American Sniper (2014)

Laat ik voorop stellen dat ik geen groots fan ben van oorlogsfilms. Ik kan me prima vermaken met een goede oorlogsfilm, maar het is niet snel mijn eerste keus. Ik loop zeer tevreden weg van een film uit dit genre als het indrukwekkend is, als het me weggeblazen heeft en ik met open mond naar scene's uit de war zone zit te kijken. Fury is een voorbeeld van een film die dat bij mij voor elkaar kreeg. American Sniper niet. En dat is jammer van deze goede film die voor de rest wel 2 uur weet te boeien met zijn vrij eenzijdige verhaal.

Ik wílde weggeblazen geworden, maar de meeste kippenvel die ik heb gevoeld, was tijdens de aftiteling en de herdenking van Chris Kyle. Ik weet niet of het eraan ligt dat het niet rauw genoeg is gebracht, of dat er simpelweg te weinig inzicht in de karakters van de Seals wordt gegeven, inclusief Chris Kyle zelf en wat er in zijn hoofd omgaat.

Toch vind ik American Sniper een goede film, maar het mist gewoon elementen om het een werkelijk indrukwekkende film te maken. En dat is gewoon een gemiste kans in dit genre.

*3.5

Al dan niet op werkelijke feiten gebaseerd (bepaalde gebeurtenissen zijn verdraaid maar dat zal de mainstream media niet toegeven), is er een redelijk drama uitgerold. Sowieso vind ik het altijd wel mooi om te zien hoe enkele militairen een of andere onbekende stad moeten verkennen en de geheimzinnige vijand moeten zien op te sporen. Wonderbaarlijk genoeg heb ik me ook niet veel gestoord aan de toegevoegde relatie met bijbehorende issues (die toch behoorlijk wat screentime in beslag neemt). Het grootste probleem is het nogal standaard verloop van heel het gebeuren. Hoofdpersoon Bradley Cooper speelt sterk, maar het blijft allemaal vrij doorsnee materiaal zonder echt uitblinkende momenten. Wat dat betreft is de speelduur ook een beetje aan de lange kant en vond ik het niet heel erg toen de aftiteling begon.

Erg Amerikaans en patriottistisch zoals verwacht. En ondanks dat de oorlog enigszins wordt verheerlijkt vond ik het toch gewoon een goede film. Natuurlijk wordt Kyle onterecht zo groot als held neergezet, maar Cooper speelt wel verschrikkelijk sterk. En Eastwood heeft ook af en toe wat vreemde keuzes gemaakt in de film, zoals bijvoorbeeld opeens een slowmotion beeld van een kogel van Kyle. Vond dat helemaal niet passen in de film en ik vond het een beetje gek dat zijn broer opeens weg was uit het verhaal. Maar ik heb me verder wel vermaakt met de film en het zag er ook gewoon goed uit.

3.5*

Goede film maar zeker geen hoogvlieger.Cooper zet een sterke rol neer al vond ik hem af en toe wat sullig overkomen.Minpunt was de thuissituatie wel wat vlak werd uitgewerkt en daardoor het zwakste gedeelte van de film.Ook vond ik de regie van Clint Eastwood wat scherpte missen.Verder wel onderhoudend,het gedeelte in Irak was toch wel erg goed en vaak spannend al werd op een gegeven moment een beetje een herhaling van zetten.American sniper is zeker de moeite waard maar een klassieke status zit er bij mij niet in.

Zeer spannende film, absoluut de moeite waard om te gaan kijken! Heb me geen moment verveeld, voor ik het wist was de film voorbij!

Dit is toch echt de laatste Clint Eastwood-film die ik ben gaan kijken. Wat een oppervlakkige idealisering van stereotype masculiniteit waarbij hij heel veel pretendeert maar nooit de vinger op de zere plek legt. Die man is emotioneel en intellectueel niet heel veel verder ontwikkeld dan zijn personage uit Dirty Harry. Erbarmelijke film.

Angstaanjagend goede film. De kritiek hierboven is werkelijk belachelijk maar laat ook zien hoe goed de film je. Je wordt erin opgezogen en gaat vanzelf een mening vormen over het hoofdpersonage, goed of slecht. Ik heb het boek gelezen en de film nu gezien, van hoge kwaliteit. Wat je ook van de man vindt. Dit is één van de beste films van de afgelopen jaren. Zeer indrukwekkend.

American Sniper geeft je een andere kijk op de hedendaagse oorlog, door het vizier van een scherpschutter. Verwacht niet veel actie momenten, maar vooral het verhaal van Chris Kyle. Het is prachtig gefilmd en zal je nog een tijdje bij blijven.

Volledige recensie lees je hier: Recensie American Sniper

Prima film. American Sniper vertelt het levensverhaal Chris Kyle en zijn tours als sluipschutter in Irak. Clint Eastwood heeft wederom in de regisseursstoel plaats mogen nemen. De meningen over deze film mogen dan sterk uitlopen, maar ik moet zeggen dat hij altijd degelijke films maakt. Eastwood heeft een visie (soms oubollig) die meer neigt naar hoe vroeger films gemaakt werden. Meer uit de tijd dat Eastwood hoogtijden beleefde als acteur. Dat is fijn moet ik zeggen. Een man die niet te veel meegaat met de technieken van deze tijd. American Sniper er heel verzorgd uit. De scènes in Irak zien er "cool" uit: mariniers die huizenblokken moeten onderzoeken op vijandige activiteit, en de vuurgevechten die daarop volgen. Gelukkig wordt niet op ieder moment het Amerikaanse patriottisme door je strot geduwd (daar was ik namelijk bang voor) en is het als als buitenstaander een vrij toegankelijk stuk propaganda (het is en blijft een oorlogsfilm van Amerikaanse bodem, en Eastwood is een overtuigd Republikein).

