Big Eyes (2014)

Bij Tim Burton:

Nieuwe Burton:

Big Eyes (2014) - imdb.com

Opnames starten nog deze zomer.

Hoorde nou pas van dat project Big Eyes van Burton. Hoewel het verhaal niet heel boeiend klinkt (nog een rechtbankdrama) en karaktergedreven films nou niet bepaald Burtons sterkste kant zijn is het wel verfrissend dat hij echt weer eens iets anders probeert. Niet zijn gebruikelijke cast, geen fantasy, geen verhaal dat al vaker verfilmd is en een laag budget. De laatste keer dat dit gebeurde kregen we Ed Wood, mijn favoriete Burton. Ik verwacht nog geen wonderen, maar heb wel het gevoel dat dit is wat Burton nodig had. Zijn carrière begon wel erg eentonig te worden.

Vanaf 5 februari 2015 in de bioscoop (Cinéart)

Tim Burton die een drama-film regisseert, is al een tijdje geleden. Bij mij kan je met Amy Adams en Christoph Waltz niet snel mis doen, dus we gaan zien wat dit wordt.

Trailer: Big Eyes (Tim Burton) | Cineville

Ik zoek nog de YouTube trailer in HD.

EDIT: Inmiddels gevonden en geplaatst.

De trailer doet vermoeden dat we hier met een Ed Wood 2 hebben te maken.

Ziet er saai uit.

Voor kinderen is dit saai, ja.

Ben benieuwd! Trailer ziet er goed uit.

Plus Christoph Waltz! Super fan! Acteren dat die man kan

Tim Burtons neiging om alles in een sprookje te veranderen past hier eigenlijk verdomd goed bij. Christoph Waltz is een monster, maar je kan er niet niet om lachen. Amy Adams ook prima bezig als muizig neurootje dat zich de kaas van het brood laat eten door onze Oostenrijkse vriend.

Speciale hulde voor de poster trouwens: geweldig gevonden!

Niet onaardig, maar mist wat karakter.

Weinig, op een scene na waarbij Adams in een supermarkt overal grote ogen ziet, verraadt dat de film van de hand van Burton is. Zelfs Elfmans muziek is niet echt als dusdanig te herkennen. Ik vond Waltz in Inglourious Bastards erg goed, maar in andere rollen die ik van hem zag (Water for Elephants, Carnage, the Zero Theorem) vond ik ‘m lichtelijk irritant, tegen overacting aanzitten en de film omlaag halen. En in Big Eyes weer een beetje hetzelfde verhaal; hij speelt het allemaal net te. Adams zet echter een goede rol neer, al kun je er niet omheen dat het personage dat ze speelt wel erg eendimensionaal is. Moeilijk om sympathie voor op te wekken. Los daarvan ontstijgt de film niet echt de gemiddeldheid. Het script mist pit. Ik had graag meer de maatschappelijke impact willen zien of wellicht de inslag van psychologische thriller, of wellicht meer komische noten (Schwartzman die z’n middelvinger opsteekt telt niet ). Ik denk dat de rechtbankscene voor de emotionele impact moest zorgen, maar de opbouw ernaar en de uitwerking hadden een stuk beter gekund. Trouwens die voiceover die de situaties nadrukkelijk verhaalt, dat is wel echt een dooddoener :s

Bizar verhaal waarmede Amy Adams de film kracht gaf. De echtgenoot vond ik erg slecht. Geen goede film, slecht in vele opzichten. Het verhaal is toch zo bizar, dat je er wel naar moet kijken.

Aardige film, die nergens de indruk wekt echt wat bijzonders te willen doen. Tim Burton is al jaren niet meer in goede doen, en dat verandert niet met Big Eyes. Christoph Waltz is charmant als altijd, maar deze film komt nergens boven de middelmaat uit. Al kijkt het bijzonder gemakkelijk weg, niet in de laatste plaats vanwege het mooie kleurgebruik.

Niet vergelijkbaar met het prachtige Ed Wood dus?

Een bizar verhaal, maar wel echt gebeurd.

