziek voor hun rekening en dat levert een aantal puike nummers op. Het zal niet zo'n vaart lopen als The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band, maar The Shitz zijn met How Long al geruime tijd te horen op onder andere Studio Brussel en het nummer is nog een lang leven beschoren volgens mij. Qua cast is het echter niet allemaal zo positief. Oorspronkelijk was Matthias Schoenaerts gecast voor de rol van Frank, maar die stapte uit de productie waardoor Tom Vermeir letterlijk en figuurlijk in the picture kwam. Een goede keuze en ook Stef Aerts is uitstekend als de andere helft van de twee broers, maar de bijrollen zijn soms vrij belabberd. Ik heb Charlotte Vandermeersch nog vrij hoog zitten, maar hier is ze niet op haar plaats. Wel veel toffe cameo's trouwens van onder andere Roland en Bent Van Looy.

Degelijke film, dat wel, maar ik verwacht toch nog net iets meer van Van Groeningen. Het is dan ook wat een terugval te noemen na twee geweldige films en ik vermoed dat de regisseur iets te dicht stond bij de originele gebeurtenissen waardoor hij er niet in slaagt om het even meeslepend en indrukwekkend neer te zetten zoals het ongetwijfeld in zijn geheugen zit. Moet eigenlijk zijn ouder werk maar is gaan zien.

3.5*

De iets mindere helaasheid der dingen.

Waarbij ik dan vooral bedoel dat het bruine groezelige vlaamse gevoel wat minder de overhand heeft dan in die film, maar toch wel weer een grote rol speelt. Niet positief wat mij betreft, de sfeer die daaruit spreekt ligt me niet zo - en fris en vernieuwend is het nou ook bepaald niet.

Dan de kroeg zelf. Net als bij Studio 54 heb ik wat het gevoel dat de film leuk is voor de 'stamgasten' die erbij geweest zijn, maar voor buitenstaanders wat minder. Dat het een ietwat fictieve kroeg is maakt daarbij niet zoveel uit - er zijn er zat die herkenbaar hetzelfde patroon volgen, een tijdje goed lopen en dan weer van sfeer en/of eigenaar verwissen. Meestal met een zelfde soort achtergrond, vermoed ik dan...

Van de acteurs was ik ook al niet zo kapot. Gemiddeld is het wel redelijk, maar er zitten ook wel wat lelijke scenes tussen. Waar ik dan ook wat lelijke editing meende te zien overigens. En de speelduur is zeker in de tweede helft van de film echt wel wat te lang.

Blijft over de muziek. Niet mijn smaak, maar evengoed een paar erg leuke liedjes.

Het nachtcafé epos van Van Groeningen, geïnspireerd door de Charlatan in Gent, is echt wel een goede film geworden. Niet zo intens als Broken Circle Breakdown, maar de film had enkele sterke momenten. Veel is te danken aan de sterke prestatie van Tom Vermeir (met een sappig Westvlaams accent) als de oudere broer Frank, die zijn banaal gezinsleventje wil ontvluchten door in zijn broers café te gaan werken, maar opgeslokt wordt door de draaimolen van het nachtleven : drugs, sex en rock'n roll! De uitbater, jonge broer Jo, is veel nuchterder en zakelijker ingesteld. Gevoeliger ook. Stilaan begint dit nachtelijk bestaan een zware tol te eisen en worden de broers uiteen gedreven. . Als ex klant van de Charlatan heeft deze film me uitermate geboeid : de echte uitbater Gerald Claes kreeg zelfs een cameo, en de opstelling van de bar, tafels e.d. is perfect nagebootst (film is gedraaid in een ander café). Het was de Charlatan niet, maar dat zag je er niet aan.

Echter na anderhalf uur heb je het allemaal wel gezien en begint de film wat repetitief en aan de lange kant te worden. Korter was krachtiger. Uiteraard een goede soundtrack door Soulwax samengesteld. Paste heel goed bij het decadente Charlatan gebeuren. Al moet ik zeggen dat ik persoonlijk nooit voor een hete stoeipartij werd uitgenodigd daar

Waarom sommigen dit een rise and fall film noemen ontgaat me toch. De Charlatan bestaat nog steeds en is nog altijd enorm populair.

Betere Van Groeningen. Wat mij betreft zelfs zijn beste. Ik was vooral onder de indruk van de audiovisuele klasse van de discoscènes in de eerste helft van de film. Dat was welgekomen na het toch ietwat zoutloze Broken Circle Breakdown. Zelden kan een regisseur je zo goed meetrekken in de sfeerschepping: euforie en kippenvel. De soundtrack, de belichting, het camerawerk, de montage: één voor één boenk erop! Benaderde het niveau van Gaspar Noé.