Bradley Cooper speelt goed. Hij heeft ongeveer 30 kilo spieren gekweekt om Chris Kyle te kunnen spelen. Vooral tijdens de tours in Irak is Cooper ijzersterk. Helaas verzwakt hij op het thuisfront. Hij komt regelmatig geforceerd over. Hij is op slechtst als duidelijk wordt dat hij aan PTSD lijdt. Het komt dan voornamelijk gefaket over. Het is belangrijk om te melden dat ik helemaal geen probleem met meneer Cooper heb, maar meer met de persoon die hij speelt. Persoonlijk voel ik weinig voor de rodeo cowboy en zwaar gespierde wapen gek. De man krijgt te veel eer voor zijn 160 bevestigde moorden. Het is in principe een moordmachine die de VS in elkaar heeft gezet, en loslaat op onbekend terrein. Als nuchtere Hollander prik ik zo door die dikke laag patriottisme en propaganda heen. Sienna Miller speelt redelijk als de vrouw van Kyle. Zij kwam helaas in het geheel geforceerd op me over en haar rol voegde heel weinig toe in de film.

Ik heb een tijdje moeten nadenken om een review te kunnen schrijven over deze film en er een cijfer voor te geven. Er zijn een aantal dingen die mij uitermate bevallen en een aantal dingen die mij absoluut niet bevallen. Ik neem zeker mijn pet af voor de degelijkheid van het regisseur werk van Eastwood. Ziet er simpelweg gelikt uit. Het camerawerk straalt vakmanschap uit. De actiescènes zien er tof uit en zijn zeker spannend te noemen. Het oorlogsgedeelte van de film is zonder twijfel het sterkst en ik heb me daar zeker mee vermaakt. Het drama beviel mij het minst en het personage Chris Kyle deed mij heel weinig. Ironische is dat na zijn dood (hij werd vermoord door een ex marinier die lijdt aan PTSD), zijn vrouw nog steeds fervent voorstander is van het dragen van vuurwapens met als argument: zo kan een mens zich beter beschermen tegen dreigingen van anderen. Daar heb je veel aan mevrouw Kyle, als je op de grond liggend, in je rug geschoten wordt. Rare jongens die Amerikanen.

3,5*

"I'm willing to meet my Creator and answer for every shot that I took."

Eigenlijk ben ik geen groot fan van dergelijke overdreven patriottistische films, maar uiteindelijk toch een kans gegeven.

In eerste instantie moest ik bij de titel gelijk denken aan de minifilm die in Inglourious Basterds (2009) getoond wordt over een Duitse sluipschutter die de ene na de andere vijand afknalt. Ware het niet dat deze propagandafilm daar nog aardig dicht bij in de buurt komt. Het begint gelijk al goed met een sprong terug in de tijd waar je kennis maakt met een jonge Chris Kyle en hoe hij 'good old American values' aanleert, met alle clichés van dien; tenenkrommend slecht.

Terug op het oorlogsveld is het bij vlagen gelukkig beter gesteld, omdat je als kijker dicht op de huid van Kyle zit en zelf ook zit te wikken en wegen of een normaal ogende burger daadwerkelijk een terrorist is of niet. Ondanks het sterke realisme ontkomt 'American Sniper' er niet aan dat het wel een erg vlak gebeuren is, gezien de portrettering van verscheidene personages en de vele one-liners waarmee rondgestrooid wordt alsof het niets is.

Op zich is het te prijzen dat men een poging doet om het Post Traumatisch Stress Syndroom weer te geven, alleen zijn deze scènes dermate kort dat ze niet echt kunnen beklijven. Bovendien voelen de thuissituaties op momenten enigszins geforceerd aan. Overigens niets ten nadele van een degelijk spelende Bradley Cooper.

Al met al een vermoeiende zit met een hoog 'Murica gehalte en zonder enige vorm van nuance.

1,5 Sterren.

Hele boeiende film. Echt bizar dat Clint op zijn leeftijd (85 jaar geloof ik) nog regisseert en produceert. Respect voor die man!

American Sniper afgelopen weekend gezien in Trianon Leiden, toffe bioscoop met karakter, dat om te beginnen...

Welbeschouwd kan Clint het eigenlijk niet goed doen met deze film, aangezien het onderwerp meteen de meeste onder ons op scherp zet. De ene helft ziet er een schandalig stuk Amerikaanse zelfbevlekking in de ander helft beschouwt de man als een onaantastbare held. Of om dhr Bush jr te quoten; "You're either with us, or against us".
Echter voor de meer objectieve kijker is American Sniper noch propaganda, nog een anti-oorlogsfilm maar toch vooral bedoelt als een karakterstudie. Een studie met als onderwerp een rechtlijnige Texaan die wil vechten voor God, volk en vaderland en wiens wereldbeeld bestaat uit slechts 3 categorieën mensen, schapen, wolven en herdershonden... Het mag duidelijk zijn dat, ondanks dat Eastwood een aanhanger is van de Republikeinse partij, dit niet zijn eigen wereldbeeld is.

American Sniper is echter wel een karakterstudie geworden met de nodige tekortkomingen. Laat ik voorop stellen dat ik het geheel als film best geslaagd vind, Eastwood heeft als regisseur de touwtjes behoorlijk strak in de hand en Cooper doet het helemaal niet onaardig als Chris Kyle. Vooral de gedeeltes in Irak zijn sterk gedaan, de scenes hier zijn vaak goed opgebouwd en weten de nodige spanning te brengen. Geweld is vooral zakelijk, technische handelingen van mannen die er hun vak van hebben gemaakt om andere te doden. Eastwood slaagt er niet in om de rol van de Irakezen (alhoewel hun aandeel in het verhaal erg klein is) enige nuance of inhoud mee te geven en dat is een gemis.

