The Age of Adaline (2015)

Bah, veel te lafjes gemaakt.

Een film met een hoop potentie maar uiteindelijk maar weinig weet te brengen.

Ik kon met beide hoofdpersonen geen binding krijgen. Het plot is interessant, maar daar wordt amper diepgang in gelegd, en zo kabbelt het geheel rustig door naar een voorspelbaar eind.

Pluspunten zijn het camerawerk en de sfeervolle setting. Al met al een krappe voldoende. *3.0

Deze film eens bekeken en vond het niet mis. Toch wel een origineel verhaal die wist te boeien van begin tot einde. Verder zag de film er prima uit en kwam de cast ook overtuigend over. Nog een verrassende rol voor Harrison Ford.

Toch wel eens het bekijken waard.

De verwachtingen waren laag, maar The Age of Adaline is een fijne film. Ik heb vooral genoten van de sprookjesachtige insteek waarvoor gekozen is, want dat is wat de film uiteindelijk geworden is: een modern sprookje. De cast speelt erg prettig: Blake Lively zet haar personage sympathiek neer en de chemie tussen haar en Michiel Huisman is prima. Hoewel het verloop van de film, inclusief de afloop, na verloop van tijd wel voorspelbaar wordt, gaat de film niet vervelen door de aangename sfeer die gecreëerd wordt. Ondanks dat dit een romantisch drama is, wordt het nooit overdreven sentimenteel. De niet te zwaarbeladen aanpak waar in plaats daarvan voor gekozen wordt, kan ik erg waarderen en zorgt ervoor dat dit een aandoenlijke film is geworden.

3,5*

Prima drama-light dat vooral het eerste half uur qua verteltrant, begin en de vocie-over, erg te vergelijken is met The curious case of Benjamin Button. Net als in de laatste genoemde is er sprake van een afwijking in het verouderingsproces wat natuurlijk voor de nodige maatschappelijke maar ook prive en relationele problemen zorgt.

De film valt daarna vooral op door zijn gemakkelijke licht sprookjesachtige sfeer, een prima spelende Lively die niet alleen uitermate charmant is maar ook een bescheiden karakter met de nodige empathie en verdriet weet neer te zetten. De kanteling die de film qua plot maakt wanneer Ford zijn rentree maakt is even onherroepelijk als goed. De reeks aan gebeurtenissen die daar in gang gezet worden is even voorspelbaar als goed. behalve dat ik me afvroeg waarom ze nooit zelfmoord overwogen had leek het me vanaf het moment dat ze vertrok even logisch dat ze een ongeluk zou krijgen en gereanimeerd zou worden waarna alles weer in het correcte hersteld was. Zoetsappig wellicht maar niet storend.

Prima filmpje voor een keer, al is het alleen maar om de prima rol van Blake Lively.

Mwa.

Ondanks dat de film een best interessant idee heeft, is de uitwerking ervan eigenlijk schrikwekkend standaard en dat is heel jammer, want met een goed script en een interessant onderwerp had dit makkelijk kunnen werken eigenlijk.

Lively doet een stap naar echt serieus acteren en neemt daarvoor dus een echt serieuze rol aan. Echter is het dan ook jammer dat de karakters het grootste minpunt van de film zelf zijn. Vooral Lively zelf is helaas zo "goed" en meelevend dat het allemaal te ongeloofwaardig wordt.

De humor is zo "voorzichtig" dat je haast moet uitkijken, want het lijkt alsof je op heel duur glas aan het lopen bent. De film moet het dan ook meer hebben van de romantiek zelf, maar deze is ook wel heel erg binnen de lijntjes. Deze film is daar dus een typisch voorbeeld van regie die niets te bieden heeft.

Maar de omgeving ziet er dan wel weer netjes uit. Visueel is de film best verzorgd en in het begin had ik al het gevoel dat ik naar een film ging kijken met veel detail erin. Uiteindelijk ziet het er allemaal dan ook best keurig uit en soms breekt er wel een zoet momentje bij de kijker door.

