The Man from U.N.C.L.E. (2015)

"America teaming up with Russia. That doesn't sound very friendly."

The Man from U.N.C.L.E. is een vermakelijke film die duidelijk de stempel van Guy Ritchie draagt. Inventieve actiescènes, snelle regie en editing, stijlvolle beelden, spitsvondige dialogen en kleurrijke personages. De film straalt een heerlijke jaren 60 sfeer uit en de decors en kostuums zien er prachtig uit.

Van het plot moet U.N.C.L.E. het niet hebben want het verhaal rond de Amerikaanse spion Napoleon Solo (Henry Cavill) en de Russische spion Illya Kuryakin (Armie Hammer) die gedwongen worden samen te werken om een criminele organisatie te stoppen die nucleaire wapens wil maken is flinterdun en eigenlijk alleen een excuus om kleurrijke personages te introduceren en stijlvolle actiescènes aan elkaar te rijgen. Daar is niets mis mee als het met zoveel flair, vertrouwen en visie wordt gebracht. Cavill en Hammer missen wat charisma maar de gortdroge humor van Solo kan ik wel waarderen en de ietwat saaie Kuryakin overtuigd in de actiescènes. Alicia Vikander is fantastisch en geeft kleur en venijn aan iedere scene waarin ze zit. Er zitten leuke bijrollen in van onder andere Elizabeth Debicki, Jared Harris, Sylvester Groth en Hugh Grant, die voor een aantal grappige momenten zorgt. The Man from U.N.C.L.E. is geen wereldschokkende cinema maar ik heb me geen moment verveeld. De binnenkant mag dan een beetje leeg en hol zijn, het omhulsel ziet er prachtig uit.

Vermakelijke filmquiz.

Een nieuwe spionagefilm die een stuk leuker is dan de laatste 'Mission Impossible' en prima kan wedijveren met 'S.P.E.C.T.R.E'. Vooral omdat deze film zichzelf nog een stuk minder serieus neemt. Een komische actiefilm omtrent een lullig plotje over een kernbom vormt de basis. Uiteraard draagt de oude TV-serie bij. Alles in een hippe retrostijl gegoten inclusief split screens en een mise-en-scène waar je u tegen zegt. Belangrijk onderdeel is de muziek. Ook daarin wordt flink geknipoogd en niet alleen naar het verleden. Je ziet het groen-oranje Atlantic-label bijna letterlijk draaien als de opening door niemand minder dan Roberta Flack wordt verzorgd. Aan soul geen gebrek hier. Een komische noot wordt onder meer veroorzaakt door Ennio Morricone. Sowieso komt er van alles voorbij uit de tijd van de spaghettiwestern. Eveneens Italiaans zijn twee prachtige songs van de als Nat King Cole klinkende Luigi Tenco en de melancholische Peppino Gagliardi. En hoe zat dat ook al weer met Louis Prima? Juist ja.

Dat het hier vooral om de vorm gaat en niet de inhoud, moge duidelijk zijn. Prachtige beelden, fijne actie en heerlijke muziek, plus die dosis humor gelukkig. Cavill wordt een beetje ondergesneeuwd door Hammer en Vikander is niet alleen oogverblindend; ze steelt heel even de show tijdens haar eigen interpretatie van de legendarische dansscène uit 'Dirty Dancing'. Ritchie blijft zelf natuurlijk ook een fanatiek filmliefhebber. Meest bizarre verwijzing blijft - hoewel iets anders gespeld - 'Count Lippe'. Dit karakter uit 'Thunderball' komt niet geheel toevallig plotseling op de proppen. Ian Fleming stond namelijk ook aan de basis van Napoleon Solo. Alsof je tegelijkertijd een filmquiz aan het spelen bent met de regisseur. Iets wat niet meevalt, want ondanks het simpele verhaaltje houdt hij de vaart er goed in. De finale valt een klein beetje tegen en heel soms krijg je het gevoel dat er een overdaad aan flauwe plottwists plaatsvindt, toch werkt de som der delen hier absoluut en word je van het begin tot aan het eind kostelijk vermaakt.