Waar Eastwood imo de plank echt misslaat is in de uitdieping van zijn belangrijke karakters. Ook hij lijkt niet veel verder te komen dan de 3 al eerder genoemde categorieën, maar waarom de een nu een wolf zou zijn en de ander een herdershond dat lijkt hij niet echt te willen onderzoeken.
Sowieso wijkt Eastwood nauwelijks af van het perspectief van zijn protagonist en dat zit mij helemaal niet lekker. Door alleen het wereldbeeld van Chris Kyle te projecteren, lijkt het nu zelfs of 9/11 de aanleiding was voor Bush jr om Irak binnen te vallen en om daar op de voor Amerika zo gevreesde terroristen te gaan jagen. Echter werden die terroristen pas actief in Irak nadat de Amerikanen daar onwettig waren binnengevallen en de puinhoop die het Midden Oosten heden ten dagen is mede zelf hebben veroorzaakt. Als je in de film dan vervolgens geen tegengeluid laat zien dan komt het toch wel verdomt dicht in de buurt van geschiedvervalsing. Ik kan dat toch niet helemaal los van elkaar zien, de tegengeluiden in American Sniper moeten met een vergrootglas gezocht worden en dat neem ik Eastwood wel kwalijk in deze.
Iets anders wat ik hem kwalijk neem zijn de laatste 10 minuten... Mijn god wat een afknapper. Het meest idiote, simplistische beeld van PTSD wat ik ooit voorbij heb zien komen. En hoezo zien we het daadwerkelijke einde van de grote onaantastbare held niet in beeld? Wat voor laffe keuze is dat nou weer?

Wellicht is de keuze om het verhaal te verfilmen van een zo recent overleden, door vele als held gezien, persoon ook wel een gevaarlijke. Bij de minste kritiek liggen woorden als grafschennis of erger op de loer. Een film met fictieve karakters nodigt wat dat betreft toch meer uit tot onderzoek en een kritische blik, een van de reden waarom ik het thematisch enigszins vergelijkbare The Hurt Locker veel beter geslaagd vind.

En toch is mijn uiteindelijke oordeel dat American Sniper 3* waard is, omdat hoe je het ook wendt of keert hier wel een film wordt afgeleverd waar je een mening over moet hebben. Schouderophalend de bioscoop uit lopen is bijna onmogelijk. Althans mijn vrouw en ik hebben nog tot in de hotelkamer nagediscussieerd over de film en dat zegt ook wel wat.

Aangrijpend waargebeurd verhaal met spannende scènes, maar niet echt een film waarvan ik verwacht dat deze als klassieker de boeken in zal gaan. Daarnaast heb ik twijfels of het verhaal niet overgedramatiseerd wordt, het blijft tenslotte een Amerikaanse film.

Beeldwerk vind ik vrij eenvoudig en saai. Acteerwerk is prima, maar komt ook eenvoudig over. Het verhaal heeft soms de neiging teveel in hetzelfde te blijven hangen, waardoor ik de film vrij lang vond duren.

Wat een politiek correct gebrabbel met eufemismen als "tegenstanders". Irak is en was al jaren één grote puinhoop... een dictatoriaal land waarin alle mogelijk denkbare mensenrechten werden en worden geschonden en een mensenleven nog minder waard is dan een hondendrol. Nogmaals "barbaren" zijn het de onderdrukkers aldaar, net zoals de IS uit een ziek gedachtegoed met zieke barbaren bestaat.

Deze American Sniper heeft mij erg verrast. Na een aantal (slechte) recensies gelezen te hebben,

had ik geen goede hoop in deze film. Ik las over Amerikaanse propaganda, verkeerd beeld dat er wordt geschetst over Kyle en ga zo maar door. Als je het mij vraagt, kan ik er kort over zijn. Het zal allemaal wel. Ik had niks anders verwacht. Van de vroege Bondfilms werden de Amerikanen in het positief daglicht gesteld (de Russen slecht), tot in de Vietnamfilms. Als de Amerikanen dan een film maken over de Irak-oorlog waar zij in zijn betrokken, wat verwacht men dan?

De film heeft mij weten te boeien, van de eerste tot de laatste minuut. Cooper laat erg goed

acteerwerk zien en hij is dan ook terecht genomineerd voor een Oscarnominatie. Wat een dikke pens heeft hij in deze film. Los van dat, komt hij erg realistisch over als een seal. Deze man gaat in zijn carriere hoe dan ook een Oscar binnenslepen. De actiescenes worden vrij realistisch in beeld gebracht en de geluidseffecten zijn geweldig. In sommige scenes lijkt het inderdaad als of je midden in de oorlog zit.

Het vehaal is niet heel bijzonder, bij vlagen ook voorspelbaar (denk aan de romance tussen Kyle en zijn vrouw) maar Eastwood heeft het toch zo verfilmd dat de hele film boeiend is. American

Sniper heeft mij in ieder geval erg weten te boeien en verdient dikke 4 sterren.