Echter blijft de regie zelf te onopvallend en de karakters te "goed" en dat neemt de echte ervaring dan wel weer weg. Acteerwerk is in orde, dat wel, en Lively doet haar best om een goede poging te doen in haar carrière, maar de regie en het script zelf zijn helaas te zwak of onzichtbaar om deze film in de goede stijgers te leggen. Jammer.

"Je kan niet altijd blijven vluchten"

Romantische mysterieuze dramafilm over Adaline een jonge vrouw die nooit ouder wordt.

Cinematografie: variërend van nostalgie uit vervlogen tijden tot de huidige moderne tijd. Prachtige plekken van de afspraken tussen Adaline en Ellis. Binnenscѐnes in huis, feestgelegenheden of bibliotheek en buitenscѐnes op straat in San Francisco, in park, bos of onderweg. Klassieke filmmuziek afwisselend zacht en romantisch of luider en dramatisch. Cast: Blake Lively speelt de charmante Adaline Bowman, daarnaast speelt onze Hollandse Michiel Huisman de rol van haar tegenspeler Ellis Jones. Hoofdrollen en bijrollen worden goed en realistisch vertolkt. Harrison Ford heeft ook een prachtige rol als Ellis' vader.

Plot: door een combinatie van natuurverschijnselen wordt Adaline op jonge leeftijd op bovenmenselijke wijze onsterfelijk. Ze blijft er altijd jong uitzien, maar is immer op de vlucht om niet een onderzoeksobject te worden. Een triest leven omdat haar geliefden wel verouderen en sterven. Adaline beschermt haar hart door geen (blijvende) relaties aan te gaan, maar Ellis blijkt erg vasthoudend en Adaline zal moeten kiezen: eeuwig liefdeloos leven of haar hart volgen.......

Resumé: de film laat je nadenken over de tijdigheid en vergankelijkheid van ons leven. Het klinkt spannend: eeuwig leven, maar rond 100 jaar is de gezondheid vaak dramatisch slecht en is er een grote kans dat je je kinderen overleeft. Ik zou kwaliteit boven kwantiteit prefereren, maar in veel gevallen heb je geen keus.......

Hetzelfde gebeurt bij Adaline: ze leeft lang, maar heeft geen echt leven. De film roept emoties op, omdat je medelijden met Adaline en haar (verloren) geliefden voelt. Aan het einde zegeviert uiteindelijk toch de kracht van de liefde.......

Sterke film. Zoals eerder geschreven: een sprookjesachtige sfeer (je moet de 'uitleg' aan het begin accepteren en de film toelaten). Origineel verhaal. Natuurlijk op punten wat voorspelbaar, maar toch een mooie plotwending halverwege. Prima acteerprestaties, hoewel ik de rol van Michiel Huisman iets minder opdringerig zou hebben neergezet. Harris Ford speelt een prima en sympathieke bijrol. Prima chemie tussen de twee hoofdrolspelers: de liefde is wat mij betreft goed en geloofwaardig neergezet. Thema's zoals keuzes maken, vluchten of confronteren, ouder worden en 'wat wil je met je leven' zijn mooi uitgewerkt zonder het te dik er bovenop te leggen. Maar ik vond dit bovenal een sympathieke film waar je blij van wordt. Mooi mix tussen drama en romantiek, met de nadruk op romantiek. Vier sterren.

Spelen met de tijd is interessant, maar levert niet altijd een interessante film op. Het probleem met The age of Adaline zit voor een deel in de montage. Het personage van Harrisson Ford had veel eerder geïntroduceerd moeten worden. Nu komt hij als spuit 11 aankakken en zien we met terugwerkende kracht waarom Adeline een zo belangrijke rol heeft gehad in zijn leven. Beetje onhandig. Verder vond ik het einde nogal bespottelijk.

