La Prochaine Fois Je Viserai le Coeur (2014)

Pfwah! Sommige zeldzame films, hoe goed ze zoals deze ook zijn geproduceerd, zijn zo donker van verhaal dat ik er achteraf spijt van heb dat ik hem keek.

Maar dat zal allicht vooral aan mijn eigen stemming hebben gelegen.

Naar ware feiten al vermeldt de film dat de makers er ook wel wat bij gefantaseerd hebben.

Aldus wordt een verhaal gebracht van een psychopatische moordenaar en vermits de kijker al heel wat weet is het thrillerallure toch wel weg, wat niet betekent dat de film niet boeit, maar de grote spanning, neen, die is er niet.

Niettemin wordt er m.i. knap filmwerk geleverd en de misdaadscènes zijn sprekend in beeld gebracht terwijl Guillaume Canet toch keurig de rol van de onevenwichtige vertolkt.

Terloops wordt ook de rivaliteit tussen de gendarmes en de politie aangeraakt. Een oud zeer.

Een indringende naargeestige en meeslepende film, met een ijzingwekkende Guillaume Canet, die volledig weet te overtuigen als de gestoorde seriemoordenaar Franck Neuhart.

Het acteerwerk van de overige cast laat ook niets te wensen over.
Fotografie, kleurgebruik en muziek passen allemaal perfect bij elkaar.
De moorden shockeren, juist omdat ze niet expliciet in beeld worden gebracht.

Het verhaal is gebaseerd op ware feiten.
Veel is er voor de film niet veranderd aan de ware gebeurtenissen
De echte naam van de moordenaar is overigens Alain Lamare.

Het is al eerder gezegd door anderen hier: realistischer dan de vaak sterk overdreven Amerikaanse films in dit genre.

Zeker niet minder dan 4* waard in mijn beleving
Deze film zal mij nog wel een tijdje bijblijven.

Een realistische film over een seriemoordenaar in Frankrijk, sterk gespeeld door Guillaume Canet:

Een personage die psychisch uiteraard niet oke is met een onbeheersbare drang naar onverschillige

kills en die er duidelijk geen plezier aan beleeft of er geen kick van krijgt. Zonder dat er de nadruk

op wordt gelegd, een tragisch persoon die ook niet bepaald overkomt als een gelukkig mens.

Een film over een reeks moorden van vooral mooie, jonge meiden, is natuurlijk niet vrolijk van

toon, maar het lijkt wel of de film qua sfeer in zijn geheel is afgestemd op de psyche van de seriemoordenaar. Kleur kom je amper tegen, en overheersen vale en grauwe tinten. Enkele

moorden worden ook gepleegd in een mistroostige omgeving van kale, regenachtige en modderige

landerijen. Gelijkertijd schokkend en deprimerend.

Een krachtige en efficiente seriemoordenaar film. Stemmig zonder buitensporigheden, en wat mij

betreft veel te laag gewaardeerd, ook bij IMDB, wat wel vooral zal liggen aan een zekere, tamelijk

droge, reconstructie benadering van de zoektocht van de Franse politie en de daden van de

seriemoordenaar i.p.v. dat er concreet iets verhalends wordt voorgeschoteld.

En geschikte muziek ook. Die werd naar het einde toe, wanneer de dader eindelijk kon worden

ingerekend, gepast ingetogen en geen popmuziek. Maar kwam je onderweg in de film o.a. ook

de duistere muziek van The Velvet Underground tegen. Ongetwijfeld een bewuste keuze.

Er wordt in de intro gedaan alsof dit een heel uitzonderlijk geval is, maar ik zag er vooral een wat doorsnee serial killer film in die het pad kiest van de karakteranalyse. Er zijn in Frankrijk heus veel bizardere serial killers geweest dan Alain Lamare waarop deze film is gebaseerd. Bijzonder is dat de dader een gendarme was, waardoor hij makkelijker door de mazen van het net kon glippen. Canet, één van de Franse acteurs van zijn generatie, zet wel een nette karakterrol neer als een killer die geen controle heeft over zijn gevoelens en daden. Hoe hij zich gedraagt met zijn vriendinnetje vond ik nog het beste aspect van de film. Deze film heeft me echter niet helemaal overtuigd.

Oef, wat een naargeestige sfeer. Jaren 70 op z'n allerdroevigst.

Guillaume Canet krijgt in dit op ware feiten geïnspireerde verhaal volop de gelegenheid om van deze seriemoordenaar een gelaagd en angstaanjagend profiel te tonen. Hij zet hier een psychopaat neer die je niet snel zult vergeten.

De kracht van van deze film is dat het een ware karakterstudie toont van de man, die almaar meer de greep op de realiteit kwijtraakt en tegelijk ervan geniet een kat-en-muis spel te spelen met zijn eigen gendarmerie. Hij is daarvoor bereid extreem ver te gaan.

Tegelijk is het ook een policier die sterk het opereren van zo'n dienst in beeld brengt, met al hun makkes en eigenaardigheden.

Ana Girardot heeft een mooie en breekbare rol.