The Program (2015)

Ik heb niks met wielrennen, maar weet natuurlijk wel genoeg over Armstrong. En door zijn doping gebruik en leugens heb ik ook gewoon een hekel aan die persoon. Maar dat terzijde... Zelfs voor een leek in deze sport is het een interessante film en biedt het een goede inzicht op wat er heeft plaats gevonden. Waarschijnlijk doordat er al zoveel over bekend is mist de film een bepaalde kracht soms. Echter verveeld hij nooit en zit het goed in elkaar. En waarschijnlijk de grootste kracht is Ben Forster die echt waanzinnig goed is. Leuk om hem eens in zo'n rol te zien, beetje onderbelichte acteur naar mijn mening.

3.5*

Gezien bij de Sneak Preview.. De eerste 5 minuten denk je hoe kan zo een film spannend/leuk worden?

Maar de film zit goed in elkaar, en je krijgt denk ik een realistisch beeld van hoe makkelijk iedereen doping gebruikte en er tegen aan keek in die tijd.. Acteurs spelen goed en de beelden zijn mooi. Einde misschien een beetje snel/afgeraffeld? Maar wellicht wilde ze de film niet nog veel langer laten duren.

Echt spannend wordt het dan ook niet, (het einde is dan ook bekend) evengoed een leuke film om een keer te zien.

The Program is een sterk geacteerde film die goed laat zien wat er gebeurd is in de donkerste periode van het wielrennen, maar er nét niet diep genoeg op ingaat. Een kwartier langer had al genoeg kunnen zijn dit gedeeltelijk uit te diepen. The Program is daardoor een prima film, maar die veel boeiender zou zijn wanneer ook Armstrong’s verhaal aan bod kwam. Nu wordt het verteld naar de waarheid van David Walsh en het USADA rapport, waar allemaal feiten, maar geen afwegingen of emoties in staan.

'The Program' recensie - Filmtakers

Aan de ene kant wel aardig om te zien hoe het leven van Amstrong er precies uit zag en ik denk dat Ben Foster de geschikte kandidaat is om zo'n eigenzinnig type neer te zetten maar echt heel spannend of interessant vond ik het niet. Het blijft allemaal vrij middelmatig en raakte nergens onder de indruk. Laat geen grote steken vallen, maar ik denk dat het niet de uitwerking heeft die de regisseur voor ogen had.

Walgelijk.

De verbijsterende hypocrisie van de sportwereld, waarvan we hier ongetwijfeld maar een klein stukje te zien krijgen. Onvoorspelbaar hoe de ene na de andere, die jarenlang met droge ogen beweerd heeft nooit doping aangeraakt te hebben, tegen de lamp loopt - en niet alleen in het wielrennen. Niet in het minst deze man, die de hele wereld jarenlang voorgehouden heeft dat er nooit een drupje doping in zijn lijf gekomen is - terwijl hij tegelijkertijd bezig was met het waarschijnlijk grootst opgezette en best georganiseerde dopingprogramma, en zijn hele team daarin meetrok. Dan kan je vinden dat Armstrong nog steeds een grote sportman was, en dat 'ze allemaal aan de doping zaten' - maar maakt dat het nou echt minder oneerlijk, minder hypocriet, minder fout?

Nog verbijsterender is wel de absurde brutaliteit waarmee het geheel in elkaar zit. Waarbij ik er maar even van uit ga dat de film vrij nauwgezet aan de feiten loopt - in ieder geval komt het USADA-rapport over Armstrong erg goed overeen met wat we in de film zien. Het wil er echt absoluut niet bij me in dat iedereen die iets te betekenen had in de wielersport in die jaren niet precies wist hoe de vork in de steel zat - het citaat van Walsh die naar de statistieken kijkt spreekt wel echt boekdelen. En dan daarbovenop nog het walgelijk hypocriete gedoe rond Rasmussen in 2007 - symboolpolitiek van het laagste soort. Volstrekt helder dat er maar een manier is om deze ellende een halt toe te roepen - en dat is als we ons allemaal, massaal afkeren van de topsport, en niet alleen het wielrennen. Commercie weg, geld weg, doping weg - het is de enige manier, ben ik bang.