American Sniper vond ik tegenvallen. Zijn kracht – een realistische, in hoge mate apolitieke weergave van hoe het was in Irak en om weer terug te zijn in de VS – is tevens zijn zwakte: het voegt niets toe aan een biografie. De film is onderhoudend maar het verhaal is te zwak om indruk te maken: even leek het erop dat de film ging focussen op een door de oorlog ontwikkelde PTSS – waarmee de film een soort Brødre/Brothers leek te worden – maar die PTSS was weer snel verdwenen om plaats te maken voor een ander tragisch einde dat echter niets aan het ontwikkelde verhaal toevoegt (of het moet zijn om het contrast te versterken van Chris’ heldendom in de oorlog en zijn ‘nobody’ zijn als burger). Eastwood grossiert wel een beetje in het maken van wat realistisch-cynische films – zijn films hebben niet vaak een happy end, laten vaak zien dat het leven een strijd is die je waarschijnlijk evengoed verliest met daarbij een ontmythologisering van de held – en deze past daar beslist in, maar deze is geen favoriet van me, waarschijnlijk ook omdat ik sowieso niet snel onder de indruk raak van oorlogsfilms of biografieën…

American Sniper

American Sniper is mij ontzettend meegevallen. Na heel wat negatieve berichten en reviews gelezen te hebben, ging ik mezelf afvragen of deze film wel de moeite waard was om in de bioscoop te zien. Ik vond het vreemd dat men louter teleurgesteld of negatief over deze film waren. Bradley Cooper als hoofdrolspeler, Clint Eastwood als regisseur, het verhaal van een Amerikaanse soldaat die volgens velen een nationale held is in Amerika. Interessant toch? Op het moment dat ik deze film wilde bekijken, stond de metascore op IMDB op een score van 72 v/d 100, met een 7.4 rating. Dus ik ging naar de bioscoop.

Het verhaal van Chris Kyle (gespeeld door Bradley Cooper) is zéér bekend. Er kan eigenlijk geen sprake zijn van spoilers vanwege het feit dat Kyle's dood de hele natie shockeerde in 2013 en dit nieuws uitgebreid op televisie verspreid werd. Voor de zekerheid toch gedaan om eventuele opmerkingen weg te houden. De man had maar liefst 160 kills op zijn CV staan en werd hierdoor als een held geportretteerd in Amerika. Dat Eastwood koos om Kyle te tonen als een man met een missie eveneens als een familieman die worstelt met zijn beroepservaringen, is goed gekozen. De film vond ik niet compleet overkomen als een biografie maar meer als een speelfilm. Mocht de film als een biografie film voortgaan dan had ik graag willen zien dat de regisseur meer tijd nam om Kyle's ervaringen als gewone burger te tonen. Daarbij zijn de acteerprestaties uitstekend in de film, Cooper komt goed over als Navy SEAL en Miller speelt een goede rol als Kyle's vrouw. Het camerawerk in deze film is daarbij ook uitstekend uitgevoerd en weet de spannende gedeeltes in de film goed over te brengen.

Er zijn wel kleine punten van kritiek met betrekking tot het uitvoeren van het verhaal. Er ontbreekt een groot stuk in de film doelend op Kyle's pensioen. Ik was nieuwsgierig hoe Eastwood dit aan zou pakken om de film met een passend slot te sluiten. Hierin kwam Eastwood tekort en ronde de film af met wat feiten en nieuwsbeelden over de dood van Chris Kyle. Tevens zijn de vluchtige scenes van burger Kyle naar Navy SEAL Kyle af en toe abrupt waardoor het leven van de burger Kyle minder interessant overkomt. Tevens miste ik een verdere karakterontwikkeling van Kyle's broer, want Kyle's broer werd in het begin van de film als een belangrijk persoon weergegeven en verder in de film kwam hij maar een enkele keer terug.

Dit zijn slecht kleine punten in de film die mij opvielen maar voor de rest is het een prima oorlogsfilm gebaseerd op het verhaal van Chris Kyle.

Tegenvaller,

Na alle positieve reacties zelf ook maar een poging gewaagt, en kan mijzelf dus niet helemaal vinden met de mening van de meeste anderen.

De actie scènes vond ik prachtig in beeld gebracht maar daar blijft het dan ook bij.

Ik stoorde mij erg aan het zoetsappige verhaal met het thuisfront, en kon ook niet de bijdrage van zijn broertje begrijpen (behalve dat hij wordt gebruikt om Chris zijn beschermingsgevoel op te wekken). Het eerste half uur van ''karakterbinding'' werkte voor mij dus ook averechts.

Maar mijn grootste ergernis lag in de montage, het ene moment worden de Seals nog van alle kanten beschoten en een shot later zit hij in de garage met zijn zoontje. En dit gebeurde op vele momenten in de film. Hierdoor kreeg ik het idee dat Chris op een soort ''manhunt'' was op een of andere Syrische super-sniper met af en toe een vakantie van een paar maanden om vervolgens weer het zelfde te gaan doen.

Spijtig, want deze film had veel meer potentie in zich.

Helaas is American Sniper voor mij een simplistische (en op bepaalde fronten zelfs tamelijk verachtelijke) prutfilm gebleken. Het spreekwoordelijke teiltje is tijdens de afgelopen 2 uur behoorlijk benut. Eastwoods film is behalve simplistisch ook propagandistisch, niet eens zozeer door duidelijk pro-oorlog te zijn (dat valt te bediscussiëren) maar wel door de mythevorming die hij toepast. Een complex en grootschalig conflict wordt hier grotendeels van zijn context ontdaan en bezien vanuit een persoon: Chris Kyle.