Bij 'the fall' laat Van Groeningen het audiovisuele helaas een beetje los, een breit hij een eerder plotgedreven hoofdstuk aan het verhaal. Dat gedeelte sleept wat lang aan, en is ook vrij conventioneel. Hopelijk zien we binnenkort een film waarin Van Groeningen voluit gaat voor beleving, eerder dan voor het verhaal. In zijn haast psychedelische trance wil ik gerust de volle twee uur verdrinken.

Ik denk dat het wel een flinke meerwaarde heeft wanneer je bekend bent met het bronmateriaal, maar

Als langdurig student in Groningen die niet vies was van een avondje uit, en met een aantal jaar achter de bar, val ik ook weer niet in het diepe met dit partyrelaas. The Broken Circle Breakdown vond ik zeer sterk, De Helaasheid der Dingen wat minder. Tornado heeft me Dagen zonder Lief al getipt, maar de beurt was nu eerst aan Belgica, met de 2016 eindlijst in het hoofd.

Tom Vermeir (in een recast omdat Matthias Schoenaerts uitviel) en Stef Aerts zijn het hart van de film, en bij tijd en wijle hun interacties met anderen, al zijn niet alle bijrollen even sterk ingevuld. De soundtrack krijgt een niet onbelangrijke tweede plaats, al is het moeilijk in de voetsporen te treden van het nagalmend succes dat de soundtrack van The Broken Circle Breakdown had. Desondanks is dit de juiste sound voor de film, als je het mij vraagt, en die link die Walter S. plaatste met de muziek tijdens de opening van de Belgica vond ook ik een geweldige scène. Heerlijk. Nothing wrong with a bit of theatricality now and then. Al was het eerder musicality, als je het mij vraagt...

Ik ben zelf blij dat ik uit de horeca ben, om sommige van de redenen die je in deze film ziet: je moet sterk in je schoenen staan om in balans te blijven en je leven naast het feestgedruis in stand te houden (voor de goede orde: zo bont als deze broers heb ik het nooit gemaakt ). De film zelf lijkt daar af en toe ook mee te worstelen, met die balans. Maar er zijn genoeg momenten en kwaliteiten om de minpunten te compenseren.

3,5*

Ik vond de vorige films van Van Groeningen geweldig, maar bij deze vraag ik me een beetje af wat nu eigenlijk het doel van deze hele exercitie was. Het is een nogal fragmentarisch relaas over de opkomst en ondergang van een café annex nachtclub, en hoewel de film een mooi sfeervol beeld schetst en er een aantal aardige scenes voorbij komen, levert het niet echt een sterk samenhangend geheel op.

Het is aardig geacteerd en leuk gefilmd allemaal, maar met ruim twee uur wel aan de lange kant en vaak een tikkeltje saai.

Dus nee, ik vond er niet veel aan. Volgende keer beter?

Sfeervol en goed gespeeld, plus een vette soundtrack van Soulwax, maar de plot van dit belgische drama laat flink te wensen over. Vooral naar het einde toe breekt dit behoorlijk op. Het aankijken waard, maar met een speelduur van ruim twee uur gewoonweg te lang.

Het is waar dat de film eigenlijk te lang uitvalt (het eerste uur is het beste) en niet het niveau haalt van "De Helaasheid der Dingen", waar de karakterschets toch wel duidelijker en sterker uitviel. Gemeenschappelijk is wel dat het verhaal zich situeert rond mensen die in eerste instantie niet de ernst en discipline opbrengen om het te maken.

Sterk punt in "Belgica" is natuurlijk de sfeerschepping (de opening van het café !) en enkele scènes waarin door beide hoofdpersonages en ook door Hélène De Vos overtuigend wordt geacteerd.

Niet groots maar toch een verdienstelijke film van Felix van Groeningen, bekroond voor de muziek op het Filmfest in Oostende.

Terloops : Westvlamingen zullen in de beeldspraak van hun dialect - deze keer wel ruw en rauw - wel een pluspunt in de film gevonden hebben.

Uitstekende film over een man die zijn jongere broer gaat helpen als die een eigen cafe opent. De relatie tussen de twee broers en de hele sfeer in het cafe wordt goed en geloofwaardig neergezet (dat laatste ook vanwege de prima muziek). Tom Vermeir zet zijn rol als oudere broer sterk neer. Misschien wat aan de lange kant, maar toch een kleine 4.0 sterren.