Zeer goed.

Met dank aan Warner Bros voor het recensie-exemplaar.

Goeie film waarin een Amerikaans geheim agent moet samenwerken met een Russische tijdens de koude oorlog. Deze luchtige spionage actie-thriller moet het niet hebben van het standaard plot. De film weet zich vooral te onderscheiden door de setting (jaren 60). Vlot gemonteerd, prima aankleding en een paar aardige actiescènes. Een kleine 3.5 sterren.

Ik heb het echt geprobeerd, om deze film leuk te vinden. Het jaren '60 sfeertje zit er lekker in, de acteurs doen het prima, de locaties zijn top, en ik heb best een aantal keren moeten glimlachen.

Maar om de een of andere reden werkt het allemaal niet. Spannend wil het in ieder geval maar niet worden (dus niet echt geslaagd als thriller) maar voor een echte actiekomedie is het dan allemaal toch weer te serieus en te flauw. De toon van de film gaat sowieso alle kanten uit, inclusief enkele rare scenes, een weinig geslaagde soundtrack, en een boel visuele moeilijkdoenerij.

Het begint allemaal hoopvol en leuk maar zakt daarna steeds verder af in de middelmaat, het laatste halfuur was zelfs ronduit saai.

Met het verstand helemaal op nul wellicht toch wel te doen, maar uiteindelijk nogal flauw en saai.

Herwerking van de gelijknamige TV reeks. Nog als kind gezien maar vond er toen niet veel aan. Al in de jaren 80 was dat gedateerd. Nu halen ze het dertig jaar later nog eens boven in een remake. Vind dit nogal straf eerlijk gezegd. Ritchie bewaart de stijl uit die periode met splitscreens e.d. Ook de acteurs ken ik niet. Napoleon Solo deed me op één of andere manier aan James Bond denken (en niet onterecht want Ian Fleming is één van de geestelijke vaders van het duo); Cavill brengt het er goed van af, maar Armie Hammer was verschrikkelijk. En als er maar één helft van een duo werkt, dan faalt ook de film al half. De intro scène was schitterend, maar het niveau wordt helaas niet volgehouden en het verzinkt wat in humoristische zijsprongen. Aan Vikander vergaap ik me altijd... lekker sexy as usual. Samengevat voldeed de film niet aan mijn verwachtingen wat vooral aan het gebrek aan chemie lag tussen de twee hoofdacteurs;Ritchie blijft wel een dijk van een regisseur : zijn blitse stijl maakt veel goed.

Veel visueel spektakel en een magere plotlijn. Met geheim agenten, een gemene vijand, een bom en een setting ten tijde van de koude oorlog zijn de ingrediënten en daarmee de invulling van het simpele verhaaltje wel duidelijk. De film legt de nadruk onmiskenbaar op de visuele beleving. Het effect daarvan is zo overweldigend dat het gebrek aan een intrigerende verhaallijn eerlijk gezegd niet eens als een gemis voelt. Al helemaal niet als aan alle spektakel nog wat relativerende luchtigheid en humor worden toegevoegd.

De sfeer van de jaren '60 is in enscenering en in filmtechnisch opzicht goed getroffen. De zwaar aangezette kleuren, de overdreven weelderigheid van de decors, de splitscreens (heel even) en de prachtige gele belettering als plaatsaanduiding. Het ademt tv en film uit de jaren '60.

De soundtrack is geweldig en vormt de perfecte ondergrond voor al die filmisch gestileerde pracht en praal.

In muziek, beeld en dialoog ook nog eens knipoogjes naar Bond en Spaghetti. Erg leuk.

De dialogen zijn droog en onderkoeld. De actiescenes zijn doorspekt met humor. Niet heel spannend in actief opzicht, maar wel spannend en imponerend in visueel opzicht.