Of het nu de in de praktijk weinig zeggende analogie over wolven, schapen en herdershonden is, of eenzijdige portrettering van de Irakezen in de film, Eastwood laat alle kansen op ook maar een minimum aan nuance en context aan zich voorbij gaan door bijna stupide stereotyperingen en zwart-wit verhoudingen te schetsen. Bij een conflict als dit waarbij zoveel mensenlevens verloren zijn gegaan en de publieke kennis/beeldvorming hierover nog behoorlijk gemankeerd is, zou men iets meer evenwichtigheid mogen verwachten. De vraag of Chris Kyle een held was of niet, wordt daardoor voor mij volledig naar de achtergrond gedwongen (al schijnen er naar ik lees ook leugens/behoorlijke onjuistheden in het boek te staan). Kun je dit los zien van het conflict? Ben je een held door je wapenbroeders te beschermen door verzetsstrijders te doden, terwijl je een ander land binnenvalt onder gefabriceerde redenen? Is het o.k. om hier een film van als deze van te maken, of legitimeert dat een en ander juist?

Hetzelfde hevig suikerige, mijns inziens misplaatste gevoel van vanderlandsliefde dat Kyle hier uit, dringt zich door Eastwoods hele film op. Kyle mag het niet corny hebben gevonden, ik word er persoonlijk zowat onwel van, helemaal wanneer mensen het gebruiken om niet langer met een analytische blik naar iets te kijken, maar om zingeving te vinden in een illusie. Ik had gehoopt dat American Sniper niet de America-is-the-greatest-country-in-the-world film zou worden waar ik voor vreesde, maar dat voorgevoel blijkt helaas gegrond.

Technisch zit de film prima in elkaar, en er wordt ook best wat aandacht aan PTSD besteed. Het mag echter voor mij niet baten. Cooper speelt prima, maar ik was niet echt onder de indruk. Ik vond het geluid overigens wel erg goed, en tot mijn verrassing blijkt sound editing ook American Snipers enige verzilverde Oscar te zijn. De nominatie voor beste film echter, is iets waar ik totaal niet bij kan. Zorgwekkend is een groot woord, maar ik vind het wel typisch.

Zelfs wanneer we de rechtmatigheid van de oorlog en de heldenvraag buiten beschouwing laten, druipt de War on Terror ideologie ervan af. Ik proef het nog. En het is geen lekkere smaak.

2*

Toch wel een tegenvallertje deze American Sniper....ik snap de nominatie voor een oscar niet echt moet ik zeggen.
Het drama is te slap en de actie is te saai....of misschien is het zo als het is en zijn ze erg dicht bij de waarheid gebleven...zonder poespas dus.

Cooper speelt zijn rol gewoon goed en zet echt een ander typetje neer(kyle) daarvoor een diepe buiging .
Maar verder is het een beetje een film die in mijn boekje als"gewoontjes"voor komt en zal ik hem ook niet nog een keer kijken.

De kills en vooral het bloed vond ik ook te nep overkomen CGI?

Verder dan 2,5 ster kom ik niet

Heel begrijpelijk dat 'American Sniper' voor veel mensen niet te gluren was. Moeilijk om deze prent los te zien van de politiek. Wat dat betreft hebben we gezellig met z'n allen naar één grote leugen zitten kijken.

Ook bij mij speelt dat mee, naast het patriottische ontiegelijk pro-Amerikaanse verhaal(tje), waar een erg groot probleem in de wereld wordt verbrijzeld en regisseur Clint Eastwood de kijker wil laten geloven dat het allemaal op deze manier gegaan is, ten faveure van sniper Chris Kyle. Wat een held. Of toch niet.

Het fijne weet ik er ook niet van. Er valt natuurlijk veel te lezen over de man, het zal wel. Dat de film soms wel erg over de schreef gaat (Kyle die steeds met z'n vrouw zit te bellen in oorlogsgebied) komt er ook nog bij. Verder is het einde een redelijk slappe keuze mijns inziens. Laat die moord ook gewoon zien, met dat kind in het begin had je ook geen moeite. Beetje jammer. Toch heeft 'American Sniper' ook pluspunten.

Gelukkig maar. Want het ziet er prachtig uit. Mooi geschoten, goede actie, prima rol van Cooper - Eastwood doet dit op z'n oude dag nog prima allemaal. Knap. Ik heb me buiten alle commotie om, prima vermaakt.

Als iemand mij nu een budget zou geven om een film te maken dan weet ik in ieder geval zeker dat ik het niet zal laten gaan over de war on terror in islamitische landen. Immers, zoals prominente voorgangers (The Hurt Locker, Zero Dark Thirty en nu American Sniper) over het onderwerp al aantoonden, je zult het nooit goed doen. Dit komt omdat films over deze kwestie bij voorbaat verdacht zijn en omdat iedereen er een sterke mening over heeft en alles nog niet bekoeld is. Iedere poging zal te patriottistisch of niet patriottistisch genoeg genoemd worden. Ze zullen allemaal gezien worden als zwart-witte, discriminerende pamfletten of heldhaftige portretten. Zowel bij links als rechts is er geen acceptatie van enig grijsgebied, heb ik gemerkt.

Eerlijk gezegd heb ik het schrijven van deze recensie steeds maar uitgesteld, omdat ik niet wist hoe ik het aan moest pakken. Allereerst spelen hierbij de afgelopen maanden een rol. Het succes in Amerika van American Sniper, het kritische ontvangst en de rol ervan in de Oscarperiode vond ik na een tijdje extreem vermoeiend worden. Iedereen had een mening over American Sniper, maar weinig gingen echt op de film in. Een hoop beschuldigingen over en weer van beiden kanten over van alles en nog wat. Het klonk erdoor eigenlijk als een stomvervelende film voor me, al kwam dat vooral door de toon van de discussies.

