It's Such a Beautiful Day (2012)

Existentialisme op z’n Hertzfeldt. Knap hoe hij met zo’n minimalistische stijl volledig weet te boeien en hoewel de film samen ge-edit is uit drie eerdere kortfilms, voelt het aan als een geheel en volwaardig product. De sketches zijn erg droogkomisch met een vleugje absurdisme en bereiken door een sterke timing van spraak, beeld en geluid precies dat effect.

Film is een stukje serieuzer dan (cult)klassieker Rejected en ook minder grappig, maar ik denk dat fans van eerder genoemde prima met It’s Such a Beautiful Day uit de voeten kunnen.

vraagje:

is deze integrale versie van de drie "bill" shorts anders/meer dan de afzonderlijke delen?

of anders gesteld, als je de feature hebt gezien, kan je dan ook de afzonderlijke shorts 'checken' op ICM?

Volgens mij is de lange versie een exacte combi van de drie shorts.

Maar ik baseer me op (volgens mij wel betrouwbare) web-bronnen, niet op eigen waarneming.

De officiële - geautoriseerde, want van bitterfilms - DVD-release geeft echter ook wel tegenstrijdige info:

DON HERTZFELDT VOLUME TWO: 2006 - 2011 DVD

"Featuring EVERYTHING WILL BE OK, I AM SO PROUD OF YOU, and IT'S SUCH A BEAUTIFUL DAY : with the option to play all three chapters of the story edited seamlessly together, as a feature film. "

Je maakt hieruit op dat de drie shorts samen de feature vormen...

Maar ook:

"The DVD's special features include: [...]The originally-released versions of the animated trilogy, as individual short films "

Het woord 'originally' in de laatste doet vermoeden dat die dan afwijkend zijn...

Maar ik denk niet dat er een rechtszaak komt ls je vier 'checks' op ICM doet als je alleen de feature hebt gezien.

heb em gezien, en het is inderdaad een integrale edit van de drie "parts" (de individuele shorts werden ook al aangeduid als 'part' van het grotere verhaal van Bill). heb ze voor de zekerheid nog even snel doorgespoeld, maar zag geen enkele afwijking met de lange versie)... het enige dat de shorts anders maakt is hun eigen individuele eind-credits... de feature heeft alleen haar eigen eind-credits... tsja, dat is er wellicht eentje voor puristen dan.

Het werkt sterk als een geheel, maar ook sterk afzonderlijk... denk toch dat de edit van de afzonderlijke delen toch wel gericht is op het short format, waardoor het gevoel blijft bestaan dat er misschien nóg een betere film in had gezeten als deze in één keer, als feature, in elkaar gezet was...

of misschien had er juist in de integrale edit een duidelijkere scheidslijn tussen de afzonderlijke delen aangebracht kunnen worden, zodat er een iets beter ritme nog kon ontstaan... maar goed, dat is maar een hele kleine, en enige, kritiek.

Erg leuk.

Heeft toch wel een zeer fijn gevoel voor humor, die Hertzfeldt. Vreemde combinatie van alledaagse beslommeringen, scherpe hersenkronkels en een flinke dosis absurde humor. De 60 minuutjes vliegen voorbij.

Dat de film eigenlijk 3 shorts back 2 back zijn is niet zo'n probleem. De shorts zelf zijn ook al enorm gefragmenteerd, dus die extra scheiding maakt niet zoveel verschil. Behalve dan dat halverwege elke short de film iets filosofischer wordt, zodat je, als je wat oplet, de verschillende segmenten nog wel makkelijk uit elkaar kan houden.

Enige jammere vind ik dat Hertzfeldt z'n stijl niet een béétje verzorgder krijgt. De animatie zelf verraadt iemand die toch tot meer in staat is, maar 60 minuten lang naar lijntekeningetjes kijken, bijgestaan door af en toe wat DIY effectjes en brakke stop-motion fotos ... in z'n shorts kan ik het wel hebben, 60 minuten aan één stuk vind ik gewoon te lang. Soundtrack is wél erg sterk, ook de editing verdient wel een pluim. Des te groter het contrast.

Da's eigenlijk het enige. Aparte en experimentele film, maar vooral toch wel erg grappig. Jammer dat het zo lelijk is.

3.5*

"This was his life."

Opmerkelijk project van Don Hertzfeldt.

De manier waarop alledaagse zaken en rituelen gepresenteerd worden heeft wel wat, vooral vanwege de vluchtigheid i.c.m. de droge voice-over waarmee het geheel gebracht wordt. Hierdoor moet je als kijker soms goed opletten, omdat je in luttele seconden iets - belangrijks - kan missen.

Toch gaat de film dieper dan je in eerste instantie zou denken; Bill heeft namelijk last van een mentale ziekte die langzaamaan naar boven komt drijven. Het gebruik van zwarte humor en een stukje absurdisme zorgt ervoor dat het nog enigszins luchtig blijft. Bovendien is het te prijzen hoe er met allerlei emoties wordt gespeeld. Er wordt als het ware een bepaalde emotionele achtbaan gecreëerd.

De animatiestijl is simpel, doch doeltreffend. Door geregeld niet het hele beeld in te nemen, weet men met een aantal leuke dingen te komen. Zo wordt er op momenten prima gebruik gemaakt van live-action beelden en gemanipuleerde foto's. Daarbovenop draagt de klassieke muziek alleen maar bij aan de surrealistische sfeer.

Al met al een intrigerende animatiefilm die eigenlijk meerdere kijkbeurten nodig heeft om te groeien. Desondanks laat het op het eerste gezicht een blijvende indruk achter.