Het acteerwerk is gewoontjes. Cavill doet het leuk als luchtig aangezette Bond adept. Hammer is degelijk als de opposite buddy. En die Vikander. Tja, die is gewoon mooi.

Genoten!

De film kreeg geen vat op me.

Toch was de cast, de set, de muziek etc. prima. Het verhaal, de toon en dus de film kon ondanks dit alles niet gered worden. Aan het einde dwaalde ik af en werd zelfs wat geirriteerd. Dat kan niet de bedoeling zijn... Niet goed genoeg dus.

Vermakelijke Bond-achtige film met voldoende actie om de film boeiend te vinden. Fijn in deze film is dat er niet overmatig actie is, zoals nu vaak met actie films. Ook prettig dat het geweld niet heel erg horror achtig in beeld wordt gebracht, wat je tegenwoordig ook bij veel films ziet. Mijn waardering ook voor het retrotintje!

Op zich een degelijk gemaakte film. Het doet echter niet echt iets bijzonders en ik vond het allemaal ook niet zo overtuigend overkomen. Standaardverhaaltje met een twist die me weinig deed. Cavill zette wel een leuk personage neer en de film heeft wat geinige momenten, maar daar zat vaak ook meer in. Visueel zit het wel goed en de locaties helpen ook wel. Ik heb niet helemaal verveeld zitten kijken, maar deze film zal me ook niet echt bijblijven.

Een James Bond-light met het bekende Ritchie-sausje in een hippe '60-setting. Beter kan ik de film niet omschrijven en dan is eigenlijk alles ook wel gezegd.

Alles ademt Bond uit, de rokkenjagende superagent in een missie, inclusief de zwoele omhooggetrokken wenkbrauwen en subtiele humor. In die humor komt ook duidelijk de hand van Ritchie naar voren, zeker aangezien in het verloop van de film de losbandige grapjes steeds meer de onderhand beginnen te nemen over de actie (met als toppunt de speedbootscene), met ook wat plotgaatjes als gevolg. Serieus kan en moet je de film dan ook niet nemen. Een ander typisch kenmerk is de vlotte editing.

Het ziet er prima uit, het verhaal is onderhoudend genoeg en het acteerwerk voldoende. Smakelijk tussendoortje.

Ritchie lijkt klaar met zijn eerder 4 typisch Britse misdaad film.

Die waren bruut,goed.en een onverbloemde misdaad sfeer zoals hij dat echt kan neerzetten.

Maar dat mag de pret niet drukken,vond zijn versies van S Holmes ook goed te pruimen.

Dit was aangenaam.met een knipoog hier en daar.heerlijke soundtrack .

Kijkt lekker weg,maar in tegen stelling tot zijn Eerdere werk , is dit niet een film die je elk jaar kan opzetten en je blijven verrassen .

Goede film hoor!

De film begint een beetje stroef maar krijgt steeds meer humor. De chemie tussen Cavill en Hammer verloopt wat stroef, de intrede van Vikander is daarom zeer welkom. De setting is mooi en het is goed in beeld gebracht met goede muziek, zoals we bij een Ritchie film ook wel gewend zijn. Het einde is absoluut het hoogtepunt van de film waarbij Ritchie lekker los gaat.

Weinig leven in deze brouwerij. En Ritchie doet nog zo z'n best. Best komisch, de luchtige opening met die Trabantjes. Muziek, editing en een aantal split screens, want sixties en zo, het heeft alles om er een vlot en speels spionnen filmpje van te maken, maar toch komt het er niet van. Op zich leuk, hoe dat met die speedbootjes uitpakt, maar bij mij slaat het niet aan. Veel van dat soort pogingen tot humor die in het luchtledige blijven hangen. Het zal iets te maken hebben met de mannelijke hoofdrollen.