Het verhaal is in de basis wel aardig en biedt kansen voor een film met mooie momenten. Die momenten zijn er zeker ook. Bijvoorbeeld als Harrison Ford de nieuwe vlam van zijn zoon ontmoet. Hij weet niet wat en met name wie hij ziet. De kijker zal dat zeker ontroeren. Lively doet het aardig en ik begrijp waarom men haar gekozen heeft. Maar die Huisman. Wilde niemand anders deze rol? Beetje geheimzinnig kijken en aan die veel te volle jaren zeventig baard zitten. Het einde is ronduit slecht en afgeraffeld. Wat de film nog enigszins tilt naar de allerkleinste voldoende is ten eerste de prachtige Saab (900?) cabrio. Wat Huisman over die Saab zegt, had van mij zijn enige bijdrage aan deze film mogen zijn. En ten tweede? De bijdrage van The Famous Boy from Hibbing, Mr. Tambourine Man himself, Bob Dylan.

OK, eerst en vooral, het uitgangspunt moet je er even bijnemen. Vertrekkend daaruit vond ik het best een aangename romantische film. Blake Lively is een knappe vrouw en draagt de film goed. Uiteraard kon hier en daar enkele zaken beter uitgewerkt worden, maar dit is geen film met het opzet van ik zeg maar wat Groundhog Day, The butterfly effect of Benjamin Button. In de eerste plaats is dit een mierzoete romantische film, maar dan met wat bijzondere obstakels.

Misschien kon er nog iets verder doorgegaan worden op het dilemma van Adaline ten aanzien van haar relatie met Ellis. De confrontatie met Harrison Ford, de vader van Ellis is een erg mooi moment. Beetje toevallig allemaal en ook voorspelbaar, maar dat heb je bij zulke films nou eenmaal.

Ford hoefde van mij niet vroeger op de proppen te komen. Hij zou de film onbewust alleen maar gekaapt hebben. Er was wel wat chemie tussen Lively en Huisman, dat had beter verder uitgediept geweest.

Tegenvaller. De eeuwige jeugd van de hoofdrolspeler had een mooie draai kunnen geven aan het standaard romantische plot, maar doet dat eigenlijk niet. Misschien had het meer indruk gemaakt als we meer hadden gezien van Adalines herhaaldelijke worstelingen om haar verschillende 'levens' achter te laten, en steeds haar geliefden te verliezen. Dat is dramatisch best interessant, en ook de reden dat ik Adalines relatie met haar dochter eigenlijk het interessants vind van de hele film. Als we meer de gelegenheid hadden gehad om ons in te leven in de unieke situatie van de hoofdpersoon was het ook boeiender geweest om te zien hoe Adaline twijfelt tussen haar vluchtende bestaan en haar 'liefde' voor Ellis. Liefde tussen aanhalingstekens, want ik vond de chemie tussen de beide acteurs op z'n zachtst gezegd twijfelachtig. Dat zal deels te maken hebben met het grensoverschrijdende gedrag van Ellis - een minder knappe man zou daar nooit mee weg zijn gekomen.

Omdat het concept van het niet ouder worden zo matig wordt uitgewerkt, zou je het gemakkelijk kunnen vervangen door een andere plotmotor: Adaline is een kroongetuige/undercover spion/ontsnapt uit een sekte en is daardoor steeds op haar vlucht voor haar vroegere leven. Alleen het subplot met Ellis' vader zou dan niet werken - maar eerlijk gezegd doet het dat nu ook al niet.

Eigenlijk vond ik het stijlgevoel van Adaline het hoogtepunt van de film. Dat kan toch niet de bedoeling wezen.

