American Sniper (2014)

Hij stelt lastige vragen.

Dat dacht ik al. Maar ik vind dat fragment gewoon erg leuk. so... I'll take any excuse

Helaas is American Sniper voor mij een simplistische (en op bepaalde fronten zelfs tamelijk verachtelijke) prutfilm gebleken. Het spreekwoordelijke teiltje is tijdens de afgelopen 2 uur behoorlijk benut. Eastwoods film is behalve simplistisch ook propagandistisch, niet eens zozeer door duidelijk pro-oorlog te zijn (dat valt te bediscussiëren) maar wel door de mythevorming die hij toepast. Een complex en grootschalig conflict wordt hier grotendeels van zijn context ontdaan en bezien vanuit een persoon: Chris Kyle.

Of het nu de in de praktijk weinig zeggende analogie over wolven, schapen en herdershonden is, of eenzijdige portrettering van de Irakezen in de film, Eastwood laat alle kansen op ook maar een minimum aan nuance en context aan zich voorbij gaan door bijna stupide stereotyperingen en zwart-wit verhoudingen te schetsen. Bij een conflict als dit waarbij zoveel mensenlevens verloren zijn gegaan en de publieke kennis/beeldvorming hierover nog behoorlijk gemankeerd is, zou men iets meer evenwichtigheid mogen verwachten. De vraag of Chris Kyle een held was of niet, wordt daardoor voor mij volledig naar de achtergrond gedwongen (al schijnen er naar ik lees ook leugens/behoorlijke onjuistheden in het boek te staan). Kun je dit los zien van het conflict? Ben je een held door je wapenbroeders te beschermen door verzetsstrijders te doden, terwijl je een ander land binnenvalt onder gefabriceerde redenen? Is het o.k. om hier een film van als deze van te maken, of legitimeert dat een en ander juist?

Hetzelfde hevig suikerige, mijns inziens misplaatste gevoel van vanderlandsliefde dat Kyle hier uit, dringt zich door Eastwoods hele film op. Kyle mag het niet corny hebben gevonden, ik word er persoonlijk zowat onwel van, helemaal wanneer mensen het gebruiken om niet langer met een analytische blik naar iets te kijken, maar om zingeving te vinden in een illusie. Ik had gehoopt dat American Sniper niet de America-is-the-greatest-country-in-the-world film zou worden waar ik voor vreesde, maar dat voorgevoel blijkt helaas gegrond.

Technisch zit de film prima in elkaar, en er wordt ook best wat aandacht aan PTSD besteed. Het mag echter voor mij niet baten. Cooper speelt prima, maar ik was niet echt onder de indruk. Ik vond het geluid overigens wel erg goed, en tot mijn verrassing blijkt sound editing ook American Snipers enige verzilverde Oscar te zijn. De nominatie voor beste film echter, is iets waar ik totaal niet bij kan. Zorgwekkend is een groot woord, maar ik vind het wel typisch.

Zelfs wanneer we de rechtmatigheid van de oorlog en de heldenvraag buiten beschouwing laten, druipt de War on Terror ideologie ervan af. Ik proef het nog. En het is geen lekkere smaak.

2*

Gave recensie John Milton

Thanks!

Wordt misschien nog een uitgbreider artikeltje als de dvd gereleased wordt, maar daar moet ik dan net zin en tijd voor hebben.

Ik vrees dat ik die gedachtengang niet compleet kan volgen

Het feit dat de Amerikanen met Al Qaida vochten, ontwortelt een film toch niet van zijn politieke context? Als je zegt dat Platoon geen politieke film is 'want het waren wel degelijk de Amerikanen die met de Vietcong vochten', dan snijdt dat toch ook geen hout? Ik kan me niet voorstellen dat je hier geen politiek standpunt in ontwaard... Oliver Stone heeft daar wel degelijk een standpunt ingenomen met betrekking tot hoe hij naar die oorlog kijkt, en dat zie je overduidelijk terug in de film. Datzelfde geldt mijns inziens voor American Sniper, losstaand van of je het met die denkbeelden eens bent en de film goed vindt of niet.

Ik kon dat 'studie' er persoonlijk niet erg in ontdekken (daarvoor werd er te weinig in de beweegredenen, ontwikkeling en reflectie achteraf van het karakter gedoken. Wel wat, om het nou een karakterstudie te noemen gaat me wat ver:)), maar an sich heb je daarin gelijk, de film concentreert zich op hem, niet op de oorlog in het algemeen.

Uiteraard zijn de beweegredenen of denkbeelden van een protagonist niet persé gelijk aan die van de schrijver of regisseur, maar anderzijds kan ik me niet voorstellen dat Eastwood hier echt een kritische, in het conflict verankerde film heeft willen maken.

Met alle respect, ik denk niet dat je voor waarheidsbevinding bij Dr. Phil moet zijn.