Veel saaier dan dit komen ze niet. Cavill heeft het voorkomen voor dit soort materiaal, maar verder valt hij op als een monotone, stijve hark, die geen grapje fatsoenlijk kan laten landen. Hammer idem dito. Is ook lastig als mompelende Rus. Vikander heeft tenminste haar snoetje nog mee, maar krijgt het ook niet in vuur en vlam, wat evenzeer geldt voor de schurkjes. Zodra Ritchie tussen z'n actie segmenten het tempo laat vieren, valt er bitter weinig te beleven. Dit had hij beter in de sixties kunnen laten.

Stijlvolle Sixties

De carrières van Quentin Tarantino en Guy Ritchie lopen vreemd parallel in hoe zij ooit doorbraken als het gezicht van de hippe rauwheid van inktzwarte misdaadkomedies. Ongeveer gelijktijdig zijn zij overgestapt op eigen pretprojecten met kolossale budgetten en legio ruimte om een eigen stempel op hun 'auteurscinema' te plakken. Misschien dat Ritchie nog iets meer geijkte blockbusters maakt, maar óók in zijn werk ademt elke scène de touch van zijn eigen stijlkenmerken: razendsnelle montage - waarbij flashbacks en flash forwards op onlogische momenten worden ingezet - terwijl de camera gebruik maakt van kleurrijke filters en steeds inzoomt (close-ups) en uitzoomt (overview shots). Ook deze nieuwste Ritchie heeft een energieke, positieve vibe van zelfbewuste vormexperimenten in een hoogst aantrekkelijk jasje.

Setting is de swinging sixties. Het ijzeren gordijn scheidt nog altijd Oost- en West-Duitsland. Internationale inlichtingendiensten buitelen over elkaar heen om informatie te verwerven van de wapenwedloop van de ander. Te midden van die sfeervolle zeitgeist zetten Henry Cavill en Armie Hammer twee stijlvolle actiehelden neer: de archetypische Amerikaan als 'smooth criminal' en de even zo bekende knorrige Rus met een gouden hart. In wezen is dit eigenlijk een rechttoe rechtaan buddy movie waarin twee contrasterende persoonlijkheden nader tot elkaar komen als zij gedwongen worden tot samenwerking. Toch had ik dat zelf niet eens door, omdat de hoogst stijlvolle aanpak (puike kleding, weelderige sets, energiek camerawerk, explosieve actie) alle aandacht van de kijker opeist.

The Man from U.N.C.L.E. is één grote verleiding om mee te dromen met het fictieve universum van archetypische actiehelden en schone deernes. Een wereld waar pijn en lijden niet bestaan, maar waarbij de brave burger mag vertrouwen op de koene superhelden die in de schaduw wereldconflicten uitvechten. Misschien dat daar óók een puntje van kritiek zit: de karakters worden zo vermakelijk stereotiep neergezet, dat zij steeds voelen als verwijzingen naar genreconventies en niet als serieus te nemen karakters. Hoe vermakelijk óók; tegelijkertijd maakt het dat er weinig spanning in het verhaal zit, want - zoals het genre dicteert- de twee actiehelden zijn van begin tot eind onmenselijk onwrikbaar in hun spionnenpraktijken. Zij maken nauwelijks noemenswaardige ontwikkelingen door en hun motieven zijn weinig gelaagd uitgewerkt.

Oppervlakkige actie of luchtige pastiche, dat moet de kijker zelf maar uitmaken. Voor mij werkt de vermakelijk ironische knipoog naar Koude Oorlog-fictie in ieder geval wel.

Deze eens geprobeerd en vond hem niet slecht. De film zag er netjes uit, net als de soundtrack trouwens. De cast deed het ook niet slecht, maar 'k had er een beetje een meh-gevoel bij.

Het verhaal was niet slecht en entertainend genoeg om te boeien.

Geen topper, maar slecht evenmin.