Niet dat dat nou direct een heel goede film oplevert. Bij wijle langdradig en saai, een behoorlijke spanningsboog ontbreekt. En Amy Adams krijgt er wel de meeste prijzen mee, maar Christoph Waltz maakt het meest indruk met de sleazeball die hij hier neerzet. Wel wat teveel in de lijn van de rollen die hij de afgelopen jaren gespeeld heeft misschien.

De hand van Tim Burton is nauwelijks te herkennen. Ook dat stelt wel wat teleur.

Een film die gebaseerd was op het leven van schilderes Margaret Keane. Ik zag een gecalculeerd, fragmentarisch, afstandelijk, oppervlakkig en onvoorstelbaar saai kitschverhaal ("een imitatie in bonbontinten met grote ogen", las ik ergens), zonder één enkele verrassing, die ook nog eens veel te lang duurde. Christoph Waltz zette bovendien geen personage neer, maar een karikatuur. De soundtrack was trouwens prachtig, maar wat een teleurstellende productie.

Review Battle - Big Eyes

Niet helemaal het type film dat we van Burton gewend zijn, maar wel gemaakt in een kleurrijke stijl. Waltz speelt lekker onuitstaanbaar en Amy Adams is echt geweldig.

Het zijn die 2 acteurs die wat mij betreft deze film overeind houden en nergens saai maken.

Verder een gemiddeld goede film.

Een saaie film. Ben op een gegeven moment gaan doorspoelen omdat er geen vaart in zat. Blijft niets van hangen.

Ik sluit me aan bij Dopke. Vond het acteerwerk van Waltz totaal niet indrukwekkend en idd tegen overacting aanzitten.

Amy Adams als het introverte muizige vrouwtje en met dat ik-voel-de-tranen-komen-maar-ik-wil-niet-huilen-gezicht hebben we ook al vaker van d'r gezien. (vond d'r overigens niet slecht spelen).

Verder vond ik de muziek in het begin van de film hinderlijk aanwezig, de grootte van de Big Eyes movement had wat dikker aangezet mogen worden en de rechtbank scene was komisch maar had indrukwekkender gebracht kunnen worden, werd hier wel erg simpel afgedaan. En Margarets dochter kon niet acteren.

Dan het positieve: De film over het algemeen was boeiend en leuk genoeg. Het verhaal is filmwaardig. Ook het tijdsbeeld was mooi neergezet. De humor was leuk. En het visueel kleurrijke stijl van Burton was mooi.

Al met al... 3 - 3,5*. Prima film, geen topper.

Christoph Waltz is zo ongeveer de miscast van de Eeuw en hij speelt dan ook nog precies op de manier die helemaal niet past bij het personage. Een verschrikking. De rest is ook niet veel soeps, saai, hak-op-de-tak ontwikkelingen. Amy Adams doet nog een beetje haar best, de aankleding is wel fraai en de muziek van Elfman redelijk. Burton op zijn slechtst.

Heb me prima vermaakt met deze film dat aanvoelt als een sprookje maar dat ook nog eens waargebeurd blijkt te zijn. Het acteerwerk is ook prima, en hoewel Christoph Waltz een soort karikatuur neerzet vind ik het wel bij de film passen. Op de rechtbankscène na dan, dat vond ik iets té overdreven. Ik vind zowel Adams als Waltz fijne acteurs om naar te kijken. Leuke film voor bijvoorbeeld een zondagmiddag. ☆☆☆

Het begin vond ik wel wat gewoontjes en braaf voor Burton, ook al zijn de kleuren en art-direction om door een ringetje te halen. Maar de film wordt al wel wat interessanter naar mate de relatie tussen Margaret en Walter vreemder wordt. Het wordt dan allemaal toch nog wel een beetje apart bij vlagen en slaat nog even aardig de richting van een thriller in. Helaas blijft het allemaal wel wat op afstand doordat we geen inzicht in op zijn minst Margaret krijgen. Adams en Waltz laten wat weinig van hun potentieel zien. Stamp heeft nog een erg leuk rolletje als kunstcriticus John Canaday. Een prima film als tussendoortje. 3.0*.

Degelijk gemaakt maar meer movie of the week nivo.