Ohja, de film. Kudos voor het voorzover ik kan nagaan best neutrale verhaal. Voldoende gelijkend op Armstrong gespeeld door Foster, en het zal best moeilijk geweest zijn een min of meer geschikt iemand met zo'n kop te vinden. Redelijk gelukt, hoewel hij wel wat van de intensiteit van de 'echte' Armstrong mist. Met een paar mooie beelden vooral in het begin. De spanningsboog had beter gekund, en naar het einde zwakt het wat af. Als film is het ook niet echt iets bijzonders of moois, denk ik - de kracht zit hem vooral in het misselijkmakende verhaal.

Erg zwakke film. Ik heb de Tour de France in de Lance jaren vrij goed gevolgd, en er komt maar bar weinig van terug in dit flinterdunne filmpje, dat me meer deed denken aan een samenvatting van een film dan aan een film. Ben Foster is niet eens zo verkeerd als Lance, maar verder valt het toch erg tegen. Opvallend hoe klein de rol van de Tour de France en het wielrennen zelf is- wat archiefbeelden, een paar scenes met wat figuranten en dat was het. Ook ligt het tempo veel te hoog waardoor het erg oppervlakkig blijft. Je vliegt door de jaren heen, en het voelt allemaal erg rommelig en geforceerd.

De focus ligt dus op de doping, the program van US Postal. Dat een paar jaar daarvoor ene Riis won met ook een hoop doping in zn mik doet er kennelijk niet toe. Alleen Festina komt even in beeld, de Tour de Dopage van 1998. Maar dat de Tour al jaren, decennia stijf staat van doping, inclusief vele gebruikers die nog steeds als wielerlegenden vereerd worden wordt nauwelijks aangehaald. Dat alleen Armstrong uit de boeken is geschrapt is dan ook behoorlijk hypocriet.

Voor mij was dat ook reden het niet meer te volgen- maar ik vermoed dat er nog steeds geen "schoon wielrennen" bestaat, daarnaast ook andere sporten hebben genoeg met dopingrellen te maken. Haalt een beetje het plezier weg- iedere kampioen gebruikt kennelijk. Maar ik kan 10 liter epo tot me nemen, ik kom toch echt de Alpen niet over.

En waren de groeihormonen voor Leo Messi eigenlijk ook geen prestatiebevorderende middelen?

Kijkt weg als een documentaire.

Ondanks dat het niet zo heel lang geleden was dat het bedrog is uitgekomen, was het toch interessant om te zien hoe het er destijds aan toe ging.

Werkelijk onthutsend en ontluisterend! Als iedereen toen doping gebruikte was Armstrong gewoon de beste van alle dopingrenners.

Ben Foster vond ik als Armstrong niet zo heel overtuigend en geslaagd. De echte Armstrong heeft een meer charismatischer uitstraling.

Goeie film over de wielercarrière van Lance Armstrong die besmet blijkt te zijn met dopinggebruik. Het personage van Lance Armstrong had wellicht wat beter uitgediept mogen worden, maar daar staat tegenover dat het hele dopinggebruik wel goed aan het licht wordt gebracht. De film blijft onderhoudend over de hele lengte en de cast doet het prima (vooral Ben Foster in de hoofdrol).

Verdienstelijke film over wielrenner Lance Armstrong en, meer specifiek, over zijn jarenlange gebruik van doping, iets dat pas decennia later aan het licht is gekomen. Ben Foster doet het prima in de hoofdrol en de film verwerkt op kunstige wijze archiefbeelden in het grotere geheel. Fraai camerawerk ook. Het mysterie rond Armstrong blijft evenwel in stand en ook Foster slaagt er niet in om echt begrip voor hem op te brengen. De beste man blijft een enigma wrapped in a riddle.

Ook ik heb alle Tour-overwinningen van Lance gevolgd. Ik kan zelfs zeggen dat ik ook altijd hoopte dat hij zou winnen. Achteraf blijkt het dus een grote leugen te zijn geweest, met een van de grootste dopingschandalen uit de sporthistorie. Toch ben ik van mening dat Frears een wel heel erg negatief beeld wil schetsen van Armstrong, terwijl ik liever had gehad dat hij ook de kant zou belichten wat nou precies z'n beweegredenen waren om zoiets te doen.

We zien hier Armstrong op z'n slechtst, met dreigementen naar wielrenners toe die iets teveel uit de school klappen naar journalisten, z'n ijzingwekkende egoïstische trekjes en belangen en z'n niet te stuiten honger naar winnen, winnen en nog eens winnen.

We zien eenmalig z'n menselijke kant, wanneer hij een kankerpatiëntje bezoekt in een hospitaal. Verder is het vooral z'n duistere, slechte kant.