Dikke 3,5 sterren.

Zeer sterk.

Absurdistische zwarte humor, lange, soms wat filosofisch getinte monologen, een personage dat zijn greep op de werkelijkheid verliest, een psychedelische vormgeving ondersteund door een vlotte montage, en dat allemaal zeer effectief begeleid door klassieke muziek, ambient en sfeervolle geluiden ... ik vond het meestal geweldig goed werken. Niet ieder segment is even sterk, en de mate van afwerking van de animatie is laag, maar over het algemeen vond ik de film erg effectief en boeiend.

De film zal ongetwijfeld niet iedereen liggen, maar voor de liefhebbers van donkere humor en surrealisme met een vleugje filosofie gegoten in experimentele animatie is dit echt een aanrader. Een kleine 4*.

Mooie, zeer eigen film waar ik de grappen met een vergrootglas moest zoeken. Ik vond het tamelijk deprimerend allemaal en zou het eerder een drama dan een komedie noemen. Arme Bill.

Toch wel een aparte film met een minimalistische stijl maar tegelijk ook heel experimenteel. Om dan over te gaan naar een filosofische kijk op het leven. Don Hertzfeldt is vooral een maker van kortfilms en je merkt dan ook dat zelfs deze korte duur van amper een uur te lang is voor wat hij wil brengen.

Het idee is wel goed om enkel de essentie in beeld te brengen met een verteller zonder enige emotie. Dat brengt de boodschap sterker naar voor. Visueel verrast het af en toe wel, maar hoop je toch op meer. Anders had dit beter gewerkt als kortfilm lijkt me.

Edit: animatie/komedie is wel een slechte beschrijving. Animatie/experimenteel zou beter zijn.

Eens met mijn voorganger. De animatiestijl en het verhaal weet je wel te grijpen, maar deze film bestaat uit drie korte en best intense filmpjes die je beter afzonderlijk van elkaar kunt bekijken, de drie achter elkaar is teveel van het goede. Ondanks de korte duur, amper een uur, wordt dat met steeds dezelfde stijl en een behoorlijk tempo best vermoeiend, bij het laatste filmpje was mijn aandacht daardoor ook wel een beetje weg. 2,5*

Goede film die zeker de laatste 20 minuten zijn sterke momenten heeft. Het eerste stukje was droog en komisch, ik wist alleen niet echt waar ik naar aan het kijken was. Pas bij het einde van deel 2 en begin deel 3 wist ik waar het verhaal heen ging, hier komen ook een aantal zeer sterke scènes voorbij met als hoogtepunt Bill die zijn vader opzoekt en zegt: You are forgiven. Zoals vele zeggen is 62 minuten inderdaad een beetje aan de lange kant, 30-45 minuten had beter gepast bij de film. De animatie is ook nieuw maar er had misschien wel wat meer mee gedaan kunnen worden. Vooral de real life shots gemixt met de cartoon poppetjes zijn mooi. Don Hertzfeldt had wat mij betreft wat minder op hoeven lezen, dan zou het allemaal wat meer indruk maken. Dikke 3,5. Eigenlijk wel 3,75 waard maar dat kan je helaas niet geven.

3.75*

Vanwege Corona gratis te bekijken op Vimeo met de code IAMSTUCKINSIDE

Watch IT'S SUCH A BEAUTIFUL DAY Online | Vimeo On Demand on Vimeo

Als je huren klikt komt er een veldje promo code.

Hoeveel hedendaagse regisseurs zijn niet beïnvloed door Malick? Echter binnen het animatiegenre had ik het nog niet zo expliciet gezien als hier. Om een voorbeeld te geven: zo'n beetje de halve soundtrack uit Malick zijn oeuvre wordt er doorheen gejast alsof het niets is. Daartegenover staat dan wel een cynische preek van het existentiële nihilisme. Zou Bill nog steeds in de duisternis rondlopen?

Bill is ziek. Er is iets mis met zijn hersenen. Hij verliest zijn geheugen en heeft wanen. Het zou een erfelijke hersentumor kunnen zijn, maar dokters blijven maar tests doen en door zijn ziekte is het voor Bill moeilijk het te blijven volgen. In ieder geval is er wel een geschiedenis van mentale problemen in de familie. Bill probeert ondertussen vooral te blijven leven.

Op de valreep van het jaar nog een daverende verrassing. Ik had nog nooit van deze animatiefilm gehoord, maar het is een absolute topfilm. Enorm ontroerend, zeker omdat Bill door zijn verlies van greep op realiteit en constante ziekenhuisopnames ook steeds eenzamer wordt. Maar ook vaak extreem hilarisch: Hertzfeldt haalt humor uit de rare wanen van Bill en de duistere geschiedenis van zijn familie, zonder dat het ooit disrespectvol is.

De animatie is een combinatie van simpele stokpoppetjes, fotocollages en filmmanipulatie, die perfect werkt om de subjectieve beleving van iemand wiens hersenen achteruit gaan weer te geven. (De trailer geeft een goed beeld van hoe de film is.)

Ik had aanvankelijk wat twijfels over de continu aanwezige vertelstem. Maar omdat het, hoewel in de derde persoon, een weergave van Bills monologue intérieur is, inclusief de door zijn ziekte veroorzaakte onbetrouwbaarheid, vond ik het uiteindelijk zelfs één van de sterkere punten van de film. Hertzfeldt wil het wel allemaal net iets te mooi afronden.

Hoewel hij maar een uur duurt, is It's Such a Beautiful Day zo één van de beste films over dementie (zij het een atypische vorm) die ik ken.

(Gezien in De Uitkijk.)