Big Eyes (2015) – Schilderij van jou, schilderij van mij…

Wat doe je als vrouw in de jaren vijftig als je man met de eer gaat strijken voor jouw schilderijen? Deze echtelijke uitbuiting verkent Tim Burton in zijn laatste film Big Eyes, die een behoorlijk andere toon aanslaat dan zijn eerdere werk.

Stijlbreuk met gebrek aan balans

Oudgedienden uit de Burton-stal Johnny Depp en Helena Bonham Carter ontbreken hier, maar Danny Elfman verzorgt als vanouds de muziek. Ondanks dat is het echter zeker mogelijk dat je even vergeet dat je naar een Burton zit te kijken: de regisseur die zich vaak van een nogal donkere, gothic stijl bedient, levert met Big Eyes zijn meest lichte en kleurrijke film sinds Big Fish af. Dit had net als bij Big Fish uitstekend kunnen werken, maar Big Eyes wordt geplaagd door een gebrek aan evenwicht. Amy Adams speelt een mooie, ingetogen rol als Margaret (bekroond met een Golden Globe), die helaas nooit helemaal in balans wil komen met de steeds clowneske acterende Christoph Waltz. Hoe goed hij als acteur ook is, de schmierende capriolen passen hier simpelweg niet echt. Waltz is te charmant en charismatisch om vervelend te worden, maar het ondermijnt de verankering in de realiteit die Big Eyes toch wel na lijkt te streven.

Uitgebreide recensie

Vlak en kleurloos; dat zijn geen termen die je normaalgesproken associëert met regisseur Tim Burton. Helaas zijn ze wel van toepassing op deze flinterdunne film, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van schilderes Margaret Keane. Het verhaal biedt te weinig drama om te kunnen boeien en visueel valt er niet veel te beleven. Amy Adams is onopvallend in de hoofdrol. Christoph Waltz, als haar man Walter Keane, valt daarentegen des te meer op, maar hoofdzakelijk in negatieve zin. Met zijn geschmier en veel te dik aangezette spel keldert hij de hele film vroegtijdig. Al had een andere, meer subtiele akteur het fletse script ook niet kunnen redden, vrees ik.

Theatraal manier van verhalen vertellen typeert Tim Burton nog steeds.

Al is Big Eyes geen fictie maar berust het op waarheid, de hand van de regisseur is duidelijk zichtbaar. Andere cineasten hadden er wellicht een rechtbank drama van gemaakt. Verhaal leende zich prima daarvoor maar gelukkig doet Burton dat niet. Zijn focus ligt geheel op de twee hoofdrol spelers. Beide hanteren een heel overdreven acteerstijl. Walz is expressief en de wereld is zijn podium, Adams acteert juist heel introvert en ingetogen. Persoonlijk hou ik daar wel van. Nee, laat ik het anders formuleren, Bij deze film werkt die stijl.

Dat dramatisch overdreven spel versterkt de schilderijen van Margaret Keane. De grote ogen weerspiegelen beide zielen, schuldgevoel en hoogmoedswaanzin. De ogen zien hun façade en fraude, net zoals de toeschouwer in de filmtheater. Kitscherig kun je beide het best omschrijven. Kitscherig in de goede zin van het woord.

Toch wel genoten van Big Eyes. Gewoon degelijk vakwerk van een respectabele regisseur met een aparte manier van verhalen vertellen.

Geinige film waarbij Amy Adams als altijd overtuigt, hetgeen minder van Waltz gezegd kan worden.

3*

Kitcherige middelmaat, zoals eigenlijk al jaren bij Burton. Waltz doet wat ie altijd doet (en nu op het irritante af) en Adams is eigenlijk het grootste probleem van de film, al kan ze daar zelf niet zo veel aan doen. Het is Burton namelijk totaal niet gelukt invoelbaar te maken waarom ze in hemelsnaam bij Waltz blijft, waardoor je eigenlijk al na een half uur op de obligate eindscène zit te wachten.

2*

Zo, heb even een correctie ingediend om Tim Burton te vervangen voor de gebroeders Weinstein.