Het scenario van Belgica is schrikbarend pover en de film wordt ook nog eens erg chaotisch verteld. Dat de muziek en de sfeer soms dik in orde zijn, houdt de film nog wel een halfuurtje op de been, maar daarna is het doorbijten geblazen.

Een redelijk drama film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Drugs is niets...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Redelijk, maar zeker geen hoogvlieger. Van iemand met het talent van Van Groeningen verwacht je iets meer durf en iets minder voorspelbaarheid. Als na een kleine drie kwartier film de beide broers gelukzalig staan te dansen in hun café , besef je als kijker meteen welke richting de rest van het verhaal opgaat. En dat resultaat is weinig opzienbarend, aan het slot is het vooral much ado about nothing. De broers krijgen de deksel op hun neus, maar uiteindelijk wel de mogelijkheid voor een herkansing, dus so what?. Van Groeningen heeft Belgica trouwens volgepropt met opzwepende beats en aardige muziek(waarschijnlijk een beetje fan van het Nederlandse Naar de Klote!?), wat op zich wel lekker klinkt, maar weinig toevoegt aan de dramatisch bedoelde vertelling. Aerts en Vermeir in de hoofdrollen hebben zeker charisma, en dat zorgt ervoor dat je je in ieder geval nog enigszins betrokken voelt bij dit verhaal, maar dit had op zeker beter gekund en gemoeten.

Deze eindelijk ook eens bekeken en vond het geen misse film. Het is wel een beetje een specialere film, maar desondanks toch wel het bekijken waard. De cast deed het goed en kwam overtuigend over. Een afwisselende soundtrack en visueel zat het ook wel goed.

'k had niet echt verwachtingen, maar hij is me zeker niet tegengevallen.

Na het geweldige De Helaasheid der Dingen en het heftige The Broken Circle Breakdown vind ik dit een tegenvaller van Van Groeningen. Het ziet er best realistisch uit allemaal en de film heeft zo zijn momenten, maar het verhaal over de opkomst en voorspelbare teloorgang van een nachtclub spreekt mij onvoldoende aan. Daar kan zelfs het gedegen acteerwerk niet tegenop.

Een film over een plek, een mogelijkheid, een idee – meer dan over mensen. Was de bedoeling andersom? Nou ja. Dan is dat toch even niet gelukt. Oppervlakkige typeringen, lege dialogen, hoog spektakelgehalte en vooral hippe muziek. Met, ja daar moet een mens wel eerlijk over zijn, een soundtrack die erg aanstekelijk werkt. Amai nog nie.

En, let wel: Tom Vermeir in een hoogst virtuoze vertolking, Stef Aerts overtuigend. Maar ook: Hélène De Vos stereotiep en Sara De Bosschere regelrecht schreeuwerig. Tot op het niveau van de cast kortom een film die evenwicht en diepgang mist. Alweer een Van Groeningen over zogezegd gewone mensen die niet weet te overtuigen.

2,5*

Die Belgen weten het toch altijd weer voor elkaar te krijgen...

Deze gimmick van Groeningen draait om de twee eeuwig puberende broers Jo en Frank die een kroeg runnen... althans... Frank die zijn monotone huis tuin en keuken leventje inwisselt voor het ruige leven in de kroeg van Jo. Wat we vervolgens krijgen is een aaneenschakeling van bruisende feestelijke scenes, gecombineerd met vlotte muziek, het gevoel alsof je zelf in een roes de feesten mag meemaken... maar ook de snelle nadelen die om de hoek komen kijken wanneer de politie zijn eerste bezoek doet en Frank toch wel al snel te agressief en roekeloos is. Ook de schreeuwerige echtgenoten van de broers weten de boel erg ingewikkeld te maken.

En zoals je het van de gemiddelde Belgische film mag verwachten... de sfeer is vrij rauw en de toewerking is relatief fataal en er is genoeg plaats voor onderkoelde humor.

4,0*

Een film die met veel bombarie werd aangekondigd, maar uiteindelijk toch niet zoveel publiek lokte naar de zalen destijds (om het woord flop niet in de mond te nemen). Na de film gezien te hebben, begrijp ik ook waarom. Ik kon me amper vereenzelvigen met de film, het boeide me maar matig. Een typische rise and fallverhaal van een bruine kroeg. Het verhaal is weinig vernieuwend, weinig spannend, ...