Het begin van de film is een aaneenschakeling van fragmenten die z'n opkomst als wielrenner, z'n kanker en de overwinning van de ziekte binnen no-time afwerken om zo snel mogelijk aan het afkraken van Armstrong te kunnen beginnen. Ik had gewoon graag wat meer van de mens Armstrong willen zien. Het is nu nogal een zwart-wit film met een wel heel duidelijke boodschap.

Ben Foster is, samen met Chris O' Dowd, het enige positieve aan de cast. Foster als Armstrong en O'Dowd als onderzoeksjournalist Walsh, waarbij laatstgenoemde een erg sterke indruk maakte als de journalist die de val van Armstrong inzette.

Bruyneel, Landis en Contador leken in de verste verte niet op hun personage en speelden erg matig.

Nipte onvoldoende.

The Program

Degelijke film over de opkomst en ondergang van Lance Armstrong. Ik ben wielerliefhebber en veel nieuwe inzichten biedt de film niet. Maar Armstrong’s omvangrijke dopingprogramma blijft ongelooflijk en fascinerend om naar te kijken en over te lezen. Vooral de omvang en precisie waarmee alles werd gedaan. Armstrong wordt wel erg zwart-wit neergezet en dat is zwakte van de film.

Ik begrijp het wel en misschien was Armstrong ook wel zo, maar door hem zo duidelijk als slechterik neer te zetten verliest de film aan kracht. Nu is het een duidelijke held (David Walsh) vs. slechterik (Armstrong/Bruyneel) film geworden en dat is jammer. Floyd Landis wordt menselijker neergezet en dat werkt gelijk beter. Zijn scènes zijn nog het interessants en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Het acteerwerk van Foster, Plemons en O’Dowd is uitstekend. The Program is niet slecht, maar wel een erg eenzijdige en uiteindelijk ook wat vlakke film.

Got to admit, the bloke's got balls!

Ik ben eigenlijk verbaasd dat film zo slecht scoort qua beoordelingen en cijfers, want hoewel het nergens echt bijzonder de diepte ingaat en nergens dingen aanvat die we al niet wisten, is het toch een hoogst vermakelijke film met een erg hoog 'feest der herkenning' gehalte en een behoorlijk beeld van de val, opkomst en nieuwe val van Lance Armstrong.

Ten eerste een groot compliment voor Foster die zich de rol eigen gemaakt heeft. Van de gezichtsuitdrukking tot en met de houding en de blik in de ogen, Foster zet wat mij betreft Armstrong meer dan prima neer met zijn dominantie en arrogantie. Aardig inkijkje van de womanizer die Lance was krijgen we in de apotheek, er werd gezegd dat bepaalde gedragingen richting Betsy Andreu ook parten speelde. Goed en overtuigend, de beelden in het ziekenhuis, ongetwijfeld de donkerste en moeilijkste momenten die een mens kan meemaken.

Wat verder vooral opvalt is het eerder genoemde feest der herkenning met de oude shirts, de karakters Landis, Bruyneel, dokter Ferrari, de Festina-affaire, de door Hamilton in zijn boek genoemde 'motoman', de situaties met Bassons en Simeoni en het beruchte gebaartje, de Omerta, de verkoop van de fietsen, en de schilderijtjes die van de muren gaan voor de infuuszakken. Het is het alom bekende maar wel erg leuk gebrachte beeld. Niet te vergeten de in veel natuurschoon in beeld gebrachte renners waar onder andere Knaven en Dekker aan mee deden, en de gemonteerd echte beelden.

Armstrong wordt zonder meer overtuigend neergezet als de uiterst dominante persoonlijkheid die al vele malen beschreven is. Koste wat kost alles naar zijn hand wilde zetten en bedreiging en zwart maken de normaalste zaken van de wereld vond en uiteindelijk keihard het deksel op de neus kreeg. Dat Landis dan hier boven de zwarte piet krijgt uitgespeeld als de verrader vind ik behoorlijk onterecht. Het bedrog dat Armstrong uitvoerde stond in geen verhouding tot dat van Landis, natuurlijk kon Landis er voor kiezen te zwijgen. Maar vanuit het punt dat hij al eerder morele bezwaren had en wellicht druk van thuis uit of het geloof voelde snap ik best dat zo'n jongen schoon schip wil maken. Dat Lance daar het grootste slachtoffer van was lag ook aan het feit dat hij Landis liet barsten nadat die positief bevonden was.