"Apparently you put someone called Count Lippi in the hospital." "He had soft bones." – Een onverwacht vermakelijke film, nota bene gebaseerd op één van die jaren-60-televisieseries die zo dikwijls de aanleiding zijn geweest tot gênante moderne verfilmingen. Een aardig plot dat gelukkig niet ál te veel leunt op de tegenstellingen tussen de Rus en de Amerikaan zodat de film niet de kans krijgt om tot een one joke movie te ontsporen, en een over het algemeen redelijk relaxte montage (niet de Bourne-Greengrass-hectiek, met uitzondering van de matige achtervolging over het eiland) leveren tezamen bijna twee uur prima vermaak op. Wel moet ik opmerken dat het spel van Henry Cavill dat van Armie Hammer volledig in de schaduw zet: Cavill krijgt misschien wat meer grappen en wat meer goede dialoogzinnen, maar die kansen benut hij dan ook ten volle. Merkwaardig dat iemand waar ik in Man of steel helemaal niets aan vond hier zo perfect is: zijn acteren tijdens zijn middernachtelijke snack in de vrachtwagen is een genot om naar te kijken, en zijn rol als geheel (en zijn dictie in het bijzonder) is voor mij het voornaamste pluspunt van de film. Maar waar zijn de cameo's van de nog altijd levende (en actieve!) Robert Vaughn en David McCallum?

Geslaagde film, onmiskenbaar van Guy Ritchie. Verhaal is zoals gebruikelijk bij spionagefilms en heeft niet zoveel om het lijf. De manier waarop het verteld wordt is echter erg goed. Originele camerastandpunten en dubbelzinnige dialogen die niet flauw zijn. CGI ziet er meestal goed uit.

Vermakelijke film, al haalt Ritchie nooit of te nimmer het hoge niveau van Snatch en Lock Stock. Wel zitten er weer onmiskenbaar Ritchie-elementen in. Denk alleen al aan het gebruik van passende muziek en geweldige camerashots. Wat dat betreft toch altijd genieten met een film van hem. Ook de aankleding van het totale pakket ziet er fabelachtig uit. Je waant je echt in de tijd van de Koude Oorlog.

Sterk gedaan.

Toch is het verhaal niet beter dan in een standaard actiefilmpje. De acteurs en Ritchie tillen het wel naar een iets hoger niveau, maar ik vond het verhaal niks bijzonders. Cavill en Hammer vormen op zich best een goed duo, alleen de humor kon me niet altijd bekoren. Eigenlijk viel me het gebrek aan humor, zeker vergeleken bij Ritchie's andere films, het meest tegen.

Toch heb ik me prima vermaakt en ook al is de film geflopt, er mag van mij een vervolg komen.

Ruim voldoende!

Gebaseerd op de TV-serie die ons in de jaren 60 iedere zaterdagavond aan het scherm gekluisterd hield.

50 jaar filmische technologische vooruitgang maakt het zo veel beter dan toen.

De schalkse ondertoon evenwel maakt het ons, net ons toen, ook duidelijk dat we er niet te veel in moeten geloven.

Actievolle ontspanning.

Goed geregisseerde actie komedie met de typische Guy Ritchie 'touch' maar eerlijk gezegd vind ik de combinatie van Koude oorlog actiethriller en komedie niet de meest gelukkige.Ik ben echt een liefhebber van films als the Spy who came in from the cold of oude James Bond films en dan valt the Man from U.N.C.L.E.,alhoewel erg onderhoudend me toch wat tegen.Ook de rolbezetting vond ik niet echt top met Elizabeth Debicki als positieve uitzondering.

Verder ben ik niet bekend met de televisie serie dus dat viel ook af als vergelijkingsmateriaal.

Desondanks deze minpunten was de film wel vermakelijk en verdient toch wel een dikke voldoende.

Ook ben ik best benieuwd naar een vervolg al vraag ik me wel af of die er gezien de matige box office nog wel komt.