Dan maar aandacht besteden aan andere zaken. Gelukkig kon ik daar wel beter weg mee. In eerste instantie een zeer goede Stef Aerts, die ik net als in Adem, erg goed vond acteren. Ook Tom Vermeir deed het zeer goed. De montage, camerawerk, belichting en muziek zat ook erg goed, dus daaraan lag het zeker niet. Jammer dat ik met deze film van Van Groeningen niet hetzelfde ervoer als bij The broken circle breakdown of De helaasheid der dingen.

Het is doorbijten naar het einde. Twee uren vond ik best lang voor deze film. De sfeer zat prima, maar de film mist wat creativiteit, wat schwung om het echt aangenaam te maken. Een nipte voldoende met 3,0*.

Wat een geweldige soundTrack heeft deze film, soulwax in topvorm. De film is inderdaad een enigszins plotloos, maar ik denk dat je vooral de sfeer moet proeven. Het is als een avond flink op stap, op het eind weet je niet meer precies waar en met wie je bent en de volgende dag mis je een stukje van de film.

Film over twee broers die samen een café gaan runnen, er zitten wat aardige scenes in, ook een paar slechte scenes. Het dobbert een beetje van voorval naar voorval, drijft voornamelijk op broer Frank, maar eigenlijk beginnen we na een minuut of 40 toch wat onrustig op de klok te kijken en wordt het de tweede helft ook niet echt beter. Ach er bestaan nog wel veel slechtere films, maar je kan beter een pintje in de kroeg gaan pakken.

Dit is inderdaad een film waarbij het vooral om de sfeer gaat. De muziek, het feesten, gekleurd licht, drank, drugs en seks passen wat dat betreft goed in het plaatje, en ik kwam er wel een beetje in. De optredens vind ik best tof, het één meer dan het ander, en qua acteerwerk vind ik het niet slecht, maar ik heb veel betere films van Felix van Groeningen gezien (Beautiful boy, The broken circle breakdown). Dit is qua verhaal gewoon niet helemaal mijn ding. Ik ben niet erg geraakt. Wel een voldoende. 3*

Belgica

Redelijk. Het is niet allemaal even interessant en de personages zijn behoorlijk onsympathiek, maar het leven vol drugs, drank en seks wordt goed neergezet. Het ‘kroegleven’ zet de relatie tussen verschillende personages op scherp, en uiteindelijk komt het tot een explosie. Nou ja explosie, het is meer een klein sputterend vuurtje. Ik had er meer van verwacht in ieder geval, maar het wordt allemaal wel realistisch gebracht door Van Groeningen. Alleen de muziek is echt verschrikkelijk, en van de maker van The Broken Circle Breakdown had ik hier wel wat meer van verwacht.

Sfeerfilm. Je moet deze bekijken als ben je student die uitgaat in de Genste uitgangsscene en liefst nog in een beschonken toestand. Film is wat chaotisch en geeft je sfeer alsof je straalbezopen bent. Inhoudelijk weinig, maar toch geen minuut verveeld. Geen hoogstaand acteerwerk en geen diepgaande dialogen. Eerder gevoel alsof er een bodycam aan een feestvierder hangt. Maw je wordt meegesleurd in de uitgangswereld. Vreemde ervaring maar beviel mij wel. Sfeer doet mij wat denken aan een oudere film “Manneke Pis”. Geslaagd.

Belgica is een café dat onder leiding van Jo [Stef Aerts] en zijn oudere broer Frank [Tom Vermeir] een frisse start maakt. Jo legt het aan met barvrouw Marieke [Hélène de Vos], Frank worstelt om zijn relatie met Carole [Greet Verstrate] en zijn zoontje Lou in stand te houden. Een overmaat aan drank en drugs regeert in Belgica en dat leidt tot niet al te originele plaatjes en voorspelbare soapachtige perikelen. Een intens, maar behoorlijk clichématig drama van de man die doorbrak met The Great Circle Breakdown. De rol van Frank was oorspronkelijk bedoeld voor Matthias Schoenaerts. Die zal achteraf blij zijn geweest dat hij wegens planningsproblemen uiteindelijk moest afzien van dit teleurstellende drank- en drugsdrama.

Weer een heerlijke film van Van Groeningen.

Minder geestig dan Helaasheid der dingen en ook minder emotioneel geladen dan Broken Cire Breakdown, maar wat is hij toch goed in het portretteren van het volkse Belgische milieu.

Ik Belgica volgen we twee broers die samen huncafe omvormen tot hippe club. Eigenlijk is de film een groot wild feest en kijkers die op zoek zijn naar een goed verhaal kunnen teleurgesteld raken, want dat speelt zich af in de marge van deze magistrale sfeerschepping.

4,5