Afijn, wat mij betreft een niet te zwaar karakterstudie die overigens wel erg vermakelijk is. Prima film.

"The bar is open!" Ik kan best wel wat (kleine) zwakke punten van deze film bedenken, bijvoorbeeld dat ik wel iets meer shots van Armstrong tijdens de etappes had willen zien (onder andere tijdens tijdritten), dat het einde wel erg abrupt is, en dat ik eigenlijk nergens duidelijk te zien krijg wat precies Armstrongs motivatie is om zo publiekelijk schuld te bekennen en waarom juist op dát moment (wordt de grond hem te heet onder de voeten? zet de bekentenis van Landis hem voor het blok? krijgt hij genoeg van het liegen?), maar ik heb toch maar zelden een film gezien waarin de centrale rol me zó aan de buis gekluisterd hield. Fantastische vertolking van Ben Foster, die ik eigenlijk vooral ken als ongeleid projectiel in films als 3.10 to Yuma en Hell or high water, maar die hier zijn intensiteit aanwendt om een fysieke overeenkomst met de echte Armstrong te simuleren die er eigenlijk nauwelijks is wanneer je hem met zijn gebruikelijke dunne blonde haar en vlasbaardje ziet. Briljante rol die nergens ééndimensionaal wordt, en bij zijn inzet voor LiveStrong is hij wat mij betreft even geloofwaardig als wanneer hij Simeoni als een kleine jongen bestraffend toespreekt. Ook sterk trouwems: Lee Pace als Armstrongs agressieve rechterhand Bill Stapleton, en de overige bijrollen zijn eveneens prima ingevuld, maar verder is dit toch hélemaal Fosters film.

Bij dat eerste beeld van een fietser op een eenzame naar boven kronkelende weg dacht ik meteen aan Donnie Darko, en ... aan "dit zou best een aardige film kunnen worden." Maar toen ik de beelden zag van acteurs op racefietsen met bijbehorend kloffie, viel alle geloofwaardigheid aan diggelen. Naast de fiets was het allemaal niet veel beter. Iedere sporter werd als een karikatuur neergezet. Nee, de diepte moest vooral een tastbare duik in heus water blijven.

Hoezo komen we niets te weten over hoe de leugenaar uit Texas opgroeide? Over zijn moeder, over zijn vader, over zijn stiefvader, over zijn eerste schreden in de triatlon, over zijn echte naam. Want dat hij een verknipte persoonlijkheid had/heeft, moge duidelijk zijn, maar zo wordt een mens niet geboren, hè.

Ja, wat we te zien krijgen was geen syllabe meer dan in het USADA rapport te lezen was, en dat is te weinig voor een boeiende film. De reden dat hij uiteindelijk alles op moest biechten was dat US Postal een staatsbedrijf is, dat dus door hem was opgelicht. Dit rechtvaardigde de FBI om de zaak op te pakken en hem en zijn ploeggenoten onder ede te ondervragen; meineed zou celstraf betekenen.

Topkwaliteit is het zeker niet, maar toch een prima toegankelijke film voor leken en genoeg interessant voor de kenners.

Plemons als Landis vond ik wel een leuke touch, haha.

Reconstructie van de carrière van wielrenner Lance Armstrong [Ben Foster], bij kort na het behalen van de wereldtitel teelbalkanker werd vastgesteld. Hij overwon de ziekte en met hulp van dr. Ferrari [Guillaume Canet] zet hij een dopingprogramma op, zodat het op papier onbeduidende team van US Postal heerst in de Tour de France, de wielerronde die Armstrong in totaal zeven keer zou winnen. Met het dopingschandaal rondom de Festina-ploeg van 1998 nog vers in het geheugen, is de Ierse sportjournalist David Walsh [Chris O’Dowd] de enige die hardop vraagtekens durft te zetten bij miraculeuze wederopstanding van Armstrong. Voor wie de wielersport volgt, bevat het scenario geen verrassingen en dat is jammer, want Foster is zeer overtuigend (ook qua uiterlijk) als Armstrong en houdt vast aan een nuance die gemakkelijk ondergesneeuwd had kunnen raken in de controverse. Na verloop van tijd zal dit mogelijk een interessante geschiedenisles zijn, maar ook dan zal het niet kunnen tippen aan de documentaire Lance.