Heb me zeer vermaakt tijdens deze film. Lekker jaren '60 sfeertje met een kostelijk buddyfilm stijltje. Iets zegt me dat Guy Ritchie heel bewust nagedacht heeft om met een typische film als deze een comeback te maken. Goed geregisseerd met een wat matige cast, Henry Cavill speelde overtuigend maar voor zijn kunnen had ik beter verwacht. Daarnaast vond ik de andere personages wat ongemakkelijk en ingestudeerd overkomen. Hoewel ik geen groot fan ben van Koude Oorlog-fictie in een komedische actiethriller, vond ik dit niet storend. Heel meeslepend was het niet, maar de dubbelzinnige dialogen, de ironische kijk op de Koude Oorlog-atmosfeer en de typisch Amerikaanse spyfilm stijl, wisten me toch te boeien. Vergelijkbaar met Kingsmen, waar de meningen ook zeer over verdeeld waren. Ach ja, een actiekomedie als deze op de zondagavond moet kunnen.

Vind die films van Guy Ritchie een ontzettend hoog gezemel-gehalte hebben en The Man from U.N.C.L.E. is daar geen uitzondering op. Suf verhaaltje hoor en de humor was ook weer ver te zoeken. Maar gelukkig zijn er wel wat dingen die de film toch nog plezierig maken. Dat was ten eerste de aangename soundtrack met spaghetti-western-muziek (beetje vreemd maar vooruit) en gouwe ouwe uit de jaren '60. Verder zag de look van de jaren '60 er hip uit met speciale vermelding van die felkleurige kleding van de actrices.

Na Sherlock Holmes duik Guy Richtie wederom de geschiedenis in om de oude televisieserie Man From U.N.C.L.E. te verfilmen... en dat is aardig gelukt. De acteurs van mij waren mij wat onbekend maar toch zette ze een prima rol neer als elkaars tegenpolen... en moeten water en vuur uiteindelijk samen gaan werken. Een CIA agent en een KGB agent... die zichzelf als een soort Bassie en Adriaan door de film heen werken En zo kabbelt de film lekker voort met de nodige humor, de grote aanbod aan jaren 60 snufjes en soundtracks waarbij de jaren 60 feeling goed te voelen is... en alles draait uiteraard om de spionage in de koude oorlog... de film lijkt hierbij ook een komische concurrent van Bridge of Spies en de vele andere spionagefilms die er in 2015 uitkwamen.

Wat moet ik er verder over zeggen: gewoon een leuke film die lekker wegkijkt en af en toe op een ouderwetse manier spannend is. Actiescene's zagen er goed uit en het einde was ook erg leuk.

4,0*

Even was ik vergeten dat dit een film van Guy Ritchie was, maar op het moment dat je de film aanzet, weet je het meteen: een lekkere soundtrack, flitsend camerawerk, een stevige dosis flauwe, maar goede, humor en keurige acteerprestaties.

Het niveau van Snatch en Lock Stock and Two Smoking Barrels wordt hier absoluut niet gehaald, maar The Man From U.N.C.L.E is zeker een klein pareltje. Heerlijke wegkijker met tussendoor briljante stukken film.

Toch een tegenvaller ondanks een paar leuke elementen. De film begint met een fraaie achtervolging in Oost-Berlijn maar als het plotje eenmaal echt op gang komt verwatert alles en wordt het té vaak té flauw. Soms werkt het komische element heus wel (de scene waarin Cavill vanuit zijn vrachtwagen rustig de achtervolging te water zit te koekeloeren) maar net zo vaak niet.

Vikander is een plaatje en haar jurkjes zijn beeldig maar erg overtuigen vond ik haar verder niet, en eigenlijk geld dat voor de complete cast. Compleet gebrek aan chemie, en Cavill blijft natuurlijk de uitstraling van een natte tosti houden. Opvallend irritante soundtrack ook trouwens. Nee, niet veel.

