The Last 5 Years (2014)

Een de ene keer saai en dan weer onderhoudend relatiedrama over een vijf jaar durende relatie (van het begin tot het einde) tussen een actrice en een romanschrijver, dat in chronologisch omgekeerde volgorde verteld werd. Vooral een charismatische Anna Kendrick speelde sterk en zong bijna al haar dialogen. Maar je moet er van houden.

Wat? Schreef ik echt dat ik Anna Kendrick talentloos vond (bij Into the Woods??)? Nou ja, er zijn wel mankementen aan haar te bedenken, want zingen kan ze, zonder twijfel. Maar acteren iets minder, en toch he, zit ik er wel weer effe helemaal naast.

Ik las ergens over degene die dit op zijn geweten heeft, of anders kwam ik via de imdb-filmpagina van Into the Woods hierop. Waar ik 4 keer nodig had om me ervan te overtuigen dat Into the Woods niet zo erg was (ergens bij de 2e keer lukte het al, en kreeg 'ie volgens mij toen al een plaatsje in mijn top 10) qua zoetigheid, kreeg dit me meteen aan het plafond geplakt. Wáúw. Misschien omdat de teksten van dit meer uit het leven gegrepen zijn, en de teksten van Into the Woods meer verhalend worden gebruikt? Geen idee, maar dat eerste beeld, hoe de film opent, hoe Cathy eenzaam in die flat zit, mijmerend over het weggaan van Jamie, terwijl ze tranen vergiet, nou, mij wegdragen is geen overbodige luxe.

Prachtig, het schrijnt aan alle kanten zo door me heen, dat ik de bibbers hiervan kreeg. Op een positieve manier. Zo droefgeestig heb ik nooit eerder dingen verteld gezien, meen ik, uit mijn herinnering gezegd, of het moet door dat ene onbeduidende popgroepje uit Zweden geweest zijn. Meteen 5*, nog meer kijkbeurten liggen hier wel in het verschiet denk ik. En top 10.

Kan normaal wel gezang hebben in een film, maar 90 minuten lang zingen is blijkbaar niks voor mij

Kan geen beoordeling geven...

Na tien minuten uitgezet...

alleen maar zingen (musical)

Nee het is mijn ding niet...

Helaas

Muziekfilms kunnen best goed zijn. Jesus Christ Superstar was ooit mijn eerste bioscoopervaring. West Side Story, Chicago....allemaal zeer goed te doen.

Maar the last 5 years is een vervelende, zeer vermoeiende musical. Kendrick is een schatje, en ik gun haar het allerbeste maar dit werkje maakt haar eerdere middelmatige zangfilms als Into the Woods en Pitch Perfect to ware klassiekers.

Slappe songs(alleen het slotlied kon me enigszins bekoren) en een dunne, alledaags verhaallijn, (ondanks het aardige bedacht concept eromheen).

Kostte me net geen vijf jaar van mijn leven, maar veel scheelde het niet.

Na een stormachtige relatie van vijf jaar besluit Jamie [Jeremy Jordan] zijn echtgenote Cathy [Anna Kendrick] te verlaten. De liedjes van Jason Robert Brown vertellen het verhaal van deze relatie vanuit beide perspectieven en in niet-chronologische volgorde. Intelligente teksten en een indrukwekkend scala aan muzikale stijlen die passen bij de setting en de bijbehorende stemming maken dit een aanrader voor liefhebbers van musicals. Jordan is echter geen partij voor de voortreffelijke Kendrick, ook al omdat Cathy’s perspectief een stuk interessant is dan dat van Jamie.

“Misschien wordt het beter…”

The Last Five Years is een musicalfilm. Ik ben gék op musicalfilms en dansfilms, dus vol enthousiasme begon ik aan The Last Five Years. Om op de meest grootse manier teleurgesteld te worden, want wat vond ik deze film slecht. Ik heb zelfs overwogen de film uit te zetten, maar onder het mom “misschien wordt het beter” heb ik toch doorgezet.

Te veel zang

Laat ik beginnen met het feit dat ik totaal geen feeling had met de personages, en dit had zeker ook te maken met het feit dat er simpelweg geen chemie was tussen de beide hoofdrolspelers. Ik voelde het niet, en dan wordt het moeilijker en moeilijker om mee te leven. Ook was er geen fijne balans tussen dialoog en zang. Er was echt veel te veel zang. Op zich niet gek voor een musicalfilm, maar als je anderhalf uur lang continu naar zang moet luisteren, en dan al helemaal zonder dat ik ooit het gevoel had dat er wat afwisseling zat in toonsoort, daar word je niet blij van. Daarnaast heb je dan ook geen tijd de liedjes of het verhaal te laten bezinken. Ik denk ook dat het verhaal sterker was geweest zonder zang, want er zit best een verhaal onder, maar dat is door zang compleet aan mij voorbij gegaan.

Zang-/Acteerkunsten

Een andere reden dat ik deze film graag wilde zien is Anna Kendrick. Wie kent haar nou niet van de geniale Pitch Perfect films. Dat ze kan zingen wisten we dus al, en acteren kan ze ook. Dat bewijst ze ook in The Last Five Years. Ze kan ook tijdens het zingen goed emoties overbrengen. Maar dan heb je Jeremy Jordan, die op de één of andere manier maar één gezicht kent. Het tweede liedje in de film is ook van hem, maar voor mijn gevoel past het compleet niet bij de scène. Voor mijn gevoel zat het liedje zelfs in de weg en bracht hij in totaliteit de scène niet goed over.

Musicalhit?

Wat ik ook had verwacht is dat er toch minstens één musical hit uit voort zou komen. Eigenlijk elke musicalfilm heeft wel een topnummer welke ontzettend bekend wordt en grijs gedraaid wordt, maar dat is bij The Last Five Years niet het geval. Voor mijn gevoel klonken ook alle liedjes hetzelfde. Het zijn geen liedjes die je naderhand nog zit te zingen en ze blijven niet hangen.

Conclusie

The Last Five Years is een film waar ik enorm naar uitkeek, maar uiteindelijk keihard tegenviel. Ik werd op een gegeven moment gek als Jeremy Jordan weer een liedje inzette, om nog maar niet te spreken over het feit de Jeremy Jordan en Anna Kendrick totaal geen chemie hadden met elkaar. Nieuwe musicalhits brengt The Last Five Years ook niet voort en als ik heel eerlijk ben denk ik dat ik deze film heel snel zal vergeten.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).