Door een bizarre samenloop van omstandigheden is Adaline Bowman [Blake Lively] sinds een auto-ongeluk in 1938 geen dag meer verouderd. Vijftien jaar lang weet ze dat geheim te houden, maar wanneer wetenschappers haar willen laten opnemen voor wetenschappelijke testen, laat ze haar dochter [Cate Richardson] achter. Sindsdien verhuist ze om de tien jaar zodat ze een nieuwe identiteit kan aannemen. Dat laat geen ruimte voor innige vriendschappen, laat staan een relatie. In 2013 valt ze echter als een blok voor Ellis [Michiel Huisman]. Sprookjesachtig romantisch drama over het nut en de waarde van (bij voorkeur samen) oud worden is behoorlijk vergezocht, maar lijdt vooral aan een gebrek aan verhaal. Lively blijkt een prima keuze voor de titelrol, maar de beste momenten komen van Lynda Boyd, als Adalines blinde vriendin en van Ellen Burstyn als haar inmiddels 80-jarige dochter, die zich moet voordoen als haar grootmoeder.

Mooi verhaal, boeide van het begin tot het eind... Behalve de domme slecht gespeelde en slecht geschreven jaloersheid, zo onlogisch...

En eigenlijk mis ik veel meer psychologische diepgang, het is wat eendimensionaal... Je afsluiten voor intimiteit vanwege een bijzondere eigenschap ga je niet 60 jaar met dezelfde emotie volhouden......

....

Adembenemend

Naar sommige films kijk ik ademloos. Sommige films benemen mij van mijn adem en zelfs wanneer de aftiteling is gestart blijf ik kijken om nog even in dat gevoel van de film te blijven zitten. Zo’n film is Age of Adeline. Nooit heb ik een trailer gezien. Ik wilde er open instappen zonder teveel van het verhaal te lezen. Toen ik bij Cinefille las dat het ook verstandiger was de trailer niet te bekijken, althans niet verder dan 45 seconden, wist ik dat dat een goede keuze was. Ik had een voorgevoel dat het een prachtige film zou zijn, en dat was het ook.

Plottwist

Inhoudelijk zal ik je niks meer vertellen over de film omdat het mij enorm goed bevallen is dat ik eigenlijk niet meer informatie had over de film dan het volgende: Adaline wordt niet ouder, en ze ontmoet Michiel Huisman (althans, zijn personage, haha). Mijn gedachten gingen al overuren draaien, want er was vast een plottwist. Ik kan je wel vertellen dat de plottwist die ik vooraf had verwacht, zonder de trailer te kijken uiteraard, niet is gekomen. Het was een hele andere plottwist. Een plottwist die al weggegeven wordt in de trailer en dat is dan ook de reden dat Cinefille, en nu ook ik, aanraadt de trailer niet te kijken.

Fantastisch acteerwerk

De film heeft een fantastische actrice gestrikt voor de hoofdrol: Blake Lively. Ik, en ik wed ook velen van jullie, ken haar het best van Gossip Girl. Haar personage in The Age of Adeline verschilt enorm van haar personage in Gossip Girl en ze speelt het fantastisch. Door de manier waarop ze praat krijg je echt het gevoel dat ze al jaren op deze aardbol rondloopt. Ze straalt ook een kalmte uit die elke scène net iets krachtiger maakt.

Nederlander alert!

En dan hebben we natuurlijk nog Michiel Huisman. De Nederlander die steeds meer aan het doorbreken is in Amerika en die na rollen in tv-series al Treme, Nashville en Game of Thrones nu ook het grote scherm bereikt in een grote film als The Age of Adaline. Hoewel ik zijn accent niet altijd goed kan plaatsen – ik vind het namelijk niet typisch Amerikaans – vind ik hem wel een hele goede acteur en hij heeft ook een goede chemie met hoofdrolspeelster Blake Lively.

Conclusie

The Age of Adaline is een film waar je eigenlijk in moet stappen zonder al te veel te weten. De trailer geeft teveel informatie weg en het wordt dan ook aangeraden de trailer niet verder te kijken dan 00.45. De acteerprestaties zijn uitmuntend en het verhaal interessant. Wat mij betreft is The Age of Adaline zeker een film die je in de bioscoop moet gaan kijken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).