Vreemd dat ik deze leuke, vermakelijke, stijlvolle en Komische Actie / Avontuur film van de bekende Britse regisseur Guy Ritchie (m.u.v. zijn Komedie / Romantiek film "Swept Away (2002)", die heel slecht schijnt te zijn, heb ik al zijn films tot nu toe gezien) nog niet gezien gehad, maar gisteravond heb ik hem dan uiteindelijk bekeken via het handige "Film1 On Demand".

In dit verhaal (welke zich afspeelt in 1963, waarbij de Koude Oorlog in volle gang is) draait het om de Amerikaanse CIA-agent Napoleon Solo (gespeeld door Henry Cavill) en de Russische KGB-agent Illya Kuryakin (gespeeld door Armie Hammer), die eigenlijk elkaars vijanden zijn en die nu moeten samenwerken om een criminele organisatie te stoppen, die door het verspreiden van nucleaire wapens en technologie de fragiele wereldorde wil verstoren.

Deze sfeervolle film is natuurlijk gebaseerd op de gelijknamige televisieserie uit de jaren 60 (wel voor mijn tijd), maar deed me ook vaak denken aan de jaren 60 "James Bond" films (die o.a. de afgelopen weken weer eens te zien waren op de televisiezender RTL 7) met Sean Connery in de rol van James Bond. I.p.v. één James Bond, bevat deze film eigenlijk twee James Bond figuren en misschien zelfs drie.

Het verhaal (weliswaar niet bijzonder sterk uitgewerkt) wist mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) te vermaken en te boeien (echt spannend wordt het wel nergens) en daarbij zit het verhaal ook nog eens leuk in elkaar en is het ook best luchtig, met daarbij veel leuke en komische scenes (o.a. de marteling scene in de elektrische stoel). Ook zit er meer dan genoeg actie in (o.a. tijdens een nachtelijke achtervolging te water), die fraai in beeld werd gebracht en soms ook best spectaculair is (o.a. tijdens de opening in Oost-Duitsland) en visueel gezien was deze film een genot voor het oog, waarbij de jaren 60 qua decors, auto's en aankleding (in het oog springende kostuums, maatpakken, modieuze nostalgische jaren 60-jurkjes, overgrote zonnebrillen en sieraden) van het scherm spatten. Ook de locaties waar het verhaal zich afspeelt, mochten er wezen, zoals het fraaie zonnige Rome. Het einde was best leuk en kondigt ook min of meer een vervolg aan, want de naam U.N.C.L.E. (wat staat voor United Network Command for Law and Enforcement) komt pas in de laatste scène ter sprake.

De film opent leuk met een circa één minuut durende inleiding over het ontstaan van de Koude Oorlog (het verhaal begint daarna ook gelijk aan de grens bij de Berlijnse Muur naar Oost-Berlijn) en eindigt met een leuke aftiteling over weetjes van de hoofdrolspelers in het verhaal. Mede dankzij deze hoofdrolspelers kijkt deze film zich ook lekker weg, want zowel Henry Cavill en Armie Hammer speelden heel leuk en zorgden ook voor de nodige humor.

Ook met het vrouwelijk schoon zat het wel goed, want zowel Alicia Vikander (in de rol van Gaby, die de dochter is van de verdwenen Duitse wetenschapper Dr. Udo Teller en die de sleutel is tot het infiltreren van de criminele organisatie. Naderhand blijkt ze ook nog eens een Britse spion te zijn) en Elizabeth Debicki (in de rol van de glamoureuze Victoria Vinciguerra, die samen met haar eveneens glamoureuze man Alexander Vinciguerra de leiding hebben over de criminele organisatie) waren mooie vrouwen om naar te kijken en ze speelden ook nog eens leuk, hoewel Alicia Vikander daarbij misschien soms wat overdrijft (o.a. de flauwe drank en dans scene in de hotelkamer om Illya Kuryakin te verleiden).