Gevolg was dat ik al voor ik naar American Sniper ging kijken het gevoel had dat ik er vanuit een vooraf vaststaande visie naar moest kijken. Het moest óf een ontroerend portret zijn van een echte Amerikaanse held die vocht voor onze vrijheid of een walgelijk stukje racistische, Amerikaanse propaganda. Hier is mijn antwoord: ik zag beiden er in, en ook beiden niet. Bij mijn toelichting hiervan laat ik mijn eigen politieke meningen even buiten beschouwing. De meeste recensies hier of elders, voor of tegen American Sniper, bevatten meer propaganda voor iedere mening dan Eastwood ooit potentieel in zijn werk had kunnen stoppen.

Over Eastwood gesproken, zijn oeuvre als geheel in beschouwing genomen is American Sniper geen vreemde film. Het is typisch Eastwood. Al zijn hele leven verteld hij verhalen over professionelen in mannelijke beroepen die emotioneel net zo zwaar zijn als fysiek. Veel van zijn protagonisten werken dan ook in levensbedreigende situaties, van agenten, cowboys tot inderdaad soldaten. De waardering voor het werk op zichzelf verschilt per film, maar je merkt altijd dat Eastwood respect heeft voor mannen die tot het uiterste gaan in hun werk; die durven bepaalde zware uitdagingen aan te gaan.

Vanuit dat oogpunt is het geen wonder dat Eastwood een film wilde maken over Chris Kyle, nu al de meest legendarische (evenals meest dodelijke) sniper uit de Amerikaanse geschiedenis. Hij is een typische Eastwood-protagonist. Wat minder typisch Eastwood is, is het acteerwerk van Bradley Cooper. Net als Eastwood zelf portretteert Cooper zijn hoofdrol met een bepaalde terughoudendheid, een zekere kalmte, maar in tegenstelling tot Eastwood is dit niet slechts een stoere, superieure houding, maar een manier om met emoties om te gaan. Cooper speelt iemand die duidelijk kalmte uitstraalt om niet de scheuren in zijn karakter te tonen. Het is een subtiele, genuanceerde en zeer menselijke performance. Ongeacht de verdere kwaliteiten van American Sniper, Coopers prestatie is moeilijk te negeren en zijn Oscarnominatie is met gemak de meest verdiende van de film.

Sinds de jaren ’90, sinds Unforgiven om precies te zijn, is het gebruik van geweld in Eastwoodfilms wat minder enthousiast geworden. In feite is Unforgiven een anti-geweldsfilm, in tegenstelling tot veel van zijn voorgaande werk, waarin Eastwood meer enthousiasme toonde voor personages die naar wapens of vuisten grepen voor oplossingen. Eastwood is vervolgens trouw gebleven aan de boodschap van Unforgiven, het meest opzichtig in Gran Torino.

Hoe valt American Sniper in dit plaatje? Ik denk dat hier Eastwood geconfronteerd wordt met een botsing tussen twee van de belangrijkste speerpunten van zijn werk: zijn respect voor professionals en zijn afkeer voor geweld. Dat is lastig tot een coherent geheel te maken als je hoofdfiguur een man is die bekend staat om het aantal dode die hij maakte, zelfs al deed hij dit voor werk in opdracht van de overheid. Toch zou het me niets verbazen dat het deze twee elementen waren die Eastwood hier aantrekken. Als American Sniper echter één probleem heeft is het denk ik dat Eastwood niet in staat is geweest om echt een duidelijke visie te vinden voor de tegenstrijdigheid van zijn twee speerpunten. Het is moeilijk om iets te maken dat bewondering heeft voor Kyle’s toewijding voor zijn werk en zijn collega’s, evenals voor zijn professionaliteit, terwijl je tegelijkertijd het werk op zichzelf (het doden van mensen) probeert te veroordelen of in ieder geval van heldhaftige kracht probeert te ontdoen.

Ik vond dat de film dan ook nogal wisselde in toon. Ik zag er zowel de anti- als de pro-oorlogsfilm in. Echt politiek laat Eastwood het geheel niet worden. Het is meer zo dat deze Navy Seals daar waren (en dat waren ze ook) om dat te doen (en dat deden ze ook) en Eastwood behandelt niet al te diep waarom ze daar zijn en of dat terecht is. De terroristen zijn verschrikkelijk natuurlijk, maar tegelijkertijd wordt benadrukt dat de Seals op een plaats zijn waar ze niet echt horen te zijn. Beiden punten krijgen weinig nadrukt.

Niettemin zijn er duidelijk heldhaftige scènes, zoals Kyle die van bijna een onmogelijke afstand een andere sniper omlegt, evenals een heldhaftige, maar mislukte poging om een vader en diens kinderen te redden. Deze laatste scène voelde het meest grotesk en Hollywoodiaans aan en maakt het meest van de terroristen duidelijke schurken. Ook krijgt de vriendschap tussen de soldaten veel nadruk tijdens dit soort momenten en tijdens hun nasleep. Dat die hechte banden ontstaan lijkt me logisch, maar er heerst ontegenzeggelijk een gevoel van “ons stoere clubje tegen de vreselijke vijand”. Of dat in een militaire situatie onvermijdelijk is laat ik even in het midden

De scène die me het meest tegen het hoofd stootte was eigenlijk het slot. Dat we hem nog even uitgebreid als perfecte vader zien, met warme belichting en al, is een sentimentele truc uit de oude doos en het is daar dat de film definitief partij kiest voor de Grote Held der Amerikanen. De staatsbegrafenis in de credits versterken dit. Vergelijk dit echter met de scène waarin Kyle door een veteraan bedankt wordt in een openbare plaats. Dit zou een even overdreven scène kunnen zijn, maar het is één van de meest oncomfortabele momenten. Kyle’s legende is hier groter geworden dan hij zelf vindt dan verdient en wat een eervol moment moest worden benadrukt alleen de treurnis die Kyle voelt door zijn daden. Dit is niet iemand die trots is op zijn vele doden.

