George and Mildred (1980)

Meestal mist een verfilming van een serie de vertrouwde sfeer, zoals bij deze de huiskamer sfeer. Dat is echter niet vervelend als je, zoals ik, niet weg bent van de serie. De film is vooral een film met echte plot, waarbij de nadruk ligt op de grappige situaties die ontstaan vanaf het moment dat George aangezien wordt voor een huurmoordenaar. Zo'n persoonsverwisselings is al tientallen jaren een leuk gegeven voor komedie en komt hier tamelijk in orde uit de verf.

de jaren 60/70 en 80 zaten boordevol met die Britse komedie series. George and Mildred was een leuke serie waarvan ze net zoals: Dads army, Are You Being Served etc een verfilming van hebben gemaakt. Alleen is deze niet zo leuk en minder geslaagd. 2,0.

Jammer dat men meende met de komedies in hun goede tijd, ook een prima film met dezelfde typetjes te kunnen maken. Naar de reacties kijkend en onze eigen ervaringen, is dat dus niet geheel waar. De series zijn stukken beter, ook door het kortere verhaal hoef je niet gedwongen een sterk verhaal in elkaar te zetten en dat is het nadeel van de films: ze zijn te lang om grappig te blijven over een anderhalf uur. Uitzonderingen bevestigen misschien de regel maar buiten "mr. Bean" kan ik eigenlijk moeilijk eentje bedenken die er fantastisch uitsprong. Zelfs het typetje Bean in de film, is niet ontzettend sterk.

Ook deze Mildred die een slapjannus als man heeft gekozen, de heer George Roper (je zult er maar mee getrouwd zijn , voldoet niet aan de verwachtingen.

Het kijkt gemakkelijk weg maar op de persoonsverwisseling na, heb ik geen verhaal erin ontdekt en alles is aardig voorspelbaar.

Toch geef ik de film een ruime voldoende, grotendeels ook vanwege de herkenning en de nu en dan aanwezige grappige situaties. Die ontbreken in sommige films helemaal.

Een 7-!

Yootha Joyce had tijdens de productie van deze film niet lang meer te leven en haar slechte gezondheid is haar echt wel aan te zien, zeker onder bepaalde hoeken en in zeker licht. Het gezicht pafferig, de wallen onder haar ogen niet meer te maskeren. Best tragisch, die verslaving en haar veel te vroege dood.

Tv-successen die verleiden tot een speelfilm kunnen twee kanten op: je maakt er een extra lange aflevering van volgens hetzelfde stramien, zoals bijvoorbeeld gebeurde bij Dad's Army, of je maakt er een originele film van met een totaal ongewone verhaallijn. Zoals hier. George en Mildred in een misdaadkomedie..?

Het lastige vind ik altijd dat om onduidelijke redenen het decor wijzigt. George en Mildred wonen ineens in een spiegelbeeld van hun tv-huis, alsof ze met de buren hebben geruild.

Het verhaal vind ik helemaal niet zo verkeerd, een paar keer kon ik er wel om lachen. De gangsters zijn behoorlijk over the top, maar daar steekt de onverstoorbare naïveteit van ons jubilerende echtpaar des te mooier tegen af.

Brian Murphy mag deze keer wat minder zijn kenmerkende lompheid tonen, maar zijn chemie met zijn tegenspeelster zorgt er mede voor dat Joyces laatste kunstje mocht slagen.

Ik blijf na deze kijkbeurt bij mijn 3,5*