Overigens vond ik Marianna Di Martino (in de rol van hotel baliemedewerkster, waarmee Napoleon Solo mee naar bed gaat) ook een mooie vrouw en ze is zelfs een beetje bloot te bewonderen als ze uit bed stapt. Verder was het wel leuk dat bekende acteurs als Hugh Grant (in de rol Alexander Waverly, die de leiding heeft over de Britse geheime dienst), Sylvester Groth (in de rol van Rudi, die de oom is van Gaby en die tijdens de Tweede Wereldoorlog een kampbeul was en dit nog steeds uitvoert op personen) en Christian Berkel (in de rol van Dr. Udo Teller), die natuurlijk vooral bekend is van zijn rol als dokter in de Drama / Oorlog film "Der Untergang (2004)", ook een rolletje hadden in het verhaal.

Al met al dus een leuke en vermakelijke Actie / Avontuur film, welke zich van de eerste tot de laatste minuut lekker wegkijkt en dat ook in een best hoog tempo, waarbij veel gebeurt.

P.S. ik ben absoluut geen fan van Jazz muziek, maar de opzwepende Jazzy soundtrack van Daniel Pemberton, mocht er zeker wezen.

Deze film lag al een tijdje klaar om bekeken te worden. Ik wist niet zo goed wat ik hiervan moest verwachten maar een snelle blik hier op moviemeter beloofde toch wel wat goeds. Sowieso altijd wel gecharmeerd van Guy Richie dus............lichten uit en installatie aan! De film begint fantastisch met heerlijke muziek en een goede sfeer in Berlijn ten tijde van de koude oorlog. Deze sfeer en muziek blijven de hele film van hoog niveau. Dan heb ik meteen twee sterke punten genoemd die samen met het camerawerk deze film zeer de moeite waard maken. Ik ben geen kenner op het gebied van cinematografie of iets dergelijks maar elke kantbunzing kan zien dat hier vakwerk is afgeleverd. Heerlijk! Ook de humor vond ik geslaagd. Zeker in zo'n over the top film als deze past het prima. Want over the top is het zeker. (Iemand toevallig nog David Beckham gezien die twee seconden meespeelt?) In feite balanceert het continu op de scheidslijn tussen Austin Powers en James Bond maar door de geleverde kwaliteit komt de film er mee weg.

Kortom, heerlijke 4 sterren film die een vervolg verdient!

Uitstekend actie/avontuur/komedie film...

Het lijkt wel James Bond...

Spannend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende actrice Alicia Vikander...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Perfect camerabeweging...

Heerlijk genoten...

Top!

Toch een tegenvaller.

Ik ken de originele reeks niet, maar misschien is Ritchie iets te nauw bij het bronmateriaal gebleven? Het is voor zijn doen namelijk een best tamme film geworden, eentje die buiten z'n setting en een wat sappiger toontje volledig wegzakt in een moeras van soortgelijke films.

Ik mis vooral Ritchie's visuele kunststukjes. Filmisch is het een redelijk saaie film geworden, waarbij vooral de tamme actiescenes opvallen. De editing is loom, het camerawerk gewoontjes. En laat dat nu net de zaken zijn waar Ritchie doorgaans wat beter in is dan de rest.

Het knipoogje dat doorheen de hele film zit zorgt er voor dat het nergens vervelend of irritant wordt, het tempo is ook nog wel oké, maar verder valt er maar weinig te beleven. Jammer dan ook dat de film tot bijna 120 minuten gerokken wordt. Een kwartiertje tot half uur minder was zeker geen probleem geweest.

Mnee, het gaat niet de goede kant uit met Ritchie. Z'n minste, al heb ik Swept Away dan nooit helemaal gezien.

2.5*

Zoals verwacht, kon me totaal niet boeien. Eye candy (Vikander) biedt niet genoeg om gekluisterd te blijven. Lijkt een sloppy routineklus voor ambachtsman Ritchie. Lekker overgeschakeld naar de docu serie over Amerikaanse submarines op NatGeo. Spannend en leerzaam.