Er moet bij gezegd worden dat Chris Kyle volgens alle bronnen niet bepaald bescheiden was en zelfs niet alleen in zijn eigen legende geloofde, maar die ook probeerde te versterken. Dit is echter niet de richting in deze film koos, wat misschien enigszins betreurenswaardig is.

Er is meer. De eerste personen die Kyle omlegt zijn een vrouw en kind en de emotionele tol die dit eist op de soldaat is voelbaar. Snel daarop volgt het meest opmerkelijke en krachtigste stuk wat mij betreft: een montage waarin Kyle enkele slachtoffers maakt. Dit wordt op een bijzondere manier gebracht, namelijk bijna bewegingsloos (vallende lichamen uitgezonderd), muziekloos en boven al emotieloos. De ritmische montage daar werk afstompend. Het is een extreem zakelijke weergave van een stel moorden en Cooper speelt het zo dat je ziet dat Kyle emotioneel vlakker wordt met ieder schot. Het is een krachtige manier om te tonen wat een slecht psychologisch effect zo’n werk heeft om iemand. De rest van de film blijft Eastwood consistent aandacht houden voor de mentale staat van zijn hoofdfiguur die alles behalve optimaal is. Eastwood zelf noemde American Sniper een anti-oorlogsfilm en ik vermoed dat hij niet doelde op de politiek achter de oorlog, maar op de persoonlijke gevolgen van deze conflicten op soldaten.

American Sniper is uiterst professioneel gemaakt. Scherp gemonteerd, ijzersterk geluid, zeer precies gefilmd en ook goed geacteerd (al hebben Bradley Cooper en Sienna Miller als enige echt beduidende rollen). De laatste jaren, sinds Gran Torino eigenlijk, had ik de indruk dat Eastwood zijn interesse wat had verloren in regisseren en dat hij maar gewoon wat voortploeterde, wat aan de films af te zien was. Met American Sniper lijkt hij eindelijk weer interesse te stoppen in een project en het levert een boeiende film af. Echter, het is ook gewoon een incoherente film. Ik denk dat het mogelijk is om dit te maken met tegelijkertijd afkeer en bewondering voor Chris Kyle, maar niet op deze manier, waarbij het de ene scène lof en de volgende afschuw is, zonder overlap. Soms vond ik de film aangrijpend, soms stompzinnig, maar meestal gewoon nog een oorlogsfilm over de war on terror. Een fan ben ik niet, al vind ik het geheel minder eenduidig dan de meeste geluiden doen geloven. Het gebrek aan duiding is alleen geen kracht, zoals bij veel films, maar een zwakte.
3*

Ik ben deze film volledig open in gegaan en wist daarom eigenlijk ook niet dat deze film gebaseerd was op het echte leven van de Amerikaanse sluipschutter Chris Kyle. Wat dat betreft vond ik het abrupte einde ietwat verrassend en eigenlijk ook wel jammer.

Het verhaal is misschien wel niet hoogstaand en het gedoe met zijn vrouw Taya kon me totaal niet interesseren, maar de uitvoering was wel fraai en het verhaal wist zeker ook wel te boeien (het laatste gedeelte van het verhaal vond ik zelfs spannend). Ook ziet het er allemaal zeer fraai uit (met name dan de opnames in Irak) en de actie mocht er zeker wezen en was ook fraai in beeld gebracht. Het hele verhaal draait natuurlijk hoofdzakelijk om sluipschutter Chris Kyle en die werd zeer goed vertolkt door Bradley Cooper. De overige cast deed het ook wel goed m.u.v. Sienna Miller in de vreselijke overdreven rol van de vrouw van Chris Kyle. Hoewel het er soms best grof aan toe ging (o.a. het doden en martelen van kinderen), vond ik het wel nergens echt aangrijpend of heftig. Ondanks dat het einde wat abrupt was, vond ik de echte beelden van de begrafenis en alle Amerikanen die langs de kant stonden (inclusief Amerikaanse vlag) wel indrukwekkend.

Al met al gewoon een goed oorlogsdrama, die me vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut wist te vermaken en te boeien. Dat regisseur Clint Eastwood het verhaal misschien verfilmd heeft op typische Amerikaanse wijze en het hier en daar wat patriottisch heeft gemaakt gemaakt, vond ik eigenlijk niet echt storend. Gezien de indrukwekkende opkomst bij de begrafenis van Chris Kyle, moet hij toch voor veel Amerikanen een held zijn geweest omdat hij veel Amerikaanse soldaten van de dood heeft gered. En ja oorlog draait nu eenmaal om overleven of doodgaan, ongeacht waar de oorlog omdraait.

Zeer povere Eastwood.

Dat Kyle als held moet neergezetten worden staat niet ter discussie neem ik aan. Redder van het vaderland, die toch ook wel moeite heeft als er een kindje met een RPG op een Amerikaanse wagen gericht staat. En dan net lang genoeg (maar eigenlijk gewoon te lang) wacht zodat het gelukkig goed mag aflopen. Het ligt er allemaal wel érg dik op.

Dat de film als propaganda werkt ligt misschien iets lastiger, aangezien Eastwood voor een deel natuurlijk geconfronteerd wordt met de minder leuke kanten. Toch wordt er weinig kritiek geuit op de Amerikaanse way of thinking en is Kyle in alles wat hij doet en laat toch vooral de Amerikaanse held. Die eigenlijk ook redelijk vlot de probleempjes thuis overwint. En ondanks het slechte einde ... heel het land stond te wapperen met een vlag bij z'n begrafenis, dat zal ook wel genoeg mensen aanspreken.

Dat de film ook nog een persoonlijk drama probeert te zijn valt ook niet te missen. De moeilijke blikken van Cooper en de herhaling van de stiltes tussen het koppel spreken boekdelen. Jammer genoeg is Cooper's personage een wat onsympathieke lul, doet Cooper het ook niet al te best en wordt het drama er vooral ingehamerd. Ook hier kan je best niet al teveel subtiliteit verwachten.

Rest er nog een boel oorlogsgeweld. Veel meer dan twee kampen die losjes op elkaar inschieten is het alleen niet. Minutenlange scenes van weerkerend vuurgeweld, pover in beeld gebracht, na een tijdje gewoon saai zelfs. Geluid heeft blijkbaar prijzen gewonnen maar daar was thuis in ieder geval niet zo heel veel van te merken. Ook voor het actiedeel is Eastwood niet echt geschikt.

En dan heb je een film die faalt op zowat alles wat er te falen valt. Hoe je er ook tegenaankijkt, het is een brak, slecht in elkaar gedraaid filmpje geworden dat los van enige politieke connectie nog steeds dubieus te noemen is.

1.0*

De film heeft verdiensten maar is tegelijk een zoveelste film in het rijtje van de heroische pro-Amerikaanse propaganda. Net als voorgangers als Zero Dark Thirty en Hurt Locker is het good versus evil. En Chris Kyle past zoals het hoort in deze simpele redenering : de "legend" (de naam alleen al! ) die tientallen vijanden neerhaalt inclusief kinderen om zijn buddies te beschermen. Dat nuances leggen mogelijk is in Amerikaanse oorlogsfilms bewijst een film als Lone Survivor bijvoorbeeld.

American Sniper is weinig meer dan een reeks miltaire operaties die op de voet worden gevolgd. De missies door de levensgevaarlijke straten van Bagdad waren best onderhoudend en leuk om te volgen, want de dreigende sfeer kwam erg geloofwaardig over en de chaos in de zandstorm was een goede toevoeging. Het "please come home" plot met zijn vrouw wil een tegengewicht vormen en zijn menselijke kant meer belichten, maar slaagt daar niet steeds goed in. Net iets te simpel om met kindjes af te komen om de teddybeer in Chris Kyle te willen tonen.

Zeer goede film. Totaal niet vervelend of saai. Top prestatie van Bradley Cooper. Ook Clint Eastwood verdient een pluim. De beste man kan nog goed regisseren. In Amerika zagen ze Chris als held. Het blijft apart. Je schiet mensen neer. Maar je lost niet echt het probleem op. Elke keer staat er weer een gek op in die moslim landen. Na Saddam en Bin Laden heb je nu de IS. Lastig probleem.

Dit betreft gewoon een topfilm! Misschien is een tien ietwat te hoog maar dat maar om de zeurpieten hier te corrigeren. Of het nou dient voor Amerikaanse propaganda of niet, het is een verbluffend verhaal. Een waargebeurd verhaal, dat er daar wat aan wordt verzonnen is eerder regel dan uitzondering.

Volgens mij kan zo stemmen niet de bedoeling zijn van moviemeter.

Films die door clint eastwood zijn geregisseerd weten mij stuk voor stuk niet te boeien.

Huismerk van Clint is toch wel om cliché op cliché te stapelen, zo ook in deze film.

De militaire opleiding, de ptss, patriotisme t.o.v. medeburgers van de VS, etc. etc.

Verder wist de film na twee missies eigenlijk nauwelijks iets nieuws te brengen. Vanaf dat punt werd het alleen nog maar saai en kon ik mijn aandacht niet meer vasthouden. En wat ik hierboven ook al lees. De hoofdpersoon wekt weinig sympathie op.

Toch is niet alles slecht te noemen, de eerste helft kijkt toch lekker weg.

2.5

Bôh, dit is een film die je aan het nadenken zet. Geregisseerd door Clint Eastwood, dus dat is altijd interessant, maar ik heb wel enige problemen met deze film. Het is gelukkig niet één groot hallelujah-verhaal geworden, want de film laat duidelijk zien hoe verknipt je terug komt uit zo'n oorlog. Wat minder goed naar voren komt is uberhaupt de beslissing vooraf om aan zo'n oorlog op te starten of in deel te nemen. Dat wordt totaal niet in twijfel getrokken en zelfs gerechtvaardigd. Steeds meer ben ik er van overtuigd dat je echt goed na moet denken voordat je je militair gaat storten in een conflict. Het wordt vaak één grote ranszooi met alleen maar verliezers.

Wat ik ook spijtig vind, is dat Chris Kyle dan continu zo bewonderenswaardig wordt afgeschilderd, terwijl snipers nou niet meteen als de meest heldhaftige militairen gezien worden. Het heeft wel wat lafs om relatief veilig op een afstandje vijanden uit te schakelen. Vaak wordt dit in American Sniper dan zo gebracht als wanneer ie het niet deed, zijn kameraden ongetwijfeld omgebracht werden. Op een gegeven moment is Kyle terug op het kamp en wordt toegejuicht als "The Legend", die 100 kills op zijn naam heeft. Nogal onsmakelijk natuurlijk, want van die honderd doden zijn er heus kinderen en ouders die gewoonweg verdriet zullen hebben.

Goed, ik geef de film toch maar een onvoldoende. Het is weliswaar adequaat gemaakt allemaal, wel zoals gewoonlijk bij Eastwood weer redelijk saai gefilmd en die overdramatische scenes met het thuisfront vond ik ook suf. Maar het kon me toch boeien ondanks de gemengde gevoelens die ik heb hoe dit onderwerp is aangepakt.